Η παραλία που κινδυνεύει να σωθεί… μέχρι θανάτου.
Υπάρχουν περιοχές που καταστρέφονται από την ανθρώπινη αδιαφορία. Υπάρχουν περιοχές που καταστρέφονται από την υπερεκμετάλλευση. Και υπάρχει και το Ντιβάρι Γιάλοβας, που φαίνεται να καταστρέφεται από την υπερβολική… προστασία.
Η μοναδική παραλία της Δημοτικής Ενότητας Πύλου για να πας για μπάνιο έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο χαλί από καλάμια, ξύλα και φερτά υλικά. Σε λίγο, για να φτάσει κάποιος στη θάλασσα, θα χρειάζεται είτε GPS είτε ματσέτα είτε οδηγό βουνού.
Κι ενώ ο απλός πολίτης αναρωτιέται γιατί δεν καθαρίζεται η παραλία, οι αρμόδιοι απαντούν με το αγαπημένο τους σπορ, την ανταλλαγή εγγράφων και ευθυνών. Ο ένας δείχνει τον άλλον, ο άλλος τον επόμενο, και στο τέλος όλοι μαζί δείχνουν τη χελώνα.
Η χελώνα έχει γίνει κάτι σαν δημόσιος υπάλληλος υψηλής ευθύνης, Δεν την έχει δει σχεδόν κανείς, αλλά όλες οι αποφάσεις παίρνονται στο όνομά της.
Δεν θα μπουν καντίνες για να προστατευθεί η χελώνα.
Την ίδια στιγμή, στην παραλία κάνουν βόλτες αλεπούδες, τσακάλια, κοράκια και κάθε λογής θηρευτές που αν βρουν φωλιά χελώνας θα την εξαφανίσουν γρηγορότερα απ’ ό,τι εξαφανίζονται οι προεκλογικές υποσχέσεις μετά τις εκλογές.
Αλλά αυτά προφανώς είναι λεπτομέρειες.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο;
Αν η χελώνα χρειάζεται προστασία από μια καντίνα που πουλάει νερό και καφέ, πώς ακριβώς θα προστατευτεί από τα τσακάλια που θεωρούν τα αυγά της μπουφέ ελεύθερης κατανάλωσης.
Ίσως να μην το έχουμε καταλάβει σωστά,Ίσως η νέα οικολογική θεωρία να λέει ότι η φύση προστατεύεται καλύτερα όταν δεν πατάει άνθρωπος, αλλά πατάει ό,τι άλλο κινείται με τέσσερα πόδια και δόντια.
Και φυσικά υπάρχει και η ιστορική εμπειρία.
Κάθε φορά που εμφανίζεται μια απαγόρευση στο όνομα της προστασίας, οι κάτοικοι θυμούνται ότι λίγα χρόνια πριν οι χάρτες αλλάζουν, τα όρια στις περιοχές nature μετακινούνται, οι εξαιρέσεις πολλαπλασιάζονται και ξαφνικά εκεί που χθες δεν επιτρεπόταν ούτε μια ξαπλώστρα, σήμερα επιτρέπονται έργα εκατομμυρίων.
Η Natura μικραίνει με μεγαλύτερη ταχύτητα απ’ ό,τι μικραίνει το πορτοφόλι του μέσου Έλληνα.
Και έτσι φτάνουμε στο σημερινό παράδοξο.
Η παραλία δεν καθαρίζεται. Οι καντίνες απαγορεύονται. Οι λουόμενοι απομακρύνονται. Τα καλάμια θεριεύουν. Τα φίδια βρίσκουν ιδανικό περιβάλλον. Οι σκορπιοί κάνουν τουρισμό. Οι αλεπούδες ανοίγουν εστιατόριο αυγών χελώνας. Και κάπου εκεί οι αρμόδιοι πανηγυρίζουν ότι η προστασία της φύσης πέτυχε. Αν αυτό λέγεται διαχείριση, τότε κι εγώ είμαι αστροναύτης.
Η αλήθεια είναι απλή,η φύση χρειάζεται προστασία, αλλά χρειάζεται και λογική. Χρειάζεται κανόνες, όχι εγκατάλειψη. Χρειάζεται επιστήμη, όχι γραφειοκρατικά άλλοθι. Και χρειάζεται ανθρώπους που να μπορούν να ξεχωρίσουν τη διατήρηση ενός οικοσυστήματος από τη μετατροπή μιας παραλίας σε ζούγκλα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η χελώνα δεν κινδυνεύει από τον οικογενειάρχη που θα πιει έναν καφέ στην παραλία.
Κινδυνεύει περισσότερο από όσους τη θυμούνται μόνο όταν χρειάζονται μια δικαιολογία.
Και τότε η προστασία της φύσης καταλήγει να μοιάζει με ελληνική κωμωδία, όλοι μιλούν στο όνομά της, αλλά κανείς δεν ακούει ούτε τη φύση ούτε τους ανθρώπους που ζουν δίπλα της.
