«Ήταν μια επιθυμία του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου να ξανασυναντήσει τον ρόλο του Συρανό», λέει ο Γιάννης Κακλέας ο οποίος σκηνοθετεί εκ νέου την παράσταση με το πεντάπρακτο έργο να παίζεται στην 15σύλλαβη ομοιοκατάληκτη μετάφραση της Λουίζας Μητσάκου. «Πρόκειται για μια μεγάλη παραγωγή με είκοσι ηθοποιούς, πέντε μουσικούς, με τα εντυπωσιακά σκηνικά του Μανώλη Παντελιδάκη και τη μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα που περιγράφουν τον κόσμο του Εντμόν Ροστάν, εξηγεί ακόμα ο Γιάννης Κακλέας. Και συνεχίζει: «Είναι ένα έργο μεγάλης πνοής. Πραγματεύεται θέματα που έχουν να κάνουν με τον ανεκπλήρωτο, τον παθιασμένο, τον απόλυτο έρωτα. Διαπραγματεύεται και θέματα φιλίας και αποτελεί μια ωραία “ τοιχογραφία” του Παρισιού του προπερασμένου αιώνα. Έχει όμορφες σκηνές καρναβαλιού που αναδεικνύονται μέσα από τις χορογραφίες της Στεφανίας Σωτηροπούλου, αποτελώντας, θα λέγαμε, ένα πλούσιο θέαμα σύγχρονου λαϊκού θεάτρου».
Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι για έναν σκηνοθέτη να ισορροπήσει ανάμεσα στην κωμωδία, τη συγκίνηση και την τραγικότητα αυτού του έργου; «Με γοητεύουν τα κείμενα που έχουν όλα αυτά τα στοιχεία, τη δραματικότητα των σχέσεων αλλά και το απαραίτητο χιούμορ για να μπορέσει ο θεατής να εισέλθει καλύτερα στην ιστορία, δεδομένου του ότι βοηθάει περισσότερο στην κατανόησή της», μας απαντά ο Γιάννης Κακλέας. Και συμπληρώνει: «Επίσης έχουμε έναν ωραίο θίασο, κι αυτό μου έδωσε πολύ μεγάλη ενέργεια στις πρόβες».
Αλήθεια, αν ο Συρανό, ένας άνθρωπος με μεγαλείο ψυχής και πλούτο συναισθημάτων που όμως παραμένει αιχμάλωτος της εξωτερικής του εμφάνισης και των προσωπικών του ανασφαλειών ζούσε σήμερα, στην εποχή των social media και της ψηφιακής εικόνας, θα είχε λιγότερες ή περισσότερες ανασφάλειες; «Ο Συρανό, που είναι ένας ρόλος-σύμβολο, δεν είναι απλώς άσχημος. Έχει αυτό που θα λέγαμε δυσμορφία λόγω του μεγέθους της μύτης αλλά και του αναστήματός του. Είναι, λοιπόν, ένας άνθρωπος ο οποίος εξωτερικά δεν έχει τα φόντα να γοητεύσει. Αλλά διαθέτει βάθος ψυχής, ωραίο ποιητικό μυαλό, μεγάλη γοητεία θεατρικότητας, ώστε όλα αυτά να ξεπερνούν τον εξωτερικό παράγοντα. Ο θεατής, ως εκ τούτου, καταλήγει να δει καθαρά τη ψυχή και τα χαρίσματά του. Πιστεύω ότι τον ίδιο αγώνα θα έδινε και ο σημερινός Συρανό, γιατί, έτσι κι αλλιώς, έχει ένα χάρισμα που δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητο. Είναι ένας δυνατός χαρακτήρας που και σήμερα θα επιβίωνε με την ποιητική ματιά του κόσμου που διαθέτει».
Για τον Ελληνα σκηνοθέτη «το θέατρο είναι ένα αισιόδοξο εργαλείο. Κι εγώ είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, γι' αυτό κάνω θέατρο». Όπως ακόμα σημειώνει, «το θέατρο, ειδικά στους δύσκολους καιρούς, είναι ένας χώρος που θεραπεύει ψυχές, κάνει τους ανθρώπους να ταξιδεύουν, να ξαναθυμηθούν τα όνειρά τους, να βάλουν στο μυαλό τους τις δυναμικές που έχουν ώστε να μπορέσουν να αγαπήσουν και να ζήσουν τη ζωή στο έπακρο. Την καλύτερη δουλειά, μάλιστα, την κάνει σε εποχές κρίσης και παρακμής».
Υπάρχει κάποιο έργο που δεν τόλμησε, ή απλά δεν έτυχε να προσεγγίσει έχοντας βάλει τη σκηνοθετική του υπογραφή σε περισσότερες από 120 παραστάσεις; «Πάρα πολλά», απαντά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. «Το θέατρο είναι μια αστείρευτη πηγή θεατρικών κειμένων, ουσιαστικών κειμένων, που δεν χορταίνεις ποτέ. Και μόνο τα έργα του Σαίξπηρ να ανεβάσεις, δεν φτάνει μια ζωή. Υπάρχουν τόσο ωραία κείμενα και σύγχρονα και παλιά που διψάω να ανεβάσω. Και αυτή τη σεζόν εκτός από τον “ Συρανό” δοκιμάζομαι στους “ Δίκαιους” του Αλμπέρ Καμύ, στο Θέατρο Αποθήκη. Καταλαβαίνετε ότι με ενδιαφέρουν πολύ οι συγγραφείς που εμπεριέχουν φιλοσοφικές έννοιες και κριτική της κοινωνικής πραγματικότητας, όπως επίσης έργα με θέμα τον έρωτα, τα οποία είναι άπειρα».
Ο ίδιος, έχοντας την καλλιτεχνική διεύθυνση του θεάτρου Αποθήκη, προσπαθεί, όπως μας λέει, να διαμορφώσει αυτόν το χώρο σε ένα πόλο εναλλακτικού θεάτρου για νέους θεατές, νέους ηθοποιούς και νέους σκηνοθέτες. «Κι είμαστε στην αρχή αυτής της πορείας».
Και μετά τον Καμύ και τον Ροστάν τι; «Μετά είναι ο Σαίξπηρ και ο “ Ιούλιος Καίσαρας” που θα σκηνοθετήσω στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος τον επόμενο χρόνο». Η πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για τον Απρίλιο του 2027.
Οι Συντελεστές του «Συρανό»
Κείμενο Εντμόντ Ροστάντ, μετάφραση Λουΐζα Μητσάκου, σκηνοθεσία/ δραματουργική επεξεργασία Γιάννης Κακλέας, μουσική Ευανθία Ρεμπούτσικα, σκηνικά Μανόλης Παντελιδάκης, κοστούμια Ηλένια Δουλαδίρη, φωτισμοί Στέλλα Κάλτσου, χορογραφίες Στεφανία Σωτηροπούλου, σπαθογραφίες Κωνσταντίνος Μπουμπούκης, βοηθός σκηνοθέτη Άρης Κακλέας, βοηθός σκηνογράφου Ναταλία Ζήρα, βοηθός ενδυματολόγου Ιωάννα Καλαβρού, συνεργάτης σκηνογράφου Ελίνα Δράκου, φωτογράφος Γιώργος Καλφαμανώλης, γραφίστας Χριστόφορος Χαραλαμπόπουλος.
Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Δανάη Παππά, Λευτέρης Ζαμπετάκης και Νίκος Μέλλος. Παίζουν: Δημήτρης Ντάσκας, Στεφάνια Σωτηροπούλου, Νίκος Μυλωνόπουλος, Ερατώ Καραθανάση, Άρης Κακλέας, Αιμιλία Γιαννούκαρη, Ανδρέας Γιαννακούλας, Γιώργος Γκιόκας, Ιωσήφ Αλί, Μαριλένα Σεφτελή, Χρήστος Μαρκόπουλος, Νίκος Γονίδης, Νικόλας Αγαπίου και Νίκος Αποστολόπουλος, Χρήστος Παπαγεωργίου και Σαμψών Φύτρος.
Μουσικοί: Ιρίνα Βαλεντίνοβα (μουσική διεύθυνση- πλήκτρα), Θοδωρής Ματούλας (άρπα), Νίκος Παπαναστασίου (ακορντεόν), Νίκος Παπαβρανούσης (κρουστά), Χρυσή Τζάβλα (βιολί), Μαρία Μιχαλάκα (βιολί).
Θέατρο Ακροπόλ: Ιπποκράτους 9-11 - Τηλέφωνο: 2103648303
ΑΠΕ-ΜΠΕ
