Ο εορτασμός της επετείου της εξέγερσης κατά της χούντας δεν έχει πλέον τα ηρωικά και υπερφίαλα στοιχεία της πρώτης περιόδου της Μεταπολίτευσης. Το σημαντικό αυτό γεγονός στη σύγχρονη ιστορία του τόπου έρχεται σε μια πιο πραγματική διάσταση. Οι μύθοι δίνουν τη θέση τους στην ιστορική αλήθεια και μας επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε καλύτερα τόσο όσα συνέβησαν την περίοδο της χούντας, όσο και ποια είναι τα σημαντικά για την πορεία μας στο μέλλον.
Η εξέγερση των νέων κατά της χούντας είναι το σημαντικότερο γεγονός αντίστασης στο χουντικό καθεστώς που κυριάρχησε στη χώρα από το 1967 μέχρι το 1974. Η χούντα μπορεί να μην έπεσε από την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, αλλά ήταν η πρώτη οργανωμένη και ηχηρή φωνή διαμαρτυρίας που καταπνίγηκε στη βία και το αίμα, και δεν ήταν αρκετή για να ανατραπεί η χούντα πριν οδηγήσει τη χώρα στην εθνική ήττα της Κύπρου. Αν η χούντα έπεφτε εκείνον τον Νοέμβρη, πιθανότατα δεν θα φτάναμε στη διχοτόμηση της Κύπρου μερικούς μήνες αργότερα.
Οι χούντες και οι ανόητοι που ακόμα και σήμερα νομίζουν ότι εθνική υπερηφάνεια είναι τα τσάμικα, οι φουστανέλες και οι μεγαλόστομες σαχλαμάρες κάθε μορφής αποκομμένες από το παγκόσμιο γίγνεσθαι, έχουν αποδειχτεί ότι οδηγούν σε εθνικές ήττες και τραγωδίες. Αυτό θα πρέπει να είναι το πρώτο και βασικό δίδαγμα προκειμένου να θωρακιστεί το πολυτιμότερο αγαθό για την πρόοδο μιας κοινωνίας και ενός κράτους, που είναι η δημοκρατία. Το δικαίωμα δηλαδή των πολιτών να επιλέγουν τις κυβερνήσεις και τους πολιτικούς τους.
Ζούμε σε μια εποχή που ο λαϊκισμός σταυρώνει συλλήβδην τους πολιτικούς και την πολιτική, κλείνοντας το μάτι σε διάφορους μισότρελους που παριστάνουν τους σωτήρες οι οποίοι διαθέτουν εύκολες λύσεις για τα πάντα. Σε ιστορική αναλογία, αυτή την αντίληψη αξιοποίησαν οι άνθρωποι της χούντας που καθήλωσαν τη χώρα και την οδήγησαν στην εθνική ταπείνωση της Κύπρου.
Η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου κατηγορείται τα τελευταία χρόνια, και ειδικά μετά την κρίση, για τα πάντα και κυρίως ότι πέρασε καλά και πλούτισε. Αλήθεια είναι ότι η γενιά μετά τη χούντα, τόσο συνολικά όσο και ο καθένας ξεχωριστά, έζησε καλά όσο καμία άλλη γενιά στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Κατάφεραν και έστησαν ένα ευρωπαϊκό κράτος, βγάζοντας τα τσαρούχια και τις φουστανέλες του χουντικού γύψου και οδηγώντας τη χώρα στα ευρωπαϊκά σαλόνια.
Η χρεοκοπία του 2009 ήταν προφανώς αποτέλεσμα του ότι κάπου χάθηκε το μέτρο, αλλά και ένα σημείο όπου η χώρα άντεξε. Οι πολίτες έκλεισαν τα αυτιά στις εύκολες λύσεις και με κόπο κατάφεραν να κρατήσουν τη χώρα στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, αποτρέποντας τον κίνδυνο να μετατραπεί σε οθωμανική επαρχία. Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται σε νέο σημείο εκκίνησης και μπορεί να πάει καλύτερα, και να ζήσουν και οι επόμενες γενιές ακόμα καλύτερα από τις προηγούμενες. Αυτός είναι ο στόχος και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα. Να διατηρούμε τα κεκτημένα και να προσπαθούμε να πετάξουμε ψηλότερα.
panagopg@gmail.com
