Ο Αλ, Χαρίτσης επισημαίνει ότι “στις 16 Ιουλίου το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσε απόφαση με ιδιαίτερη σημασία για την εφαρμογή της Οδηγίας 92/43/ΕΟΚ για τους οικοτόπους. Η απόφαση αφορά ένα θεμελιώδες ζήτημα του συστήματος περιβαλλοντικής αδειοδότησης: κατά πόσον μια αρμόδια αρχή μπορεί να αξιολογήσει έγκυρα τις επιπτώσεις ενός έργου σε προστατευόμενη περιοχή, όταν το κράτος δεν έχει προηγουμένως θεσπίσει ειδικούς και συγκεκριμένους στόχους διατήρησης για τη συγκεκριμένη περιοχή Natura 2000”.
Ο πρώην υπουργός υπογραμμίζει πως “από το σκεπτικό της απόφασης προκύπτει ότι η απουσία τέτοιων στόχων δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική ή κανονιστική έλλειψη. Αντίθετα, επηρεάζει την ίδια τη δυνατότητα της αρμόδιας αρχής να καταλήξει, με την απαιτούμενη επιστημονική βεβαιότητα, στο συμπέρασμα ότι ένα έργο δεν θα βλάψει την ακεραιότητα της προστατευόμενης περιοχής”.
Συνεχίζοντας, υπενθυμίζει ότι “η Ελλάδα έχει ήδη καταδικαστεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (υπόθεση C-849/19, Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Ελληνικής Δημοκρατίας), λόγω της μη έγκαιρης και επαρκούς θέσπισης ειδικών στόχων και μέτρων διατήρησης για σημαντικό αριθμό Ειδικών Ζωνών Διατήρησης”. Και προσθέτει ότι “η διαδικασία παράβασης παραμένει ανοιχτή, καθώς, σύμφωνα με απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 23 Απριλίου 2025, παρά τη θέσπιση στόχων διατήρησης για όλες τις Ειδικές Ζώνες Διατήρησης, εξακολουθούν να εκκρεμούν τα αναγκαία μέτρα διατήρησης που απαιτεί η Οδηγία”.
Σύμφωνα με τον κ. Χαρίτση, η νέα απόφαση του ΔΕΕ αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την ελληνική πραγματικότητα, όπου βρίσκονται σε εξέλιξη ή έχουν ήδη αδειοδοτηθεί έργα μεγάλης περιβαλλοντικής όχλησης εντός ή πλησίον περιοχών Natura 2000, όπως πλωτοί σταθμοί LNG, αιολικά πάρκα σε ορεινές περιοχές της Θράκης, της Εύβοιας και των Αγράφων, καθώς και μεγάλες τουριστικές εγκαταστάσεις και σύνθετα τουριστικά καταλύματα.
Τονίζει ότι “για όλα αυτά τα έργα, η αξιολόγηση των επιπτώσεων πρέπει να στηρίζεται σε ειδικούς στόχους διατήρησης που έχουν ήδη θεσπιστεί από το κράτος και όχι να επιχειρείται η διαμόρφωσή τους εκ των υστέρων μέσω της Ειδικής Οικολογικής Αξιολόγησης” και σημειώνει την ανάγκη άμεσης προσαρμογής της διοικητικής πρακτικής και, εφόσον απαιτείται, του κανονιστικού πλαισίου, ώστε οι αρμόδιες αρχές να εφαρμόζουν ενιαία και σύμφωνα με το ευρωπαϊκό δίκαιο τις απαιτήσεις που απορρέουν από τη νέα νομολογία του Δικαστηρίου.
Ο Αλ. Χαρίτσης καλεί τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας να διευκρινίσει με ποιον τρόπο θα εφαρμοστεί η πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου, ποια μέτρα προτίθεται να λάβει για την προσαρμογή της διοικητικής πρακτικής και του θεσμικού πλαισίου και πώς θα αντιμετωπιστούν οι εκκρεμείς και οι μελλοντικές διαδικασίες αδειοδότησης έργων σε περιοχές Natura 2000.
