Το μουσικό σχήμα του Μικροβίου παρουσίασε αφιέρωμα στην ιστορία του εργατικού και λαϊκού τραγουδιού, μέσα από έργα των Τσιτσάνη, Βαμβακάρη, Θεοδωράκη, Ξαρχάκου, Μαρκόπουλου, Κηλαηδόνη και Λοΐζου. Παράλληλα έγινε αναφορά στις ιστορικές συνθήκες μέσα στις οποίες γεννήθηκαν τα τραγούδια και στους αγώνες του εργατικού κινήματος. Στην εκδήλωση, που διοργάνωσε η Τομεακή Επιτροπή Μεσσηνίας του ΚΚΕ, το κοινό συμμετείχε θερμά, σιγοτραγουδώντας και χειροκροτώντας τους συντελεστές. Το μουσικό σχήμα του «Μικροβίου» αποτελείται από τους: Ράνια Μπαλλή, Γιάννη Αναγνώστου, Δήμητρα Ρεμιδιανάκη, Εύα Κουφαλάκου, Παύλο Κασιμιώτη, Αφροδίτη Τουτουντζή και Στέλλα Χρηστέα. Το άνοιγμα της εκδήλωσης με σύντομη αναφορά στις πολιτικές εξελίξεις έκανε η Μαρία Κουφαλάκου, Γραμματέας του Τ.Σ. Μεσσηνίας της ΚΝΕ.
Απευθύνθηκε στους παρευρισκόμενους λέγοντας:
"Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,
Σας καλωσορίζουμε απόψε στον προαύλιο χώρο του Πολυχώρου Δημιουργίας της ΚΝΕ «Μικρόβιο – Γιώργος Βουβαλέας», σε μια βραδιά που αποκτά ιδιαίτερο νόημα. Απέναντι στη λάμψη των πλαστικών προτύπων και της εμπορευματοποιημένης διασκέδασης, εμείς επιλέγουμε την αλήθεια των δικών μας αγώνων, της συλλογικής μνήμης και της λαϊκής δημιουργίας.
Την ώρα που η βιομηχανία του θεάματος στρέφει τα φώτα της στη Eurovision —σε ένα θέαμα εφήμερης χρυσόσκονης, εμπορευματοποίησης και αποχαύνωσης— εμείς επιλέγουμε να ρίξουμε κόκκινο στο σκοτάδι. Αντιπαραθέτουμε τη δική μας πολιτιστική πρόταση απέναντι σε όσους ξεπλένουν τον αντικομμουνισμό, στηρίζουν κυβερνήσεις και κράτη που αιματοκυλούν λαούς και μετατρέπουν την τέχνη σε εργαλείο προπαγάνδας.
Επιλέγουμε το εργατικό και λαϊκό τραγούδι. Το τραγούδι που δεν γεννήθηκε στα εργαστήρια των πολυεθνικών και της βιομηχανίας του θεάματος, αλλά μέσα στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στις εξορίες, στις φυλακές και στα μετερίζια της ταξικής πάλης. Το τραγούδι που κράτησε όρθιο τον λαό μας στις πιο δύσκολες στιγμές του και συνεχίζει μέχρι σήμερα να εμπνέει, να συγκινεί και να δυναμώνει τη συλλογική διεκδίκηση.
Την ίδια στιγμή, λίγα χιλιόμετρα μακριά από εδώ, σε πολυτελές ξενοδοχείο της Πύλου, διοργανώνεται φόρουμ αμερικανικής δεξαμενής σκέψης, με τη συμμετοχή εκπροσώπων κυβερνήσεων, διεθνών οργανισμών και οικονομικών επιτελείων. Ανάμεσά τους η εκτελεστική διευθύντρια του ΔΝΤ Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, η πρόεδρος της ΕΚΤ Κριστίν Λαγκάρντ, η πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι και πολλοί ακόμη. Πρόσωπα που υπηρετούν μια πολιτική η οποία θυσιάζει τις ανάγκες των λαών για τα κέρδη των λίγων.
Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο Τόνι Μπλερ, πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας, που το όνομά του έχει συνδεθεί με τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1999. Σήμερα εμφανίζονται ξανά ως «ειρηνοποιοί» και «εγγυητές σταθερότητας», την ώρα που συνεχίζονται οι σφαγές και τα εγκλήματα σε βάρος λαών στη Γάζα, στον Λίβανο και σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Την ίδια ώρα, στη Μεσσηνία καταφθάνει και ο κ. Μητσοτάκης, ενώ παραμένουν αναπάντητα σοβαρά ερωτήματα για τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας στους πολεμικούς σχεδιασμούς ΝΑΤΟ και ΕΕ. Ερωτήματα που εντείνονται μετά τον εντοπισμό του ναυτικού drone με εκρηκτικά στη Λευκάδα και τους κινδύνους που θα μπορούσε να προκαλέσει για τον λαό και το περιβάλλον της περιοχής.
Και βέβαια, δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά. Πριν από λίγες ημέρες, μονάδες του ισραηλινού Πολεμικού Ναυτικού επιχείρησαν δυτικά της Κρήτης για να ανακόψουν τον στόλο αλληλεγγύης προς τη Γάζα. Για ακόμη μία φορά, η ελληνική κυβέρνηση εμφανίστηκε να «μη γνωρίζει», την ώρα που συνεχίζει να παρέχει πολιτική και στρατιωτική στήριξη στο κράτος του Ισραήλ, παρά τη συνεχιζόμενη σφαγή του παλαιστινιακού λαού.
Υπάρχει μια μαυρίλα που γεννά το ίδιο το σύστημα και που γίνεται ολοένα και πιο αποπνικτική. Μέσα όμως σε αυτή τη μαυρίλα, φωτίζουν τον δρόμο οι εστίες αντίστασης και αγώνα που αναπτύσσονται, δυναμώνουν και πολλαπλασιάζονται.
Το είδαμε φέτος στις μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις. Το νιώσαμε στις τεράστιες πορείες ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών.
Το βροντοφωνάζουμε μέσα από τη μαζική αλληλεγγύη στον λαό της Παλαιστίνης.
Το συναντάμε στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.
Το ζούμε καθημερινά στους χώρους δουλειάς, στους αγώνες για συλλογικές συμβάσεις, δικαιώματα και αξιοπρέπεια.
Ρίχνουν κόκκινο οι εργαζόμενοι, οι φοιτητές, η νεολαία που δεν συμβιβάζεται με τη βαρβαρότητα. Ρίχνουν κόκκινο οι αγώνες που αλλάζουν τον συσχετισμό στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, σε Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και στην ΑΔΕΔΥ. Και με ιδιαίτερη υπερηφάνεια χαιρετίζουμε και από αυτό το βήμα τη μεγάλη νίκη της Πανσπουδαστικής και της ΚΝΕ, που κατέκτησαν για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά την πρώτη θέση στα πανεπιστήμια της χώρας.
Απόψε, το μουσικό σχήμα του Πολυχώρου μας θα μας ταξιδέψει στις μικρές και μεγάλες ιστορίες πίσω από τα τραγούδια σπουδαίων δημιουργών, όπως ο Τσιτσάνης, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, ο Μαρκόπουλος, ο Κηλαηδόνης και ο Λοΐζος, πάνω σε στίχους του Ρίτσου, του Ελευθερίου, του Φώντα Λάδη και πολλών ακόμη σημαντικών στιχουργών και συνθετών.
Τραγούδια που γεννήθηκαν μέσα από τις δυσκολίες της ζωής, αλλά κυρίως μέσα από την ανάγκη του ανθρώπου να ονειρεύεται, να αντιστέκεται και να διεκδικεί μια καλύτερη κοινωνία. Μια προσπάθεια μηνών, που στηρίχθηκε στην εθελοντική δουλειά και το μεράκι των συντρόφων και φίλων του Πολυχώρου, τους οποίους ευχαριστούμε θερμά.
Δεν τραγουδάμε για να ξεχάσουμε.
Τραγουδάμε για να θυμηθούμε, να εμπνευστούμε και να κρατήσουμε ζωντανό το μήνυμα των αγώνων.
Κρατάμε τη σπίθα ζωντανή.
Ανατρέπουμε το σάπιο σύστημά τους."
