Και σημειώνουν πως “η αυθαίρετη κατεδάφιση του κτηρίου της Μεσσήνης αποτελεί παράδειγμα της έλλειψης συνεργασίας των δημόσιων φορέων”.
Σε δήλωσή τους οι Γιώτα Βρεττάκου-Μιχαλοπούλου - αρχιτέκτων, πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Ιδιοκτητών Διατηρητέων Κτηρίων και Μνημείων, Ειρήνη Γρατσία - MSc αρχαιολόγος, συντονίστρια της MONUMENTA, Δρ Σοφία Αυγερινού Κολώνια - αρχιτέκτων, ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ κι Ελένη Μαΐστρου - αρχιτέκτων, ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ σημειώνουν:
“Με αφορμή την από 4/10/2026 κατεδάφιση από τον Δήμο χωρίς άδεια εναπομείναντος τμήματος της κηρυγμένης ως μνημείου οικίας Τσερπέ, στην πόλη της Μεσσήνης, θέλουμε να επισημάνουμε, τα παρακάτω:
Η διώροφη οικία είχε χαρακτηρισθεί Μνημείο από το ΥΠΠΟ ως χαρακτηριστικό δείγμα της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς του 19ου αιώνα με το ΦΕΚ 194/ΑΑΠ/5/10/2016.
Ωστόσο, ήδη από το 1971 με το ΦΕΚ 189/Δ/16/08/1971, το Ο.Τ.157 στο οποίο βρισκόταν η οικία είχε χαρακτηριστεί ως ρυμοτομούμενο, για τη δημιουργία χώρου πρασίνου και για τη διάνοιξη και διεύρυνση υφιστάμενων οδών.
Το διώροφο κτήριο «απώλεσε» από τον Δήμο τον Α’ όροφό του το 2022, για λόγους επικινδυνότητας εν μία νυκτί και το 2026 κατεδαφίστηκε το εναπομείναν τμήμα του. Η κατεδάφιση έγινε χωρίς αποχαρακτηρισμό του διατηρητέου από το ΥΠΠΟ και χωρίς έκδοση οικοδομικής αδείας κατεδάφισης.
Με την περίπτωση του κτηρίου της Μεσσήνης επισημαίνουμε ότι: Η νομιμότητα πρέπει να τηρείται από όλες τις πλευρές και ιδιαίτερα από τις Αρχές, που πρέπει να είναι πρότυπο για τους πολίτες. Παρότι και οι δύο προτάσεις ήταν αναγκαίες: η μία για να βελτιώσει την κυκλοφορία στην είσοδο της πόλης και η άλλη για να διαφυλάξει την ιστορική κληρονομιά της, η έλλειψη συντονισμού των αρμόδιων υπηρεσιών, οδήγησαν σε διχασμό την τοπική κοινωνία και είχαν ως αποτέλεσμα να παραβιαστεί η νομιμότητα και να πληγεί το κύρος των Αρχών στη συνείδηση του πολίτη. Η αυθαίρετη κατεδάφιση του κτηρίου της Μεσσήνης αποτελεί παράδειγμα της έλλειψης συνεργασίας των δημόσιων φορέων των υπεύθυνων για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς με τους φορείς και τις υπηρεσίες σχεδιασμού του δομημένου χώρου (ΥΠΕΝ, Αποκεντρωμένη Διοίκηση και Τοπική Αυτοδιοίκηση)
Και δυστυχώς υπάρχουν πολλά ακόμη σχετικά παραδείγματα”.
Σε ενημερωτικό σημείο αναφέρεται ότι “μικρή διαφοροποίηση της χάραξης του ρυμοτομικού, ίσως θα μπορούσε να μεταφέρει το διατηρητέο στο προτεινόμενο πράσινο, αντί στον δρόμο, ώστε μετά την αποκατάστασή του από τον Δήμο, να αποτελέσει τοπόσημο στην είσοδο της πόλης.
Σε κάθε περίπτωση ας γίνει αντιληπτό από όλες τις πλευρές ότι: α) Η εγκατάλειψη και η φθορά δεν αναιρούν την ιστορική αξία ενός ακινήτου, ούτε η επικινδυνότητα για τους διερχόμενους καθιστούν αυτονόητη λύση την εξαφάνισή του. β) Η απαίτηση να ισχύει ο νόμος για όλους, είναι καθολική. γ) Η ιστορία και η πολιτιστική κληρονομιά της Μεσσήνης και κάθε πόλης ανήκει στους πολίτες της, οι οποίοι οφείλουν να την προασπίζονται”.
