Μια από τις ωραιότερες βραδιές που έχουν πραγματοποιηθεί στην Τριφυλία και συγκεκριμένα στην πόλη των Φιλιατρών, υπήρξε η παράσταση του Αντώνη Λιβερόπουλου, ενός καλλιτέχνη καταξιωμένου ο οποίος έχει καταθέσει τα διαπιστευτήριά του εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα και όχι μόνο. Ως χορευτής, χορογράφος και γενικότερα πολυσχιδής καλλιτέχνης, κατάφερε στη μέχρι τώρα διαδρομή του να αγαπηθεί από το φιλοθεάμων κοινό κάθε φορά που παρακολουθούσε τα έργα τα οποία ανέβαζε επί σκηνής, ενώ παράλληλα κατέθετε πρωτότυπες δημιουργίες οι οποίες εμπεριείχαν σε πλείστες περιπτώσεις το συμβολισμό, την αλληγορία, αλλά και τη σημειολογία όταν ήθελε να ενσταλάξει τον προβληματισμό στη σκέψη των θεατών.
Επί χρόνια συνεργάστηκε με την τηλεόραση σε εκπομπές μεγάλης ακροαματικότητας, καθώς και ως δάσκαλος χορού πλάθοντας παράλληλα γενιές νέων μαθητών, στους οποίους εμφύσησε εκτός από την τεχνική, την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, να ρισκάρουν και να δίνουν μέχρι και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους για την επίτευξη του στόχου τους. Με συμμετοχή σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ ο Αντώνης Λιβερόπουλος αποτελεί για την πατρίδα μας έναν καλλιτέχνη, με την «τρέλα» που χαρακτηρίζει όλους εκείνους τους δημιουργούς οι οποίοι υπηρετούν ένα όραμα, ένα σκοπό που δεν είναι άλλος από την τέχνη στην υπηρεσία της ανθρωπότητας.
Τον θυμάμαι σε ένα έργο μνήμης και υπενθύμισης σχετικά με την Επέτειο των 200 χρόνων της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, για το οποίο εργάστηκε αμισθί επί ένα χρόνο με συνεργάτες από διάφορα μέρη της Τριφυλίας, να ιδρώνει μέσα στην αίθουσα του «Πυρσού» κατακαλόκαιρο για να καταδείξει στους συμπατριώτες μας, τη σημασία του Αγώνα των Ελλήνων κατά της τουρκοκρατίας.
Κι ενώ η σκηνή στήθηκε την παραμονή στην υποβαθμισμένη περιοχή του Αγίου Γεωργίου, μία ώρα μετά ξεστήθηκε αφήνοντας όλους μας άναυδους, με τον ιδρώτα και τον κόπο ενός έτους να θυσιάζεται στο όνομα της «δήθεν» προστασίας από τον κορονοϊό, παρότι οι καρέκλες στον εξωτερικό χώρο είχαν τοποθετηθεί δύο μέτρα η μία μακριά από την άλλη.
Σ΄ αυτόν τον όμορφο χώρο του Αγίου Γεωργίου στα Φιλιατρά, την Τετάρτη 19 Αυγούστου 2026, ο Αντώνης Λιβερόπουλος αγκάλιασε την ερημιά του, καθάρισε με τους συνεργάτες του ολόκληρη την περιοχή του διπλανού αλσυλλίου και στο τέλος δικαιώθηκε πολλαπλάσια από ότι ο ίδιος θα περίμενε.
Πλήθος κόσμου κατέλαβε τον χώρο, όπου είχαν εγκατασταθεί μεγάλες οθόνες διάσπαρτες ανάμεσα στα δέντρα, δημιουργώντας πολλούς «κινηματογράφους» εντός του ιδίου πάρκου. Στα απλωμένα καθίσματα ανάμεσα στα δέντρα, οι θεατές παρακολουθούσαν εικόνες να προβάλλονται απ’ το μακρινό παρελθόν μέχρι το σήμερα, με μια σκιαγράφηση καλλιτεχνικής σκηνοθετικής δεινότητας, όπου ο Χρόνος μεταλλάσσει πρόσωπα, κτίρια και καταστάσεις.
Στο τούρκικο σπίτι με το χαγιάτι και το τρακτέρ παρκαρισμένο στο δρόμο, έπεφτε το τσιμεντένιο τριώροφο με το σύγχρονο αυτοκίνητο, τα δε γερασμένα καντούνια παραχωρούσαν τη θέση τους, στους οικοδομικούς νεοτερισμούς και τους ασφαλτοστρωμένους δρόμους.
Το Ιόνιο πέλαγος, εισχωρούσε μέσα στην απεικόνιση της αέναης διαδρομής, ωσάν να συντίθεται το άυλο με την ύλη για να δημιουργήσουν σταδιακά την επιβεβλημένη φθορά. Εκείνη τη φθορά που υποδαυλίζει συναισθήματα θλίψης, αλλά δεν παύει να αποτελεί νομοτέλεια. Με τον τίτλο «Από τη μικρή μου πόλη» η οπτικοαουστική εγκατάσταση του Αντώνη Λιβερόπουλου με την εξαιρετική πρωτότυπη μουσική του Χριστόφορου Τριανταφυλλόπουλου έμελλε να καταγραφεί ως η πλέον καλλιτεχνική εκδήλωση του καλοκαιριού.
Η σύλληψη, η σκηνοθεσία, η καλλιτεχνική επιμέλεια, ο σχεδιασμός φωτισμού και το φωτογραφικό υλικό ήταν του Αντώνη Λιβερόπουλου. Η πρωτότυπη μουσική ανήκει στον Χριστόφορο Τριανταφυλλόπουλο, το Visuals video art στον Jaime Rguez και το Video art μοντάζ στον Αλέξη Μιχαλακόπουλο.
