Αμέσως μετά από τη σαρωτική επικράτηση των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, δημοσιογράφοι και αναλυτές στη χώρα μας ξεκίνησαν να θέτουν το ερώτημα του πώς θα αντιδράσει η Ελληνική κυβέρνηση απέναντι στους νέους συσχετισμούς στην Ουάσινγκτον, την αποδυνάμωση του Τραμπ, τον αντίκτυπο στις σχέσεις του με τον Ερντογάν, κοκ. Ερωτήματα εύλογα μεν άνευ νοήματος δε. Γιατί η Ελλάδα εδώ και 7 χρόνια, δεν ακολουθεί ενεργητική εξωτερική πολιτική, άγεται και φέρεται στο πλαίσιο της λογικής του “προκεχωρημένου φυλακίου” μιας Δύσης κατακερματισμένης, σε πλήρη αποδρομή, εγκαταλείπει το διεθνές δίκαιο. Εξηγούμαι.
Εδώ και επτά χρόνια, από τότε δηλαδή που η ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη κυβερνά, η εξωτερική πολιτική της, πολιτική του δεδομένου και προβλέψιμου συμμάχου, χαρακτηρίζεται από απόλυτο έλλειμμα συνεκτικής εθνικής στρατηγικής – είτε πρόκειται για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ είτε με την Τουρκία. Μπορεί να επαίρεται ο αρμόδιος υπουργός ότι η Ελλάδα βρίσκεται “στο απόγειο της ισχύος της”, όταν βέβαια δηλώνει σε πανεπιστήμιο του Καναδά ότι είναι μικρομεσαία χώρα, όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η ΙΧ εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης έχει περιθωριοποιήσει τη χώρα, την έχει μετατρέψει σε αμέτοχο παρατηρητή των εξελίξεων που δεν παρεμβαίνει σε αυτές. Το διεθνές αποτύπωμα της χώρας συρρικνώνεται, από τα Βαλκάνια ως τη Μέση Ανατολή.
Ενδεικτικό το γεγονός ότι στα τέλη Δεκεμβρίου ολοκληρώνεται η θητεία της χώρας ως Μη Μόνιμο Μέλος στο ΣΑ του ΟΗΕ. Η κυβέρνηση, κατά την προσφιλή της τακτική, θα θριαμβολογήσει όμως η αλήθεια είναι ότι η χώρα έχασε δύο χρόνια ευκαιριών εξωστρέφειας και παρεμβάσεων για την προώθηση της ειρήνης και την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων της χώρας στη βάση του διεθνούς δικαίου. Καμία σοβαρή πρωτοβουλία για το Κυπριακό, για τους πολέμους στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή, τη γενοκτονία στη Γάζα... Όχι τυχαία, ο Πρωθυπουργός θυμήθηκε το βήμα του ΣΑ του ΟΗΕ στις... 29 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο της άσκησης της προεδρίας του οργάνου από τη χώρα μας, για ένα επικοινωνιακό σώου για το θέμα της έγκρισης από τη λιβυκή Βουλή του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου. Πολύ λίγο, πολύ αργά. Η κυβέρνηση αιφνιδιάστηκε πλήρως απέναντι στην τουρκική στρατηγική – μόλις φέτος τον Αύγουστο ο κ. Γεραπετρίτης δήλωνε ότι η χώρα μας έκλεισε “τις χαίνουσες πληγές”, φέρνοντας το παράδειγμα της... Λιβύης!
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ ακολουθούσε την πολιτική της ΝΔ όταν έκανε αντιπολίτευση στην κυβέρνησή εργαλειοποιώντας την εξωτερική πολιτική, θα έπρεπε να είχαμε υψώσει τα λάβαρα του εθνολαϊκισμού όπως είχε κάνει η Δεξιά χέρι – χέρια με την Χρυσή Αυγή κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών... Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ ασκεί υπεύθυνη κριτική, ζητώντας να μπει τέλος στην σημερινή τυχοδιωκτική, επικίνδυνη πολιτική που εκθέτει και αποδυναμώνει τη διεθνή θέση της χώρας. Οι διπλωματικές ήττες που διαδέχονται η μία την άλλη, σε όλα τα μέτωπα μαρτυρούν πολλά είτε πρόκειται για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, τη Μονή Σινά, τα εκκλησιαστικά κειμήλια από τη Βουλγαρία είτε για την πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής σύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου ή για τις... διμερείς σχέσεις Ελλάδας – ΗΠΑ.
“Υποδειγματική σύμμαχο” χαρακτήρισε τη χώρα μας κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Ρούμπιο. Και η κυβέρνηση έσπευσε να το επιβεβαιώσει αγοράζοντας, με αφορμή την επίσκεψης, αμερικανικούς εξοπλισμούς 4 δις. Με ποια ανταλλάγματα; Στο πλαίσιο ποιας εξωτερικής πολιτικής, ποιας συγκεκριμένης στρατηγικής, ποιας ατζέντας με όρους ισοτιμίας και αμοιβαιότητας, εγγράφονται σήμερα οι διμερείς σχέσεις; Μήπως στη βάση του υπάκουου συμμάχου ή του...σερίφη της Μεσογείου στο πλαίσιο του επικίνδυνου δόγματος ο εχθρός του εχθρού μου φίλος μου; Εδώ και επτά χρόνια αναζητείται το νήμα των ελληνοαμερικανικών σχέσεων με έναν Πρωθυπουργό να εικονίζεται, σε συναντήσεις κορυφής, να... προσπαθεί ανταλλάξει μερικές λέξεις με τον Αμερικανό πρόεδρο στους διαδρόμους!
Για αυτούς τους λόγους τα ερωτήματα σχετικά με το ποια θα είναι η αντίδραση της Ελλάδας στα νέα δεδομένα που δημιουργεί η αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων στο Κογκρέσο υπέρ των Δημοκρατικών, δεν έχουν βάση γιατί η δυστυχώς η διεθνής παρουσία της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, αγνοείται από το 2019. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ, με αίσθηση ευθύνης, υποστηρίζει την αλλαγή ρότας προς μια πολυδιάστατη και ενεργητική εξωτερική πολιτική – εκείνη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ όταν η Αθήνα δεν σχετικοποιούσε το διεθνές δίκαιο, προασπιζόταν αποτελεσματικά τα εθνικά συμφέροντα και προωθούσε την ειρήνη.
