Το 2016 ανατίθεται η μελέτη επικαιροποίησης και δέκα χρόνια αργότερα το Δημοτικό Συμβούλιο γνωμοδοτεί θετικά για το δεύτερο στάδιό της. Ακολουθούν η γνωμοδότηση της ΕΣΑΛ, η περιβαλλοντική διαδικασία και η έκδοση προεδρικού διατάγματος. Με αισιόδοξες εκτιμήσεις, η έγκριση μπορεί να ολοκληρωθεί το 2028, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα εξασφαλιστούν τα 41,9 εκατ. ευρώ που απαιτούνται. Ακόμη κι αν βρεθεί χρηματοδότηση, θα ακολουθήσουν δημοπρατήσεις, συμβάσεις και κατασκευές. Με τους γνωστούς ελληνικούς ρυθμούς, δύσκολα θα ολοκληρωθούν οι παρεμβάσεις πριν από το 2033-2035. Υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι μέχρι τότε δεν θα χρειαστεί νέα επικαιροποίηση του Master Plan! Άλλωστε, οι οικονομικές και τεχνολογικές εξελίξεις τρέχουν πολύ ταχύτερα από τις διαδικασίες του ελληνικού Δημοσίου, με αποτέλεσμα πολλά έργα να σχεδιάζονται για ανάγκες που έχουν ήδη αλλάξει.
Στο μεταξύ, δύο ζητήματα απαιτούν σοβαρή επανεξέταση. Πρώτον, είναι πράγματι το λιμάνι Καλαμάτας εθνικής σημασίας ή απλώς αναφέρεται ως τέτοιο στα χωροταξικά σχέδια για να χαϊδεύονται τα αυτιά των Μεσσήνιων; Κατά την άποψή μου, ένα λιμάνι χωρίς επαρκή χερσαία ζώνη για διακίνηση εμπορευματοκιβωτίων δύσκολα μπορεί να αποκτήσει ουσιαστικό εθνικό ρόλο στις σύγχρονες μεταφορές. Η θέση του μέσα στον αστικό ιστό αποκλείει πρακτικά τη μεγάλη επέκταση. Αξίζει άραγε να κατασκευαστεί νέο λιμάνι, με τεράστιο κόστος, σε συνδυασμό με την επαναλειτουργία του σιδηροδρόμου, που ενδέχεται να απαιτήσει πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ; Θα μπορούσαν το Γύθειο ή η Νεάπολη να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο; Ή μήπως η Πελοπόννησος πρέπει να εξυπηρετείται από τον Πειραιά;
Δεύτερον, θεωρώ ότι το σημερινό λιμάνι, η μαρίνα και τα παραθαλάσσια στρέμματα του Κορδία πρέπει να παραχωρηθούν ενιαία σε ιδιώτη, με σαφείς όρους αξιοποίησης και δημόσιας πρόσβασης. Μια τέτοια επένδυση θα μπορούσε να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και να μετατρέψει το παραλιακό μέτωπο σε πραγματικό μοχλό ανάπτυξης, αντί να παραμένει εγκλωβισμένο σε ατέρμονες συζητήσεις. Επειδή, όμως, δεξιοί και αριστεροί κρατιστές προτιμούν τη διαιώνιση της σημερινής κατάστασης, παίρνω ποπ κορν για να παρακολουθήσω τη συνέχεια της Οδύσσειας. Μαζί και τα εκατομμύρια ευρώ που χάνονται εξαιτίας ιδεολογικών εμμονών και πολιτικής αδράνειας.
