Μέσα από το φετινό πρόγραμμα αναδεικνύεται ένα πολυφωνικό τοπίο δημιουργίας, όπου συνυπάρχουν διαφορετικές γενιές καλλιτεχνών, ποικίλες γεωγραφικές καταβολές και ετερόκλητες χορογραφικές προσεγγίσεις. Τα έργα αντανακλούν διαφορετικούς άξονες έρευνας και στάδια καλλιτεχνικής πορείας, συνθέτοντας μια πλούσια και δυναμική εικόνα της σύγχρονης δημιουργίας.
Στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας θα παρουσιαστούν συνολικά 12 έργα, 4 στην Κεντρική και 8 στην Εναλλακτική Σκηνή. Σημαντικό ρόλο παίζει και ο δημόσιος χώρος, η συνάντηση του χορού με το αστικό τοπίο και τους ανθρώπους του. Παραστάσεις ενεργοποιούν διαφορετικές τοποθεσίες, μεταφέροντας τον παλμό του Φεστιβάλ στην καθημερινότητα. Ο φετινός σχεδιασμός περιλαμβάνει μία βραδιά στην Αρχαία Μεσσήνη, 4 παραστάσεις χορού στην πόλη της Καλαμάτας και 6 βραδιές χορού σε πόλεις της Πελοποννήσου. Αναπόσπαστο τμήμα του Φεστιβάλ αποτελεί το παράλληλο πρόγραμμά του: μία περιοδική έκθεση, οι ενότητες Dancing on Screen και Συναντήσεις εκτός Σκηνής, καθώς και ένα πλούσιο εκπαιδευτικό πρόγραμμα με διεθνώς καταξιωμένους καλλιτέχνες. Φέτος ενεργοποιείται επίσης η έννοια του σύγχρονου συλλογικού χορού με τη νέα ενότητα Dancing with the Community που δημιουργεί τις συνθήκες και προσκαλεί - προκαλεί τον κόσμο να χορέψει μαζί.
Οι χώροι που ενεργοποιούνται φέτος στην Καλαμάτα είναι: οι δύο σκηνές και το φουαγιέ του Μεγάρου Χορού, η Κεντρική Πλατεία, το Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων και η Αίθουσα Αθλητικών και Πολιτιστικών Εκδηλώσεων «Τέντα». Στο πλαίσιο του προγράμματος Χορός σε πόλεις της Πελοποννήσου, που υλοποιείται για έκτη συνεχόμενη χρονιά σε συνεργασία με την Περιφέρεια Πελοποννήσου, παρουσιάζονται παραστάσεις σε διαφορετικές πόλεις: Πύλος, Κόρινθος, Αρεόπολη Λακωνίας, Άργος και Τρίπολη με την υποστήριξη των Δήμων των πόλεων και της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Πελοποννήσου (ΠΕΔΠ) καθώς και Αρχαία Ολυμπία σε συνδιοργάνωση με το Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίας Ολυμπίας. Το Φεστιβάλ φέτος επισκέπεται και ζωντανεύει τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Μεσσήνης εγκαινιάζοντας μια νέα συνεργασία με την Εταιρεία Μεσσηνιακών Αρχαιολογικών Σπουδών και τον Δήμο Μεσσήνης. Παράλληλα, το Φεστιβάλ συνεχίζει να ταξιδεύει στην Navarino Agora με την υποστήριξη του Ιδρύματος Καπετάν Βασίλη και Κάρμεν Κωνσταντακόπουλου, ενώ μια νέα συνεργασία ξεκινά με το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς και το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης στη Δημητσάνα. Μέσα από αυτές τις συνεργασίες, ο παλμός του Φεστιβάλ μεταδίδεται πλέον σε όλη την Πελοπόννησο.
ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΜΕ ΤΟ HE WHO FALLS
Το φετινό πρόγραμμα ανοίγει στην Κεντρική Σκηνή του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας με το έργο He Who Falls, του καταξιωμένου Γάλλου χορογράφου Yoann Bourgeois, που παρουσιάζεται στις 17 και 18 Ιουλίου. Ένα έργο που εστιάζει στις έννοιες της αστάθειας και της ευθραυστότητας, προσεγγίζοντάς τες σε πραγματικό αλλά και συμβολικό επίπεδο. Με τη χρήση μιας συνεχώς κινούμενης πλατφόρμας, το έργο προκαλεί διαρκείς μετατοπίσεις, όπου μία και μόνο κίνηση μπορεί να ενεργοποιήσει αντιδράσεις σε ένα ολόκληρο σύστημα. Η αστάθεια, ως συνθήκη του σώματος και του κόσμου, διαπερνά τον χορό και το πολιτικό πεδίο. Είναι η στιγμή όπου η ισορροπία διαταράσσεται, όπου η βαρύτητα γίνεται αισθητή όχι ως δεδομένο αλλά ως μια συνθήκη διαρκούς διαπραγμάτευσης. Τα έξι πρόσωπα λειτουργούν ως ένα είδος μικρογραφίας της ανθρωπότητας, που προσπαθεί να διατηρήσει την ισορροπία της πάνω σε ένα ασταθές έδαφος. Η παράσταση παρουσιάζεται με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος.
Στις 18 και 19 Ιουλίου, στην Εναλλακτική Σκηνή του Μεγάρου Χορού, κάνει την πρώτη του παρουσίαση στην Ελλάδα ο Jefta van Dinther, που μας εισάγει στη λειτουργία της γλώσσας ως πράξη επικοινωνίας αλλά και ως βιωμένη εμπειρία με το Mercury Rising. Ένα έργο που εμπνέεται από τη γλώσσα των κωφών και ανακαλύπτει ένα νέο κώδικα επικοινωνίας. Εδώ το σώμα γίνεται ένα «ασταθές πεδίο λόγου», σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του χορογράφου, ένας τόπος όπου η γλώσσα διαμορφώνεται εκ νέου. Το έργο, που δημιουργήθηκε σε συνεργασία με τους χορευτές, δύο εκ των οποίων είναι κωφοί και ο τρίτος είναι CODA (Child of Deaf Adults - Ακούον Παιδί Κωφών Γονέων), έχει σχεδιαστεί και για κωφά και για ακούοντα άτομα. Η παράσταση παρουσιάζεται με την υποστήριξη του προγράμματος Nationales Performance Netz της Γερμανίας. Με αφορμή το έργο, θα πραγματοποιηθεί στις 19 Ιουλίου μια συζήτηση με θέμα την συμπερίληψη στις παραστατικές τέχνες στο πλαίσιο της ενότητας Συναντήσεις εκτός Σκηνής.
Στις 20 Ιουλίου στην Εναλλακτική Σκηνή του Μεγάρου Χορού θα παρακολουθήσουμε το έργο It's the End of the Amusement Phase της Χαράς Κότσαλη, μιας δυναμικής χορογράφου της νεότερης γενιάς που συνθέτει ένα εξαντλητικό κινητικό μονοπλάνο, ένα μαραθώνιο χορού που διατρέχει ταυτόχρονα τη συλλογική και την προσωπική ιστορία. Ένα έργο που υπερβαίνει την πραγματικότητα, διαρρηγνύει τη φόρμα και ανοίγει νέους δρόμους διαλόγου. Το έργο, που έχει επιλεγεί από το Aerowaves Twenty26 και είναι υποψήφιο για το Bloom Prize 2027 του Sadler’s Wells, είναι παραγωγή της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση και η περιοδεία του υποστηρίζεται από το πρόγραμμα εξωστρέφειάς του.
Στις 20 Ιουλίου, στην Κεντρική Σκηνή, παρουσιάζεται το Tempo, μια ανατρεπτική συνεργασία του Φινλανδού ταχυδακτυλουργού και εικαστικού καλλιτέχνη Kalle Nio με τον Βραζιλιάνο χορογράφο Fernando Melo, σε πρώτη παρουσίασή τους στην Ελλάδα. Το έργο προσεγγίζει με ποιητικό τρόπο την αίσθηση του χρόνου, προτείνοντας μια πιο ανοιχτή και ρευστή αντίληψη της χρονικότητας. Μέσα από αυτή τη συνθήκη που εμπνέεται από τη μαγεία και τον κόσμο των ταχυδακτυλουργικών τρικ, ο θεατής καλείται να αφουγκραστεί τον χρόνο αλλιώς και να τον βιώσει πέρα από τις συμβατικές του παραμέτρους. Χρόνος και βαρύτητα αψηφούνται σχεδόν μαγικά, δημιουργώντας ένα πεδίο εμπειρίας που υπερβαίνει το οικείο και το αναμενόμενο.
Η 23 Ιουλίου είναι αφιερωμένη σε δύο γυναίκες χορογράφους και σε δύο ορμητικά έργα που τοποθετούν το σώμα στο επίκεντρο ως πεδίο εξέγερσης:
Η Marlene Monteiro Freitas, μία από τις πιο τολμηρές και περιζήτητες φωνές της σύγχρονης σκηνής, παρουσιάζει στις 23 και 24 Ιουλίου το Guintche (Live Version) στην Εναλλακτική Σκηνή. Ένα εκρηκτικό solo που ερμηνεύει η ίδια, ένα καλειδοσκόπιο αισθήσεων, όπου το σώμα υπόκειται σε συνεχή μεταμόρφωση. Ένας αδιάκοπος διάλογος εκτυλίσσεται ανάμεσα στη λεκάνη και τα κρουστά, ανάμεσα στη χειρονομία και τον ρυθμό. Μεταμορφώνοντας τον εαυτό της σε πυγμάχο, μάγισσα και χορεύτρια, η Monteiro Freitas ενσαρκώνει πολλαπλές καταστάσεις ταυτόχρονα.
Η live εκδοχή του Guintche με τη συνοδεία των μουσικών Henri «Cookie» Lesguillier και Simon Lacouture, προσδίδει ακόμα περισσότερο βάθος και ένταση στον υβριδικό κόσμο της Freitas καθώς το έργο ξεδιπλώνεται ως ιεροτελεστία —οικεία και ταυτόχρονα οικουμενική.
Ακολουθεί στην Κεντρική Σκηνή το Maldonne, η πρώτη ομαδική δημιουργία της ανερχόμενης Γαλλίδας χορογράφου Leïla Ka, στην πρώτη της παρουσίαση στην Ελλάδα. Η Leïla Ka έχει δημιουργήσει χορογραφίες για την Beyoncé, την Τελετή Απονομής των Βραβείων César, την Zaho de Sagazan και το Εθνικό Μπαλέτο της Χιλής. Η παράσταση ρίχνει ένα ποιητικό και συχνά ειρωνικό βλέμμα στους ρόλους και τις προσδοκίες που επιβάλλονται στις γυναίκες.
Στις 25 και 26 Ιουλίου στην Εναλλακτική Σκηνή, πέντε Έλληνες χορογράφοι παρουσιάζουν τα έργα τους: Ο Κωνσταντίνος Παπανικολάου με το A User’s Manual, ένα solo έργο με χιούμορ που σχολιάζει τη backstage διαδικασία μιας παράστασης χορού. Ο χορογράφος, με μια ιδιαίτερη και προσωπική γλώσσα, μας οδηγεί στο εσωτερικό μιας σύνθετης διαδικασίας, φέρνοντας στο προσκήνιο όλους τους παράγοντες που εμπλέκονται στην πραγματοποίηση μιας παράστασης.
Ο Αντώνης Βαής με το Lunar Seaga, ένα υποβλητικό έργο που συγκροτεί έναν έντονα προσωπικό αισθητικό κόσμο. Παραπέμπει σε πολλαπλές θεματικές — τη φύση, τη μετανάστευση, την ψευδαίσθηση — και γεννά διαρκείς συνειρμούς. Ταυτόχρονα, αποκαλύπτει ανοιχτά την τεχνική του διάσταση: τα σώματα των τεχνικών παραμένουν ορατά στο κοινό, χωρίς όμως να διαταράσσεται η μαγεία και η ιδιαιτερότητα του σκηνικού σύμπαντος που δημιουργεί.
Η Μαίρη Ράντου με το Mountains των Garage21, σε ερμηνεία της Ευαγγελίας Ράντου. Πρόκειται για ένα βαθιά ποιητικό έργο που μοιάζει να επιστρέφει σε μια πρωτογενή κατάσταση, μια πρωταρχική γλώσσα και να συνδιαλλέγεται τελετουργικά με την έννοια του χρόνου.
Η Ίρις Καραγιάν, με το έργο Ποια είναι τα σώματα της εποχής μας;, δημιουργεί ένα ισχυρό ντουέτο που διερευνά το ερώτημα που θέτει ο τίτλος του. Πρόκειται για έναν αναστοχασμό γύρω από το ποιοι είμαστε σήμερα και τί κάνουμε για το μέλλον, πώς ονειρευόμαστε το αύριο σε σχέση με το τώρα.
Η Ιωάννα Πορτόλου με το Superstar. Το υψηλής έντασης και ενέργειας έργο προσεγγίζει σε βάθος την εφήμερη φύση του θεάματος και την αστάθεια μιας ολόκληρης εποχής. Όταν λέμε «τώρα», πού ακριβώς εννοούμε ότι βρισκόμαστε; Είναι το «τώρα» ταυτισμένο με την ανάγκη για υπερβολή; Τι καταλήγουμε τελικά να είμαστε;
Το Φεστιβάλ κλείνει στις 25 και 26 Ιουλίου με το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που παρουσιάζει στην Κεντρική Σκηνή του Μεγάρου Χορού το νέο έργο του Γιώργου Κουμεντάκη “Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι”, τέσσερα έργα μουσικής δωματίου βασισμένα σε τέσσερα ποιήματα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, τα οποία μελοποιούνται στο ιδίωμα του αμανέ και ερμηνεύονται ζωντανά, προσκαλώντας τους θεατές σε μια εσωτερική και σχεδόν τελετουργική εμπειρία. Τρεις χορογράφοι με έντονη παρουσία στον σύγχρονο χορό, η Πατρίσια Απέργη, η Εύα Γεωργιτσοπούλου και ο Ηλίας Χατζηγεωργίου, προσεγγίζουν το υλικό μέσα από διαφορετικές αισθητικές και κινησιολογικές γλώσσες. Η χορογραφική προσέγγιση, με αναφορές στο street dance ως γλώσσα, δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα αντίστιξη, φέρνοντας μια νέα ποιότητα στην ελληνικότητα του έργου και στο ιδίωμα του αμανέ, μέσα από μια σύγχρονη κινησιολογική γραφή.
