Σε ανάρτησή του στα social media ο Αλ. Χαρίτσης σημειώνει: “Χτες, στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, κάναμε μια ωραία και ουσιαστική συζήτηση για το «μαύρο κύμα» της Ακροδεξιάς, στην εκδήλωση που οργάνωσε το «Σημείο». Μαζί με τον δήμαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα, την πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου Χριστίνα Κουλούρη, την αντιπρόεδρο του δικτύου transformEurope Δανάη Κολτσίδα, την επικεφαλής πολιτικής του WWF Ελλάς Θεοδότα Νάντσου, με τον συντονισμό του διευθυντή του «Σημείου» Κωστή Παπαϊωάννου. Άνθρωποι με διαφορετικές διαδρομές και πολιτικές αφετηρίες, με μια κοινή, όμως, έγνοια: να μη χαρίσουμε στην Ακροδεξιά την εποχή μας. Και έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι μπορούμε. Μοιράζομαι μερικά σημεία από τη δική μου παρέμβαση: Χρειάζεται να καταλάβουμε την τομή διεθνώς. Το 2015–2016 ήταν μια μεγάλη καμπή. Προσφυγική κρίση. Brexit. Πρώτη εκλογή Τραμπ. Η Ακροδεξιά είδε ότι μπορεί να κερδίσει στο κέντρο του δυτικού κόσμου. Και η παραδοσιακή Δεξιά άρχισε να την ακολουθεί στο δικό της γήπεδο: σε γλώσσα, ύφος, πολιτικές. Με την επιστροφή του Τραμπ, το 2025, έγινε ένα μεγαλύτερο βήμα. Η νέα ριζοσπαστική Δεξιά απέκτησε κέντρο πολιτικής ισχύος στην Ουάσιγκτον.
Ο αντιπρόεδρος Βανς στο Μόναχο, επιτίθεται στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και συναντά την Άλις Βάιντελτου AfD λίγες ημέρες πριν από τις γερμανικές εκλογές. Χρήμα. Social media. Πολιτικές και προσωπικές σχέσεις. Δίκτυα. Η Ακροδεξιά έχει πλέον διεθνές οικοσύστημα ισχύος. Και η επιτυχία της φαίνεται στο πόσο μετακινεί ολόκληρο το πολιτικό πεδίο. Μετανάστευση. Ασφάλεια. Δικαιώματα. Φύλο. Περιβάλλον. Ιστορία. Όσο η Δεξιά την ανταγωνίζεται σε αυτό το γήπεδο, η Ακροδεξιά μπορεί πάντα να δώσει μια αγριότερη απάντηση. Υπάρχει όμως και η άλλη κίνηση. Από τους Εργατικούς του Μπέρναμ και την Ισπανία μέχρι το Die Linke και τους δημοκρατικούς σοσιαλιστές στις ΗΠΑ, διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις ξαναφέρνουν στο επίκεντρο το κοινωνικό ζήτημα. Στέγη. Μισθοί. Δημόσια αγαθά. Εργασιακά δικαιώματα. Ανισότητες. Φορολόγηση του μεγάλου πλούτου. Δημοκρατία. Εκεί βλέπω το νήμα ενός πολυσυλλεκτικού αντίπαλου δέους που μπορεί να αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη δύναμη. Και εκεί βρίσκεται και η δική μας δουλειά. Στην Ελλάδα εξακολουθούμε να έχουμε μια ιδιαιτερότητα. Πολλές ακροδεξιές δυνάμεις, συνεχείς αναδιατάξεις, χωρίς μέχρι σήμερα κυρίαρχο πόλο. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας ξεγελά. Το κρίσιμο είναι ποιος καθορίζει το πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Και εδώ η ευθύνη της Δεξιάς είναι μεγάλη.
Η φτωχοποίηση, η στεγαστική ασφυξία, η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, η εγκατάλειψη της επαρχίας τροφοδοτούν την ανασφάλεια. Και πάνω σε αυτήν πατά η Ακροδεξιά. Γι’ αυτό επιμένω στις συνθέσεις και στην ενότητα. Χρειαζόμαστε τις ευρύτερες δυνατές κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες. Με καθαρές συγκρούσεις που αφορούν τη ζωή των ανθρώπων. Εκεί μπορούν να συναντηθούν δυνάμεις με διαφορετικές διαδρομές και να σταθούν απέναντι σε Δεξιά και Ακροδεξιά. Η μάχη της εποχής μας θα κριθεί και στο ποιος θα δώσει πολιτική μορφή στην ανασφάλεια, στην απογοήτευση, στον φόβο και την οργή που υπάρχουν μέσα στην κοινωνία. Και τη μάχη αυτή οφείλουμε να την κερδίσουμε”.
