Αν κάποιος είχε την αφέλεια να μελετήσει το τεχνικό πρόγραμμα και τον προϋπολογισμό του Δήμου Πύλου-Νέστορος για το 2026, θα νόμιζε ότι διαβάζει λάθος έγγραφο. Ίσως ότι άνοιξε κατάλογο catering ή οδηγό για χρήσιμες συμβουλές ως προς το πώς να ξοδεύεις με ευκολία δημόσιο χρήμα. Γιατί, πλην των έργων που είναι ήδη ενταγμένα σε προγράμματα και δεν δύναται να μεταβληθούν, όλα τα υπόλοιπα είναι απευθείας αναθέσεις. Όλα. Χωρίς ντροπή. Χωρίς προσχήματα. Χωρίς διαγωνισμούς. Χωρίς περιττές δημοκρατικές διαδικασίες που καθυστερούν το έργο.
Ο Δήμος Πύλου -Νέστορος αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι είναι Πρωτοπόρος. ΟΧΙ σε Καινοτομία, ΟΧΙ σε Ανάπτυξη, ΟΧΙ σε Υποδομές αλλά στις απευθείας αναθέσεις. Ένας δήμος εργαστήριο, όπου το δημόσιο χρήμα κινείται με ταχύτητα φωτός… αρκεί να ξέρεις προς ποια κατεύθυνση να κοιτάς.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο Έλληνας φορολογούμενος. Αυτός ο ταλαίπωρος κομπάρσος της παράστασης, που πληρώνει φόρους, τέλη, εισφορές και σύντομα αν συνεχίσουμε έτσι τέλος αναπνοής, γιατί όπως πάμε, και για τον αέρα που αναπνέουμε θα χρεωθούμε.
Πληρώνει, λοιπόν, και βλέπει. Ή μάλλον δεν βλέπει. Γιατί τα έργα ανατίθενται, αλλά η ανάπτυξη παραμένει… σε απευθείας εκκρεμότητα.
Θα πει κανείς… Μα είναι νόμιμες οι απευθείας αναθέσεις. Βεβαίως… Όπως νόμιμο είναι να τρως κάθε μέρα γουρνοτσιγαριδα .Το θέμα δεν είναι αν επιτρέπεται. Το θέμα είναι αν κυβερνάς ή αν βολεύεις…. Αν σχεδιάζεις ή αν μοιράζεις…Αν αναπτύσσεις έναν δήμο ή αν αναπτύσσεις λίστες...
Και οι μηχανισμοί ελέγχου; Εκείνοι οι θρυλικοί θεματοφύλακες του δημοσίου χρήματος; Κωφεύουν. Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Σαν να φοράνε ακουστικά, κάθε φορά που ακούγεται η λέξη ανάθεση .Ίσως γιατί, αν άκουγαν, θα έπρεπε και να δουν. Και αν έβλεπαν, θα έπρεπε να πράξουν. Κι αυτό χαλάει την ησυχία.
Το αποτέλεσμα; Ένα τεχνικό πρόγραμμα που δεν θυμίζει εργαλείο ανάπτυξης, αλλά λογιστική άσκηση τακτοποίησης φιλικών σχέσεων. Ένας προϋπολογισμός που δεν εμπνέει εμπιστοσύνη, αλλά υποψίες. Και ένας δήμος που διαθέτει όλα τα εχέγγυα να πρωταγωνιστεί για το Φυσικό του πλούτο, την Ιστορία και τις αναπτυξιακές δυνατότητές του, αλλά καταλήγει τελικώς να πρωταγωνιστεί στις απευθείας αναθέσεις.
Γιατί, τελικά, η ανάπτυξη θέλει σχέδιο, διαφάνεια και ανταγωνισμό. Οι αναθέσεις θέλουν απλώς… τηλέφωνο. Και όσο το τηλέφωνο χτυπάει, ο λογαριασμός θα συνεχίσει να πηγαίνει στον ίδιο: τον φορολογούμενο. Χωρίς ανάθεση. Απευθείας.
