Ενα από τα σημαντικότερα αποσπάσματα της ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα στο «Παλλάς», στην εκδήλωση της παρθενικής παρουσίασης του βιβλίου του «ΙΘΑΚΗ», το οποίο (κατά την ταπεινή μου γνώμη) δίνει το στίγμα του πολιτικού μεγέθους του ανδρός και του χρέους του απέναντι στην κοινωνία που βιώνει την χειρότερη μεταπολιτευτική περίοδο υπό το καθεστώς Μητσοτάκη -ολετήρα για κάθε έκφανση δημοκρατικής λειτουργίας- είναι το ακόλουθο, γιατί ορίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται, ενεργεί και βιώνει την πολιτική:
“Παραιτήθηκα από τη Βουλή, αλλά όχι από τη βούληση να αγωνιστούμε μαζί για να δώσουμε διέξοδο, να δώσουμε ξανά υπόσταση και νόημα στην αλληλεγγύη και την πρόοδο. Και η διέξοδος σήμερα είναι μέσα από τη παρέμβασή μας οι προοδευτικοί και δημοκρατικοί πολίτες να δώσουμε μια φρέσκια πνοή που θα παρασύρει τις αδρανείς γραφειοκρατίες. Έναν νέο άνεμο αλλαγής που πρέπει πρώτα να ξεκινήσει από εμάς”.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, στο περιοδικό Rolling Stone, ο John Winston Lennon είχε κάνει (επίσης κατά την ταπεινή μου γνώμη) μία σπουδαία δήλωση ανάλογη του τεράστιου μεγέθους και της προσωπικότητας του:
“Δεν με ενδιαφέρουν οι μικρές ελίτ ομάδες να με ακολουθούν ή να μου κάνουν υποκλίσεις. Με ενδιαφέρει να επικοινωνώ -ό,τι θέλω να πω ή να παράγω- με τον μέγιστο και πιο άμεσο δυνατό τρόπο και το ροκ εν ρολ είναι αυτό, κατά τη γνώμη μου”.
Οι αναλογίες και συγκλίσεις των δύο τοποθετήσεων -παρά τις μεγάλες διαφορές του σημείου εκκίνησης και του πλαισίου αναφοράς του καθενός- έχουν ένα αξιοσημείωτο ταυτοτικό στοιχείο, έτσι που μπορεί εύκολα να ισχυριστεί κανείς ότι ο John Winston Lennon εκτός από Rock Star υπήρξε και μια βαθιά πολιτική προσωπικότητα, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας από την άλλη είναι ο Rock Star της πολιτικής ζωής όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ένα ευρύτερο Ευρωπαϊκό επίπεδο.
Αμέσως μετά την ομιλία Τσίπρα στο «Παλλάς» χύθηκε πολύ μελάνι και τα μικρόφωνα πήραν φωτιά σε δηλώσεις, σε διαρροές «κύκλων» και σε αρθρογραφία συγκλινόντων και αποκλινόντων απόψεων με αυτές των πολιτικών αρχηγών, αλλά και εν γένει των πολιτικών πρώτης γραμμής, που φιλοξενήθηκαν στο κεντρικό θεωρείο ή (υποτιμητικά κατ’ άλλους) στον «εξώστη».
Και αφού αρχικά η χωροταξία του θεωρείου ή «εξώστη» (που τελούσε σε απόλυτη γνώση των προσερχομένων πολιτικών) δεν ενόχλησε, ενόχλησε σφόδρα η χωροταξία της ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα που ακολούθησε και στην οποία χωροταξία δεν βρήκαν θέση όσοι νοιάζονται για τις θέσεις τους “παλεύοντας γι’ αυτές με άγχη, με εγωισμούς, με φιλοδοξίες, με αποσκιρτήσεις και μεταπηδήσεις”.
Η χωροταξία Τσίπρα -που είναι η χωροταξία της κοινωνίας- “δεν συγκινείται από πρόχειρες, καθυστερημένες και όψιμες συγκολλήσεις, κινήσεις μικροκομματικής επιβίωσης”, γιατί “η κοινωνία νοιάζεται και αγωνιά για εναλλακτική προοπτική” και όχι για “κόμματα περίκλειστα στην αυταρέσκεια τους”, ενώ ξεκαθάρισε ο Αλέξης Τσίπρας ότι “η πόρτα θα είναι αυστηρή και κανείς δεν έχει πρώτη θέση ρεζερβέ”.
Αφενός η μειοψηφία από όσους είχαν αποχωρήσει αμαχητί με υπό μάλης 11 έδρες κηρύσσοντας την ανεξαρτησία του κράτους της (πούρας) Αριστεράς -από την επικράτεια του Κασσελάκη- και ύψωσαν την σημαία της ΝΕΑΡ, και αφ’ ετέρου οι παραμείναντες ηγετίσκοι, πιστοί υπηρέτες του υπερατλαντικού «εισβολέα με ρεσάλτο», οι οποίοι στη συνέχεια κληρονόμησαν το πειρατικό μετά την αποπομπή του (που άλλοι, λοστρόμοι και ναύτες, αγωνίστηκαν και κατόρθωσαν να εκδιώξουν), βρέθηκαν (πολλές φορές) να συνομιλούν ερήμην της κοινωνίας, για λογαριασμό της κοινωνίας και χωρίς την παραμικρή εμπιστοσύνη της κοινωνίας, για την δημιουργία της μεγάλης Αριστεράς που θα εκφράσει την κοινωνία.
Όταν διαπίστωσαν ότι η διασφάλιση των θέσεων και της επανεκλογής τους κάθε άλλο παρά διασφαλίζεται με μόνη την επίκληση της κοινωνίας, πίστεψαν ότι το έργο αυτό θα το αναλάβει ο Τσίπρας για λογαριασμό τους, που έχει και το know how βρε αδελφέ, από την «πρώτη φορά Αριστερά».
Όμως ο Τσίπρας (με ή χωρίς rebranding) παραιτήθηκε από βουλευτής και κατέβηκε στον κόσμο για να γίνει ισότιμος συνομιλητής της κοινωνίας και όχι ο από τα πάνω αυτοφοράκιας εκπρόσωπος κάποιων αρχηγίσκων, εκτός κοινωνίας.
Ήταν τότε που σηκώθηκε μεγάλος κουρνιαχτός, που καρατομήθηκε ο διευθυντής της «ΑΥΓΗΣ» (γιατί έγραψε πρωτοσέλιδα αυτό που λέγεται προφορικά, «ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρας Βίοι παράλληλοι»), που θυμήθηκε το (για λίγο ακόμα αδιάσπαστο) 1,5% της ΝΕΑΡ να καταγγείλει το 17,83% του Τσίπρα το 2023 για “εκλογική συντριβή”.
Και τότε θυμήθηκαν την θεωρία της χωροταξίας του σκύλου:
Ο σκύλος κατουράει τον χώρο του -κατά το κοινώς λεγόμενο, τον «μαρκάρει»- για να δηλώσει κτήση και κυριαρχία, ιδιαίτερα όταν νιώθει ότι βρίσκεται σε περιβάλλον ασταθούς ιεραρχίας, αλλά μπορεί να το κάνει και από άγχος, από έλλειψη προσοχής, ή επειδή είναι κουτάβι και δεν έχει ακόμη εκπαιδευτεί επαρκώς.
Στο κάτω κάτω της γραφής
“Να φοβάσαι τους προφήτες κι αυτούς που είναι έτοιμοι να πεθάνουν για την αλήθεια, επειδή κατά κανόνα κάνουν και άλλους να πεθάνουν μαζί τους, μερικές φορές πριν απ’ αυτούς και καμιά φορά αντί γι’ αυτούς”.
Ουμπέρτο Έκο, Ιταλός συγγραφέας
