Όπως ανέφερε, η προοπτική της 4ήμερης εργασίας με ίδιες αποδοχές αποτελεί μια ενδιαφέρουσα και σύγχρονη προσέγγιση, η οποία όμως δεν μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς ουσιαστικό σχεδιασμό και σαφείς απαντήσεις σε κρίσιμα ζητήματα που αφορούν τόσο τις επιχειρήσεις όσο και τους εργαζόμενους. Ο κ. Μαλαπέτσας στάθηκε αρχικά στο διαχρονικό πρόβλημα έλλειψης προσωπικού που αντιμετωπίζει η εστίαση. Όπως υπογράμμισε, ακόμη και σήμερα πολλές επιχειρήσεις δυσκολεύονται να καλύψουν τις ανάγκες μιας 6ήμερης λειτουργίας, γεγονός που δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το πώς θα μπορούσε να υποστηριχθεί ένα μοντέλο 4ήμερης εργασίας χωρίς επιπλέον επιβάρυνση των επιχειρήσεων ή υποβάθμιση της ποιότητας των υπηρεσιών. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό καθεστώς των εργαζομένων. Σύμφωνα με τον ίδιο, εάν η 4ήμερη εργασία οδηγήσει σε μείωση των ασφαλιστικών ημερών, τότε ένας εργαζόμενος που σήμερα ασφαλίζεται για 25 ημέρες ενδέχεται να περιοριστεί στις 20, γεγονός που επηρεάζει άμεσα τόσο τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα όσο και την αρχή της αναλογικότητας σε σχέση με εργαζόμενους πενθήμερης απασχόλησης. Παράλληλα, έθεσε το ερώτημα για το ύψος των μελλοντικών συντάξεων και κατά πόσο αυτές θα παραμείνουν ισοδύναμες ή θα είναι μειωμένες, ζητώντας να αποσαφηνιστεί ο μηχανισμός κάλυψης ενδεχόμενων διαφορών.

Ο πρόεδρος του Σ.Κ.Ε.Α.Κ. αναφέρθηκε επίσης στο ζήτημα της εφαρμογής του μέτρου, διερωτώμενος εάν αυτό θα αφορά το σύνολο της αγοράς ή μόνο συγκεκριμένους κλάδους υψηλής παραγωγικότητας. Όπως σημείωσε, η εστίαση διαθέτει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και αυξημένες ανάγκες κάλυψης ωραρίων, που δεν επιτρέπουν εύκολες γενικεύσεις. Στο επίκεντρο των προβληματισμών του βρέθηκε και το οικονομικό σκέλος της πρότασης. Όπως τόνισε, η μετάβαση από τις 40 στις 35 ή 32 ώρες εργασίας εβδομαδιαίως με ίδιες αποδοχές συνεπάγεται αύξηση του ωριαίου κόστους εργασίας κατά περίπου 15% έως 25%. Για τον λόγο αυτό έθεσε το ζήτημα πιθανών αντισταθμιστικών μέτρων, όπως η μείωση εργοδοτικών εισφορών, ώστε να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα των επιχειρήσεων. Ολοκληρώνοντας την τοποθέτησή του, ο κ. Μαλαπέτσας ξεκαθάρισε ότι ο κλάδος της εστίασης δεν είναι αρνητικός σε μια σταδιακή μείωση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας.

Αντιθέτως, όπως ανέφερε, μια πιο ρεαλιστική και άμεσα εφαρμόσιμη λύση θα μπορούσε να είναι η μετάβαση από τις 40 στις 36 ώρες εβδομαδιαίως, προσαρμοσμένη στις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες της εστίασης. Μάλιστα, πρότεινε ως πιθανή βάση εφαρμογής σχήματα 6ήμερης απασχόλησης με 6 ώρες ημερησίως, τα οποία – όπως είπε – θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια πιο ισορροπημένη και λειτουργική προσέγγιση για τον κλάδο.