Υπάρχει μια βία που δεν φοράει κουκούλα. Φοράει γραβάτα. Δεν πετάει μολότοφ. Υπογράφει μνημόνια, προϋπολογισμούς και διατάγματα. Δεν σπάει βιτρίνες. Σπάει ζωές. Και μετά βγαίνει στην τηλεόραση να καταδικάσει τη βία.

Όταν ο Μακρόν λέει «η βία δεν έχει θέση στη δημοκρατία», ξεχνάει να πει ποια βία. Γιατί υπάρχει η βία που φαίνεται στις κάμερες και η βία που δεν χωράει σε κάμερες.Η πρώτη είναι ένας κάδος που καίγεται στην Place de la République. Η δεύτερη είναι μια μάνα που υπολογίζει αν θα πληρώσει το νοίκι ή το ρεύμα. Η πρώτη κρατάει μια ώρα. Η δεύτερη κρατάει μια ζωή.Ποιος είναι πιο βίαιος τελικά, ο Μακρόν ή ο γιόςτης μάνας που σπάει τη βιτρίνα;

Η φτώχεια είναι η πιο αισχρή μορφή βίας που εφηύρε ο άνθρωπος. Δεν είναι ατύχημα. Δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι πολιτική απόφαση. Είναι μερικές εκατοντάδες άνθρωποι σε υπουργεία, σε διοικητικά συμβούλια, σε funds που διαχειρίζονται σπίτια σαν να είναι μετοχές, που αποφασίζουν ότι εκατομμύρια θα ζουν με 800ευρώ σε πόλεις που χρειάζονται1.500ευρώ μόνο για ν’ ανασαίνεις.

Όπως έγραφε ο Μπρεχτ: «Υπάρχουν πολλοί τρόποι να σκοτώσεις. Να μπήξεις σε κάποιον ένα μαχαίρι, να του αρνηθείς το ψωμί ή να τον αρρωστήσεις στη δουλειά με πληγές που δεν γιατρεύονται».

Η κρατική βία δεν ξεκινάει όταν πέφτει το γκλομπ. Ξεκινάει πολύ πριν.Ξεκινάει όταν το ενοίκιο στο Παρίσι, στην Αθήνα, στη Λισαβόνα, γίνεται το 60%του μισθού. Όταν σου λένε ότι φταις εσύ που δεν βρίσκεις σπίτι, ενώ 3 εκατομμύρια σπίτια στην Ευρώπη μένουν άδεια γιατί είναι επένδυση. Όταν η στεγαστική κρίση δεν είναι κρίση, είναι business plan.

Ξεκινάει όταν η ακρίβεια βαφτίζεται «πληθωρισμός» σαν να είναι καιρικό φαινόμενο. Δεν είναι. Είναι 4 σούπερ μάρκετ που συμφωνούν στις τιμές, είναι οι εταιρείες ενέργειας που είδαν τα κέρδη τους να πενταπλασιάζονται μέσα σε μια χρονιά πολέμου και σου λένε «κάνε οικονομία».

Ξεκινάει όταν η ανισότητα δεν είναι πια ρωγμή, είναι άβυσσος, όταν το1% του πληθυσμού κατέχει πάνωαπό το 50% του πλούτου και όταν ο κόσμος βγαίνει στον δρόμο γιατί δεν αντέχει άλλο, τότε εμφανίζονται οι ιδιοκτήτες της πείνας να κουνήσουν το δάχτυλο:«Θα πατάξουμε το χάος. Δεν θα επιτρέψουμε να επιβληθεί η ατζέντα της βίας».

Ποια ατζέντα; Την ατζέντα του να μπορείς να πληρώσεις το σούπερ μάρκετ; Αυτή είναι η εξτρεμιστική ατζέντα που φοβούνται;

Είναι η πιο παλιά τεχνική του κόσμου. Το κράτος δημιουργεί το πρόβλημακαι μετά σου πουλάει προστασία από το πρόβλημα.

Σου παίρνει το σπίτι και μετά σου πουλάει δάνειο για να το ξαναπάρεις.

Σου κόβει τον μισθό και μετά σου δίνει επίδομα-ελεημοσύνη 50 ευρώ για να πεις και ευχαριστώ.

Σου στερεί το μέλλον και μετά σε κατηγορεί ότι δεν έχεις όραμα.

Ιστορία επαναλαμβανόμενη: Στη Γαλλία του 1788, λίγο πριν την Επανάσταση, ο λαός πεινούσε γιατί το σιτάρι είχε γίνει χρηματιστηριακό προϊόν. Οι υπουργοί του Λουδοβίκου μιλούσαν για «τάξη».

Στη Γαλλία του 2026, ο λαός δεν βρίσκει σπίτι γιατί έγινε χρηματιστηριακό προϊόν. Οι υπουργοί του Μακρόν μιλούν πάλι για «τάξη». Μόνο τα κοστούμια άλλαξαν.

Ο πιο βίαιος λόγος δεν είναι αυτός που φωνάζει «κάτω η ακρίβεια». Ο πιο βίαιος λόγος είναι αυτός που βλέπει έναν 17χρονο ακρωτηριασμένο από χειροβομβίδα κρότου-λάμψης και μιλάει για «νόμο».

Αυτός που βλέπει έναν νεκρό από ανακοπή σε μια διαδήλωση και μιλάει για «δημοκρατία».Γιατί η δημοκρατία τους αντέχει τους νεκρούς από φτώχεια, από κρύο, από εξώσεις, από αυτοκτονίες χρεωμένων. Δεν αντέχει όμως μια σπασμένη βιτρίνα. Εκεί τελειώνει ο πολιτισμός τους.

Και μας λένε τρομοκράτες, μπαχαλάκηδες, ακραίους. Μας λένε ότι θέλουμε να επιβάλουμε την ατζέντα μας με τη βία. Μα ποια βία έχουμε; Εμείς δεν έχουμε αστυνομίες, δεν έχουμε ΜΑΤ, δεν έχουμε εισαγγελείς, δεν έχουμε κανάλια.

Έχουμε μόνο τα κορμιά μας. Και όταν βάζεις το κορμί σου μπροστά σε μια ασπίδα, δεν είναι βία. Είναι άμυνα. Είναι το τελευταίο οχυρό όσων δεν τους έμεινε τίποτα άλλο να προτάξουν.

Φοβούνται τη βία του δρόμου. Αλλά ο δρόμος δεν θέλει να κάψει. Θέλει να ζήσει.

Αν αύριο έπεφταν τα ενοίκια 40%, αν αύριο το ρεύμα ήταν δημόσιο αγαθό και όχι μετοχή, αν αύριο ο μισθός έφτανε μέχρι τις 30 του μήνα, ξέρεις πόσοι θα πήγαιναν να σπάσουν κάτι, οτιδήποτε; Κανένας. Γιατί κανείς δεν ρισκάρει να χάσει τη δουλειά του, να φάει χημικά, να συλληφθεί, αν δεν νιώθει ότι τα έχει χάσει όλα.

Το χάος δεν το φέρνουν αυτοί που διαδηλώνουν. Το χάος το φέρνουν αυτοί που κυβερνούν και νομίζουν ότι η πείνα είναι στατιστική.

Και στο τέλος, η ιστορία γράφεται πάντα ανάποδα από ό,τι νομίζουν. Σήμερα γράφουν «1.200 συλλήψεις». Αύριο θα γράφουν «1.200 λόγοι που ο κόσμος δεν γύρισε σπίτι».

Γιατί η φτώχεια μπορεί να επιβληθεί με νόμους. Η αξιοπρέπεια όμως, ευτυχώς, ακόμα παραβιάζει τους νόμους της φτώχειας.

Στο κάτω κάτω της γραφής

“Αυτό που έχετε απαρνηθείτε τοκαι πάρτε αυτό που σας αρνούνται.”.

Μπέρτολτ Μπρεχτ, Γερμανός συγγραφέας