Βρίσκομαι στην πολύ δυσάρεστη θέση να υπογράψω σήμερα το κλείσιμο μιας ιστορικής στήλης, το “Καλημέρα κύριε Πρόεδρε” του Γιώργη Μασσαβέτα.

Μιας στήλης που άρχισε δεκαετίες πριν, από τις σελίδες μεγάλων πανελλήνιας κυκλοφορίας εφημερίδων, των οποίων ο Γιώργης διετέλεσε διευθυντικό στέλεχος, για να ολοκληρώσει τον κύκλο της τα τελευταία χρόνια στον περιφερειακό Τύπο και φυσικά στην “Ε”.

Ο Γιώργης Μασσαβέτας υπήρξε μεγάλο μπόι της ελληνικής δημοσιογραφίας. Δεν αρκεί ότι ήταν κορυφαίος πολιτικός συντάκτης και δεινός αρθρογράφος, το κυριότερό του χαρακτηριστικό ήταν πως ό,τι είχε να πει το έγραφε χωρίς φόβο και πάθος, κάνοντας το σύστημα να… βγάζει αφρούς.

Αυτό τον έκανε αγαπητό στους αναγνώστες και γι’ αυτό είχε πολλούς και φανατικούς, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο υπουργοί και πρωθυπουργοί του τηλεφωνούσαν πρωί-πρωί, για να σχολιάσουν τα γραφόμενά του, συμφωνώντας ή παραπονούμενοι, ακόμα και τα χρόνια που συνεργαζόταν με τον περιφερειακό Τύπο. Αυτά είναι αρκετά από την πλευρά μου, καθώς κάθε υπερβολή μειώνει το πραγματικό του πορτρέτο.

Τον αείμνηστο Γιώργη τον γνώρισα στη διάρκεια της συνδικαλιστικής μου δράσης στην Ενωση Ιδιοκτητών Ημερησίων Επαρχιακών Εφημερίδων, όταν αναζητούσε συνεργασίες με συναδέλφους μου. Ημουν ο πρώτος που είπα “ναι” στην πρότασή του και ποτέ δεν το μετάνιωσα. Η “Ε” απέκτησε μια στήλη με βαρύνουσα γνώμη και εγώ ένα φίλο που επικοινωνούσα συχνά. Η τελευταία μας συνάντηση έγινε στην Καλαμάτα, με καφέ στη Ναυαρίνου. Είχε έλθει για τα βαφτίσια του παιδιού του αναδεξιμιού του Μενέλαου Γερονικολού, γιου του επίσης αείμνηστου συναδέλφου μας Κώστα που έφυγε πιο νωρίς.

Μιλήσαμε, πέρα από τα προβλήματα υγείας, και για την κατάσταση στα ΜΜΕ με έμφαση στον γραπτό Τύπο. Είχαμε την ίδια γνώμη, ότι η μεταβατική κατάσταση προς το Διαδίκτυο τον σκοτώνει. Και πιο πολύ σκοτώνει τις εφημερίδες της Περιφέρειας, που αποτελούν βιοποριστικό μέσο για τους εκδότες και όχι όργανα επιβολής, όπως οι κεντρικές που εκδίδουν μεγαλοπαράγοντες της οικονομίας. Του έδωσα κι ένα βάζο ελιές και ενθουσιάστηκε. Πριν χωρίσουμε κάτι υπαινίχθηκε για το αν θα ξαναβρεθούμε. Προσπάθησα να το αποκρούσω, αλλά ο Γιώργης ήξερε…

Λίγα είπα για σένα φίλε Γιώργη, αλλά δεν αισθάνθηκα πως έγραφα νεκρολογία.

Εις το επανιδείν…