Υπάρχει μια παλιά παροιμία που λέει: «Όταν οι καπετάνιοι τσακώνονται για το ποιος θα κρατήσει το τιμόνι, το καράβι έχει ήδη βουλιάξει». Στο ΠΑΣΟΚ δεν τσακώνονται καν για το τιμόνι. Τσακώνονται για το ποιος θα κρατήσει το σημαιάκι του ναυαγοσώστη.
Η σκηνή Δημήτρη Κωνσταντόπουλου απέναντι στην Άννα Παπαδοπούλου δεν ήταν ένα ατυχές περιστατικό. Ήταν το DNA του σημερινού ΠΑΣΟΚ σε live μετάδοση. Ο απόλυτος ορισμός του κομματικού πατριωτισμού των losers.
Όπως έλεγε ο Oscar Wilde, «ο πατριωτισμός είναι η τελευταία καταφυγή των καθαρμάτων».
Στο ΠΑΣΟΚ, ο κομματικός πατριωτισμός είναι η πρώτη καταφυγή των ελάσσονων.
Τι είδαμε; Έναν πρώην βουλευτή, με ύφος χωροφύλακα άλλης εποχής, να επιτίθεται σε μια συντρόφισσά της ευρείας Αριστεράς, με τραμπούκικη συμπεριφορά, επειδή τόλμησε να έχει διαφορετική άποψη.
Όχι στον Μητσοτάκη. Όχι στον Χατζηδάκη. Στην Παπαδοπούλου επιτέθηκε άθλια. Γιατί στο ΠΑΣΟΚ του 2026 ο εχθρός δεν είναι έξω από την προοδευτική παράταξη, ούτε καν έξω από την Χαριλάου Τρικούπη. Είναι μέσα.
Είναι η νοοτροπία του προέδρου του πολιτιστικού συλλόγου που νομίζει ότι διοικεί αυτοκρατορία. Βλέπουν εχθρούς για την προεδρία στο κωλοχώρι, αλλά δεν βλέπουν καν την δημαρχία στη μεγαλούπολη. Και μετά αναρωτιούνται γιατί η μεγαλούπολη τους γυρνάει την πλάτη.
Αυτό είναι το μεγάλο δράμα του σημερινού ΠΑΣΟΚ. Έχει μικρύνει τόσο πολύ, που οι άνθρωποί του σκέφτονται σαν μικρομάγαζο. Όπως έγραφε ο Νίτσε, «πρέπει να έχεις χάος μέσα σου για να γεννήσεις ένα αστέρι που χορεύει».
Αυτοί δεν έχουν χάος. Έχουν τακτοποιημένη μιζέρια. Έχουν ένα μαγαζάκι γωνία που φοβούνται μην τους το πάρει ο διπλανός, την ώρα που απέναντι χτίζεται mall.
Ο Ανδρουλάκης το εξέφρασε τέλεια χωρίς να το καταλάβει. Έκανε το ΠΑΣΟΚ κόμμα-φρουραρχείο. Όποιος παρεκκλίνει από τη γραμμή «όλοι εναντίον όλων», τιμωρείται. Όποιος μιλάει για μέτωπο, για σύγκλιση, για νίκη, είναι ύποπτος. Το μόνο επιτρεπτό είναι η εσωστρέφεια. Να φάμε τις σάρκες μας με πιρούνι και μαχαίρι, ευγενικά, θεσμικά, με «συντροφικότητα».Οι comme il faut (καθωσπρεπισμός) του Μητσοτάκη.
Η Νέα Δημοκρατία είναι στο 25% (στα χαρτιά του πρωθυπουργού), η κοινωνία βοάει, οι αγρότες είναι στους δρόμους, το πετρέλαιο δεν το πλησιάζεις ούτε για εντριβή, η ακρίβεια τσακίζει, τα ενοίκια είναι απλησίαστα ακόμα και για αντίσκηνο, τα νοσοκομεία διαλύονται, και το ΠΑΣΟΚ επιτίθεται στην Παπαδοπούλου (και στον «υβριστή» Θανάση Καρτερό).
Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι εξαίρεση, είναι κανόνας. Είναι το ύφος του παλιού ΠΑΣΟΚ χωρίς τίποτα από τη δόξα του παλιού ΠΑΣΟΚ. Τότε, τουλάχιστον, μάλωναν για να γίνουν υπουργοί του Αντρέα, τώρα μαλώνουν για να μπουν σε κυβέρνηση του Μητσοτάκη. Είναι σαν να μαλώνεις για το ποιος θα είναι καπετάνιος στον Τιτανικό αφού έχει πέσει στο παγόβουνο.
Και εδώ είναι η απόλυτη ειρωνεία: Φωνάζουν για «αξιοπρέπεια» και «θεσμούς». Η αξιοπρέπεια του να επιτίθεσαι σε μια γυναίκα συνάδελφο σου επειδή διαφώνησε; Αυτή είναι η κεντροαριστερά του μέλλοντος; Ένα ανδροκρατούμενο καφενείο όπου ο πιο φωνακλάς νομίζει ότι είναι η μετενσάρκωση του Ανδρέα;
Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ιδεολογικό. Είναι ανθρωπολογικό. Έχει γεμίσει από ανθρώπους που έμαθαν να ζουν ως αντιπολίτευση της αντιπολίτευσης. Δεν θέλουν να κερδίσουν τη ΝΔ. Θέλουν να κερδίσουν τον Τσίπρα. Δεν θέλουν να πάρουν τον δήμο της Αθήνας. Θέλουν να πάρουν τον σύλλογο της γειτονιάς. Είναι η εκδίκηση των μετριοτήτων.
Γιατί αυτό που φοβούνται περισσότερο δεν είναι ο Μητσοτάκης. Αυτόν τον έχουν βολευτεί. Τον ξέρουν. Τους αφήνει να υπάρχουν ως συμπλήρωμα, ως χρήσιμη τσόντα των επιδιώξεων του. Αυτό που φοβούνται είναι μήπως υπάρξει κάτι μεγαλύτερο από αυτούς. Μήπως ο Τσίπρας, η Παπαδοπούλου, ο Καρτερός, ο Χ, ο Ψ, πει κάτι που θα ενώσει κόσμο. Και τότε τι θα κάνουν αυτοί; Οι φύλακες του κωλοχωριού; Θα μείνουν χωρίς αντικείμενο.
Γι' αυτό χτυπάνε. Λυσσαλέα. Με τον φανατισμό του μικρού ανθρώπου που του έδωσες λίγη εξουσία. Ο Κωνσταντόπουλος δεν επιτέθηκε στην Παπαδοπούλου. Επιτέθηκε στον φόβο του. Στον φόβο ότι η Κεντροαριστερή παράταξη έχει τόσο μεγαλώσει που δεν χωράει πια τέτοιες συμπεριφορές.
Και μέχρι τότε, θα συνεχίσουν να μετρούν κουκιά. Ποιος ψήφισε τι, ποιος στήριξε ποιον, ποιος είπε καλημέρα στον Τσίπρα. Λογιστές μιας χρεοκοπημένης επιχείρησης που νομίζουν ότι είναι τραπεζίτες.
Ας το καταλάβουν επιτέλους στη Χαριλάου Τρικούπη: Κανείς δεν θα σας θυμάται αν κερδίσετε τη μάχη για την προεδρία στο κωλοχώρι. Όλοι θα σας θυμούνται επειδή χάσατε τον πόλεμο για τη δημαρχία στη μεγαλούπολη και αναδειχτήκατε μεγάλοι χορηγοί του Μητσοτάκη.
Κατά τα λοιπά ο Καρτερός τους μάρανε, που ρώταγε τον Ανδρουλάκη (άκομψα ομολογουμένως) χωρίς να λάβει καμία απάντηση: «Με ποια πλευρά είσαι ρεεεεεεεε;»
Και για να τελειώνουμε με όλους αυτούς -απευθυνόμενος κυρίως στην Άννα Παπαδοπούλου- θα αναφέρω μια φράση που έμαθααπό παλιό αγωνιστή της Αριστεράς:
“Άκου παιδί μου, ο συνεπής δρόμος του αγώνα κρύβει πολύ ξύλο, από Δεξιά κι Αριστερά. Οι μεν Δεξιοί ξέρουν να δέρνουν, οι δε Αριστεροί ξέρουν που πονάει”.
Στο κάτω κάτω της γραφής
“Μια λεκτική απειλή είναι το πιο γνήσιο πιστοποιητικό ανικανότητας”.
Νασίμ Νίκολας Τάλεμπ, Αμερικανολιβανέζος οικονομολόγος
