Δύο ποιήτριες-μέλη της Ένωσης Μεσσήνιων Συγγραφέων, η Δήμητρα Λιαράκου-Κολοκάθη και η Μαρία Νταλλή αναζήτησαν τις εφαπτόμενες των σιωπών και των αισθήσεων στους στίχους των τελευταίων ποιητικών συλλογών τους, οι τίτλοι των οποίων αναφέρονται στην κεφαλίδα του παρόντος άρθρου.
Από την έστω και ακροθιγώς συμπόρευση του ποιητικού τους οίστρου προέκυψε μια βραδιά εναλλακτικής, και όχι σύμφωνα με τα καθιερωμένα, παρουσίασης,    των δύο ποιητικών βιβλίων. Στη διάρκειά της το ακροατήριο είχε ενεργητικό ρόλο με αναγνώσεις ποιημάτων τους και σχόλια πάνω σε αυτά, καθώς η μουσική του Αντώνη Δρέτα συνόδευε διακριτικά τον ποιητικό λόγο. Στο υποβλητικό σαλόνι του φιλόξενου καφέ «Bistroteca», το βράδυ της Τετάρτης 11 Φεβρουαρίου 2026, η θαλπωρή των γλυκών ήχων της βροχής έντυσε με μαγεία τον ποιητικό λόγο, έτσι που οι σιωπές μίλησαν και έδωσαν ως δώρο      στον καθένα ξεχωριστά τη δυνατότητα, έστω και για λίγο, να παραβεί τα αισθητά    και να αγγίξει νοητικά τον μαγικό κόσμο της ποίησης.
Η συγγραφέας Τίνα Κουτσουμπού, με κατατοπιστική παρέμβασή της,    συνέβαλε ώστε η πολύτιμη σιωπή της Δήμητρας Λιαράκου να φτάσει με τον ποιητικό ήχο της ως το ακροατήριο. Η γράφουσα το άρθρο, με τα δικά της ερμηνευτικά σχόλια, άνοιξε στο κοινό νοητικές οδούς έξω από τον αισθητό κόσμο, σε ρωγμές έξω από τις αισθήσεις, εκεί όπου συλλαμβάνονται τα ποιητικά    νοήματα της Μαρίας Νταλλή, όπως είπε η ίδια, εμβαθύνοντας κατά το δυνατόν και βοηθώντας έτσι    στην πρόσληψη του ποιητικού κόσμου της.
Τα δύο βιβλία άφησαν στους παρακολουθούντες το κοινό τους αποτύπωμα όχι μόνο ως προς τις εφαπτόμενες των νοημάτων και θεμάτων αλλά και ως προς τη «συνομιλία» της τέχνης τους με τη ζωγραφική κόσμηση των δύο εξωφύλλων. Το σκίτσο για το εξώφυλλο του βιβλίου της Λιαράκου από την εικαστικό Χαρίκλεια Πολίτη-Μελέγου. Το σκίτσο του εξωφύλλου της Νταλλή από την εικαστικό Χρύσα Τσίτσικα και τα σκίτσα στο εσωτερικό του βιβλίου από τη ζωγράφο Μαρία Σβόλη.
Αν και οι δύο ποιήτριες μοιάζουν επιφανειακά να κινούνται σε διαφορετικά νοηματικά πεδία, βέβαια όμως σε διαφορετικό τόνο και στιλ ποιητικής έκφρασης, ο χρόνος, η μνήμη και    η ποιητική ως θέματα, η κυριαρχία της εικόνας και η μεταφορικότητα του λόγου είναι στοιχεία που τις ενώνουν. Ας σημειώσουμε ότι η κρυπτικότητα του λόγου της Νταλλή δεν επιτρέπει συχνά τη διαπίστωση και περισσοτέρων κοινών στοιχείων ανάμεσά τους, τα οποία και τις ώθησαν στην κοινή παρουσίαση των βιβλίων.
Η ποίηση της Λιαράκου, που εκρήγνυται ως δύναμη σιωπής, εστιάζει περισσότερο σε κοινωνικά φαινόμενα και προβληματισμούς, προσωπικά βιώματα, και    στοχασμούς για το παρελθόν και    για το μέλλον του σύγχρονου κόσμου. Δεν υπολείπεται το ερωτικό στοιχείο κλεισμένο σε ένα εικονοποιημένο φυσιολατρικό περιβάλλον, στο οποίο κυριαρχεί η ρέμβη, η πιθανή απουσία του έρωτα, η απογοήτευση, κάποτε και η απόγνωση. Ο λυρισμός είναι διάχυτος, οι εικόνες ζωντανές και καθαρές, ακόμη και όταν κυριαρχεί στον λόγο έντονη μεταφορικότητα.
Από την άλλη η ποίηση της Νταλλή είναι κατεξοχήν υπαρξιακή, εξίσου βαθιά ανθρώπινη, συχνά ξεκάθαρα γυναικεία, κινούμενη γύρω από την ανάγκη δήλωσης της ταυτότητας που έχει δημιουργήσει ως ποιητικό υποκείμενο. Στη διάρκεια της παράβασης των αισθήσεων, κατά την οποία η ίδια δημιουργεί το έργο της, προτείνοντάς τη και στον αναγνώστη ως μέσον κατανόησής του, κυρίαρχος άξονας στην ποιητική αποτύπωση είναι ο χρόνος και η ωρίμανση του ποιητικού υποκειμένου μέσα σε αυτόν, τόσο ως οντότητα όσο και ως ποιητική έκφραση. Στο διάβα του και στην πορεία προς την ωριμότητα, με λανθάνουσα τη χρήση της μνήμης, σκιαγραφείται η συνειδητοποίησή της η γενική εμπειρία από τη ζωή, η εμπειρία στην ποιητική, η αυτοαναφορική επενέργεια της ποίησης, ο έρωτας, και η απουσία του, αμυδρά και ο θάνατος.
Η Μαρία Νταλλή, επιβάτις στο λεωφορείο της ζωής, μιλάει κρυπτικά για την προσωπική πορεία της, όντας πεπεισμένη ότι οι αναγνώστες την κατανοούν    περιπτωσιακά ή προσλαμβάνουν όποια νοήματά της τους προσφερθούν, μόνον αφού παραβούν τον συνηθισμένο τρόπο αντίληψης που παρέχουν οι πέντε πεπερασμένες αισθήσεις τους. Η ποιητική της συλλογή, δοσμένη με εξαιρετική ευαισθησία, αποτελεί μια πρόσκληση και μια πρόκλησή της στην πολυεπίπεδη μεταφορικότητα του λόγου, στην ερμηνεία των εικόνων, στην αναμέτρηση με τα νοήματα.
Μαζί με τη Δήμητρα Λιαράκου μάς προσκάλεσαν και μας προκαλούν σε μια αποκάλυψη των παραπάνω επιδιώκοντας να κεντήσουν τη διάνοια και να δονήσουν την ψυχή μας. ώστε να αναζητήσουμε « Σκαλιστά αποτυπώματα στο εσωτερικό του καθρέφτη», στο «Αποτυπώματα», σ.10 (Μαρία Νταλλή) και «Αποτύπωμα καμπύλης εναλλακτικών και αοράτων» στο «Ποίημα», σ. 11 (Δήμητρα Λιαράκου).