Στην ομιλία της ανέφερε αναλυτικά:
«Έχω τον νου μου στο Χαρίλαο Τρικούπη. Σκέφτομαι το Χαρίλαο Τρικούπη, να γίνονται αυτές οι γραμμές, να έχει δουλέψει όλος ο ελληνικός μηχανισμός, όλα τα υπουργεία Οικονομικών, ο βασιλιάς Γεώργιος, όλη, όλη η χώρα δούλεψε για να γίνουν αυτές οι γραμμές. Από το... δεν το συζητούμε, δεν το συζητούμε. Είμαι από τη Λάρισα, είμαι Λαρισαία και, όπως και εσείς έχετε δεσμό με το σταθμό του τρένου, ο κάθε Λαρισαίος φυσικά. Και πρέπει να σας πω ότι, 7 ετών, έκανα το πρώτο μου ταξίδι από τη Λάρισα στην Αθήνα και τότε ανακάλυψα ότι η Γη είναι στρογγυλή! Διότι ξεκίνησα από το σταθμό Λαρίσης και μετά από 5-6 ώρες έκαμε το τρένο για να φτάσει στην Αθήνα, έφτασα στο σταθμό Λαρίσης! Πώς σας φαίνεται αυτό;
Διότι ο σταθμός Αθηνών ονομάζεται σταθμός Λαρίσης. Γιατί; Διότι η Θεσσαλία τότε ήταν τα όρια της χώρας και, επομένως, η γραμμή που έκαμε ο Τρικούπης και ο Γεώργιος ο Α' και όλη η χώρα, ξεκινούσε στην ουσία από το ελληνικό κομμάτι, που ήταν η Θεσσαλία, πρωτεύουσά της η Λάρισα εξού, και έφτανε μέχρι την Καλαμάτα. Ένα καταπληκτικό έργο μιας κοινωνίας η οποία χρειαζόταν τον σιδηρόδρομο έτσι κι αλλιώς, δεν ήταν θέμα. Αλλά πρέπει να σας πω ότι στο 19ο αιώνα, για να 'ναι μια χώρα σύγχρονη, να έχει ένα πρόσωπο παγκοσμίως, ότι μπορεί να κινηθεί οικονομικά σε υψηλό επίπεδο, πολιτισμικά σε υψηλό επίπεδο, ήταν να έχει τρένο.
Και έτσι η ελληνική κοινωνία έβαλε στόχο αυτή την πραγματοποίηση. Και αυτό που είπε πριν και ο φίλος, επειδή είμαι και ορειβάτισσα από τα 17 μου χρόνια, έχω περπατήσει πολλά μονοπάτια που είναι κοντά στο τρένο και ένα καταπληκτικό μονοπάτι βρίσκεται στη Στερεά Ελλάδα. Δύο είναι τα πιο όμορφα σημεία αυτού του δικτύου: τα ορεινά σημεία της Στερεάς Ελλάδας και τα ορεινά σημεία της Πελοποννήσου. Τρίπολη - Καλαμάτα, και στην ορεινή, στην ορεινή Στερεά Ελλάδα που είναι δευτερεύοντες σταθμοί αλλά είναι ένα συγκλονιστικό τοπίο, όπως και εδώ.
Για να γίνει αυτό, για να γίνει αυτό το έργο στη Στερεά Ελλάδα, χρησιμοποιήθηκαν χιλιάδες λιθοτόμοι. Δεν ήταν μόνο οι μηχανικοί. Έπρεπε γκρεμοί και πρανή, τα οποία ήταν πάρα πολύ απότομα και κάτω ήταν οι γραμμές, να μην διανοηθεί ποτέ το τοπίο να διώξει κάποια πέτρα που θα πέσει κάτω. Άρα έπρεπε όλα αυτά τα πρανή να γίνουν μία συμπαγής, λίθινη κατασκευή, από την οποία δεν θα φεύγει ούτε ένα, μια πετρούλα. Και μπορεί κανείς να δει γκρεμούς 200 και 300 μέτρων χτισμένους και σκέφτεσαι τους ανθρώπους, τους άνδρες που δούλεψαν εκείνη την εποχή, κρεμασμένοι με σκοινιά, για να σταματήσουν, για ποιο; Για το πιο σπουδαίο έργο που είχε γίνει μέχρι τότε σε αυτόν τον τόπο.
Και δεν ήταν μόνο όλες οι παράμετροι που ανέφερα πριν και δεν χρειάζεται να επαναλάβω. Είχε και μια ιδεολογική πλευρά: ότι ανήκουμε στον πολιτισμένο κόσμο, ανήκουμε στον δυτικό κόσμο, αυτόν ο οποίος είναι ο πιο προχωρημένος και ο πιο επιτυχημένος. Και έχει κάτι πολύ σημαντικό, αυτό που θα σας πω, πιστεύω. Στο 19ο αιώνα όσοι δούλεψαν για το σιδηρόδρομο, από τον βασιλέα και τον πρωθυπουργό μέχρι τον Κυρ-Μήτσο και τον Κυρ-Κίτσο που έστησαν το μεγαλείο αυτής της γραμμής, πέθαναν περήφανοι, ότι "έκτισα το σιδηρόδρομο". Έχουμε μνείες από άτομα, απλών ανθρώπων που έλεγαν "στη ζωή μου εγώ έστησα το σιδηρόδρομο". Ήταν περήφανοι οι Έλληνες για το σιδηρόδρομό τους. Είναι κάτι σημαντικό. Περήφανοι ήταν οι εργαζόμενοι μέσα στα τρένα. Αυτό έχει σημασία, γιατί στον 21ο αιώνα αυτό άλλαξε, και στον 20ό. Όλη η κοινωνία άλλαξε ως προς αυτό το σημείο.
Στον 19ο αιώνα, όλοι όσοι δούλευαν στους σιδηροδρόμους αισθάνονταν ότι κάνουν ένα εθνικό έργο και καθήκον. Και δεν είχαν άδικο, διότι με το σιδηρόδρομο βγάλαμε πέρα τους πολέμους που βγάλαμε, για να μεταφερθούν οι στρατιώτες μας, να μεταφερθούν τα υλικά. Όλοι οι πόλεμοι, και οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και στη συνέχεια και ο πόλεμος ο μικρασιατικός για την ενίσχυση προς τα εκεί. Και κυρίως, όταν μας χτύπησαν οι Ιταλοί το '40, όλος μας ο στρατός έφτασε στα σύνορα για να πολεμήσει με τα τρένα! Και στην επιστράτευση του '74 για το Κυπριακό, γέμισαν τα τρένα με τα παλικάρια μας που φεύγανε. Φεύγαν για το θάνατο. Και αυτός, αυτές οι γραμμές εξυπηρέτησαν αυτή τη χώρα σε όλες τις πλευρές.
Στον 20ό αιώνα ήσουνα σύγχρονος εάν είχες αεροδρόμια και αν είχες μεγάλες, μεγάλες αρτηρίες οδικές. Πρέπει να πω το εξής: στον 20ό αιώνα η Ελλάδα, παρ' όλους τους πολέμους που έζησε, κέρδισε το στοίχημα και στα αεροδρόμια και στις οδικές αρτηρίες, εντυπωσιακά. Η Ελλάδα έχει 139 αεροδρόμια, είναι ασύλληπτος αριθμός σε όλη την Ευρώπη. Δεν ξέρω αν υπάρχει στην Ευρώπη άλλη χώρα που να έχει τόσα πολλά αεροδρόμια με βάση τον πληθυσμό τον οποίο έχει. Και φυσικά, η Ελλάδα δημιουργεί και συνεχίζει να δημιουργεί εξαιρετικούς, εξαιρετικές οδικές αρτηρίες, και πολύ καλά κάνουμε γι' αυτό.
Εκεί που είμασταν τελείως φάουλ, ήταν στη διαχείριση αυτού του καταπληκτικού δικτύου. Δεν χρειαζόταν να αποδομήσουμε το υπάρχον δίκτυο, αντίθετα, να το ενισχύσουμε και να το κάνουμε σπουδαιότερο. Δεν είμασταν σε αυτό επιτυχημένοι, όλη η κοινωνία μας απέτυχε οικτρά στον 20ό αιώνα. Και στον 21ο αιώνα, παρότι έγιναν σε διάφορα σημεία μοντέρνες βάσεις και ηλεκτρικό το σύστημα και δημιουργήθηκαν νέες σήραγγες που μείωσαν... δεν είναι ότι αφέθηκε πλήρως, αλλά εν συνόλω το πράγμα απέτυχε.
Και χρειάστηκε να γίνει και κάτι φοβερό, όπως έγινε πριν τρία χρόνια, για να είμαστε όλοι πλέον συνειδητοποιημένοι ότι πρέπει να ξαναγίνει το πράγμα από την αρχή σωστά, χωρίς κρογμούς, χωρίς "φταίω εγώ, φταις εσύ". Τελείωσε, ό,τι έγινε, έγινε. Πάμε μπρος για να γίνει όμως! Για να γίνει και να γίνει σωστά. Και προσέξτε, όταν γίνει, που θα γίνει, θα πρέπει να είμαστε περήφανοι! Έχει σημασία αυτό που σας λέω. Όταν είσαι περήφανος γι' αυτό που έχεις, το τιμάς, το χρησιμοποιείς, το προσέχεις, δεν το βανδαλίζεις. Και άμα είσαι εργαζόμενος στο σιδηρόδρομο, τιμάς την εργασία σου, είσαι εκεί για να μην γίνει ποτέ κανένα λάθος. Και είσαι εκεί για να τηρείται η αξιοκρατία, η σωστή λειτουργία στο σιδηρόδρομο. Αν δεν τα κάνουμε αυτά και ξανακάνουμε τις ανοησίες και τις αθλιότητες που ξέρουμε να κάνουμε πολύ καλά, θα χαθεί ένα παιχνίδι που το οφείλουμε —είμαι 79 ετών— το οφείλουμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας. Εγώ δεν το κάνω για μένα, αλλά τα εγγόνια μου θέλω να μπαίνουν στον ελληνικό σιδηρόδρομο και να βλέπουν τα τοπία που έβλεπα και εγώ και την Ελλάδα που από το 1880 έκαμε αυτό το καταπληκτικό άθλο».