Το πρόσφατο τραγικό γεγονός, η γυναικοκτονία στην Καλαμάτα, έβαλε την οριστική ταφόπλακα σε ένα νομικό πλαίσιο που εθελοτυφλεί μπροστά στη σύγχρονη ψηφιακή πραγματικότητα. Το μακρινό 1997, ο νομοθέτης με το νόμο 2472 σωστά προσπάθησε να βάλει φρένο στις δημοσιογραφικές υπερβολές της εποχής και στο δημόσιο στιγματισμό ανθρώπων πριν καν δικαστούν. Η εφαρμογή του όμως αποδείχθηκε υπέρμετρα αυστηρή, αγγίζοντας τα όρια του σουρεαλισμού. Φτάσαμε στο σημείο να απαγορεύεται η δημοσίευση του ονόματος ενός νεκρού σε τροχαίο, την ίδια ώρα που στο ίδιο φύλλο της εφημερίδας τυπωνόταν κανονικά η κηδεία του στις κοινωνικές αγγελίες.
Στη συνέχεια, ο ευρωπαϊκός Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων (GDPR) και ο εγχώριος Νόμος 4624/2019 αυστηροποίησαν ακόμη περισσότερο το πλαίσιο. Μόνο που το έκαναν ουσιαστικά ανεφάρμοστο, αφού ξέχασαν να κοιτάξουν έξω από το παράθυρο. Αγνόησαν επιδεικτικά τα κοινωνικά δίκτυα και τις πλατφόρμες μηνυμάτων, όπου ο καθένας φτιάχνει ομάδες και ανταλλάσσει ανεξέλεγκτα, με την ασφάλεια της κρυπτογράφησης, πληροφορίες, φωτογραφίες και βίντεο.
Έτσι, λίγες ώρες μετά το στυγερό έγκλημα στην Καλαμάτα, τα ονόματα και οι φωτογραφίες του δράστη και του θύματος είχαν ήδη κυκλοφορήσει μέσω ομαδικών συνομιλιών στη μισή Ελλάδα. Αμέσως μετά, χρήστες των κοινωνικών δικτύων από κάθε γωνιά του πλανήτη άρχισαν να αναρτούν το υλικό ελεύθερα. Σε αυτή την παράσταση του ενημερωτικού παραλόγου, οι μόνες που τήρησαν το νόμο ήταν οι περιφερειακές εφημερίδες και τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Το αποτέλεσμα; Μια τρομακτική ασύμμετρη ενημέρωση. Τα τοπικά μέσα χάνουν την αξιοπιστία και τους αναγνώστες τους, καθώς συγκρίνονται με το χάος του διαδικτύου που προσφέρει «πληρέστερη» πληροφόρηση. Το κοινό μετακινείται και «εμπιστεύεται» πλέον τις πλατφόρμες. Οι επιπτώσεις για τη δημοκρατία είναι προφανείς. Μόνο ένας ανόητος δεν καταλαβαίνει ότι αυτός ο ενημερωτικός παραλογισμός αποτελεί το καλύτερο λίπασμα για τον αντισυστημισμό και τον αυταρχισμό.
