Η έκθεση είναι επισκέψιμη καθημερινά από τις 8 μ.μ. έως τις 9 μ.μ., και το Σαββατοκύριακο από τις 5 μ.μ. έως τις 10 μ.μ. Πρόκειται για μια χρωματική απόδοση τοπίων και ανθρώπων, όπως αυτά αποκαλύπτονται κάτω από το φως που κατακλύζει τον τόπο μας.
Η ζωγραφική της Εφης Μάνου είναι μια πράξη παρατήρησης, αλλά και υπέρβασης της παρατήρησης. Στο έργο της, η όραση μετατρέπεται σε στοχασμό· το βλέμμα δεν περιορίζεται στην εξωτερική μορφή των πραγμάτων, αλλά διεισδύει στην ποιότητα του φωτός, στη σιωπή του τοπίου, στη λεπτή παρουσία του ανθρώπου μέσα στη φύση. Από αυτή τη συνομιλία γεννιέται μια ζωγραφική λυρική και ουσιαστική, που συνδέει την εμπειρία της πραγματικότητας με τη μνήμη και το συναίσθημα.
Συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Δρακουλάκου
Η έκθεση φέρει στον τίτλο το όνομα “Χρώματα του φωτός”. Τι ακριβώς περιλαμβάνει και τι σας οδήγησε σε αυτή τη θεματική;
Περιλαμβάνει πίνακες με ανθρώπους, ζώα, τοπία, τη φύση γενικότερα. Έχω την άποψη ότι υπάρχει ομορφιά, τόσο γύρω μας όσο κι εντός μας, και αυτή προσπαθώ να αναδείξω μιας και συχνά είτε δεν την παρατηρούμε είτε δεν της δίνουμε σημασία. Το φως είναι αυτό που μας επιτρέπει να τη βλέπουμε. Θα ήθελα όλος ο κόσμος να παρατηρεί την ομορφιά όπως ένας ζωγράφος. Ίσως έτσι να βοηθηθούμε όλοι να ξεπεράσουμε και να αντιδράσουμε σε όσα άσχημα μας περιβάλλουν.
Τα τοπία και οι ανθρώπινες μορφές σας μοιάζουν να βρίσκονται σε μια κατάσταση σιωπής. Είναι μια συνειδητή επιλογή;
Μπορεί να μην κραυγάζουν, αλλά συνομιλούν. Νομίζω αντανακλά την προσωπική μου στάση απέναντι στα πράγματα.
Υπάρχει κάποιο έργο της έκθεσης που θεωρείτε «κλειδί» για την κατανόηση της συνολικής της ιδέας;
Τα 4 έργα που τα χρώματά τους έρχονται από ψηλά και “χρωματίζουν” τα τοπία.
Ποιος είναι ο ρόλος της μνήμης στη δημιουργία ενός έργου σας;
Υπάρχει κυρίως μνήμη του συναισθήματος που είχα όταν πρωτοαντίκρισα το θέμα που ζωγράφισα, μεταπλάθοντάς το εικαστικά.
Το κόκκινο και τα έντονα χρώματα εμφανίζονται συχνά στη δουλειά σας. Τι ρόλο παίζει το χρώμα στη δομή και στο νόημα του έργου;
Στη ζωγραφική μου χρησιμοποιώ όλο τον χρωματικό κύκλο. Κάποιες φορές τα χρώματα είναι κορεσμένα, δηλαδή έχουν φτάσει σε πλήρη ένταση, κάποιες φορές όχι. Αυτό εξαρτάται και από το θέμα αλλά και από την ένταση του συναισθήματος.
Πώς επηρέασαν τη ζωγραφική σας οι σπουδές σας στην ΑΣΚΤ και οι δάσκαλοί σας, όπως ο Δημήτρης Μυταράς;
Από την ΑΣΚΤ και μετά η ζωγραφική φεύγει από την ενασχόληση και γίνεται τρόπος ζωής. Ο Δ. Μυταράς υπήρξε σύμβουλος κυρίως μιας και δεν ήθελε ακόλουθους αλλά ζωγράφους, τον κάθε ένα με τον δικό του τρόπο.
Ποιες καλλιτεχνικές επιρροές σάς συνοδεύουν διαχρονικά;
Επιρροές πολλές, μεγάλος δάσκαλος ο Ματίς.
Η επαφή σας με τη χαρακτική και τη σκηνογραφία επηρεάζει τον τρόπο που οργανώνετε τον χώρο στον καμβά;
Η επαφή μου με τη χαρακτική με επηρέασε ως προς το πώς θα οργανώνω τις φόρμες και τις πλατιές τονικότητες. Η επαφή μου με τη σκηνογραφία ως προς την οργάνωση των προοπτικών των χώρων και του φωτός-σκιάς.
Εχετε ασχοληθεί με την εικονογράφηση, τη σκηνογραφία και τη μετάφραση θεωρητικών κειμένων τέχνης. Πώς συνομιλούν όλα αυτά με τη ζωγραφική σας;
Η ενασχόλησή μου με διάφορα αντικείμενα σχετιζόμενα με τη ζωγραφική αλλά και τη διδασκαλία – διότι έχω διδάξει περίπου 40 χρόνια – αποτελούν τον κόσμο μου. Αυτός ο κόσμος, ηθελημένα ή όχι, περνάει στη ζωγραφική.
Τι σας δίδαξε η μετάφραση κειμένων για καλλιτέχνες όπως ο Βαν Γκογκ ή ο Γκογκέν;
Οτι κανείς πρέπει να κυνηγά τα όνειρά του.
Πώς βλέπετε τη θέση της ζωγραφικής σήμερα, σε μια εποχή έντονης ψηφιακής εικόνας;
Η ζωγραφική θα παραμείνει μια πραξιακή και άμεση διαδικασία, όσες εναλλακτικές και αν υπάρξουν. Η αμεσότητα της βιωμένης πράξης δεν αντικαθίσταται.
Αν το φως ήταν λέξη και όχι εικόνα, ποια θα ήταν;
ΑΝΩ ή ΑΝΩΘΕΝ.
Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο επισκέπτης φεύγοντας από την έκθεση;
Τη διάθεση να ψάξει να βρει την ομορφιά.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η Εφη Μάνου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε αρχικά στην Παιδαγωγική Ακαδημία (1975-1977) και στη Σχολή Νηπιαγωγών (1977-1978). Συνέχισε με σπουδές ζωγραφικής στην ΑΣΚΤ (1980-1985) κοντά στους Δ. Μυταρά και Η. Δεκουλάκο, χαρακτικής κοντά στο Θ. Εξαρχόπουλο και σκηνογραφία με καθηγητή τον κ. Β. Βασιλειάδη. Σπούδασε, επίσης, στο Royal College of Arts του Λονδίνου με καθηγητή τον Peter de Francia και στη New York Academy με καθηγητές τους L. Gervitz,-μέθοδος Repin - και τον John Wellington.
Εχει πραγματοποιήσει ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα (Αθήνα, Σύρος, Γιάννενα, Ηράκλειο, Λουτράκι, κ.α.), αλλά και στο εξωτερικό (Γερμανία, Αυστρία, Σλοβακία, Ισπανία, Γιουγκοσλαβία, Νέα Υόρκη, κ.α.), ενώ τα τελευταία χρόνια συμμετέχει και στην Art Athina. Έργα της βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Παράλληλα, έχει ασχοληθεί με την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων (Το πιο αληθινό παραμύθι – Εκδόσεις Κέδρος , Καρτέλες πρώτης ανάγνωσης, Κάζμπα – Εκδόσεις Σμίλη), τη σκηνογραφία, αλλά και με μεταφράσεις (Βαν Γκογκ, Γκογκέν, Ακουαρέλλα, Ιμπρεσσιονισμός Προοπτική - Εκδόσεις Ερευνητές, Ένα πορτραίτο του Τζιακομέττι εκδόσεις Σμίλη).
