Έλεγε, με μεγάλη δόση αυτοσαρκασμού, ο Αμερικανός Καλλιτέχνης Άντυ Γουώρχολ: «Είμαι ένα βαθιά επιφανειακό άτομο», θέλοντας με τον τρόπο αυτό να στηλιτεύσει τους πλείστους όσους, που κατ’ ουσία είναι «πουκάμισα αδειανά», τους οποίους συναντάμε καθημερινά και οι οποίοι πλασάρονται ως αδιαμφισβήτητα σπουδαίοι σε βάθος και σε περιεχόμενο.
Στην πολιτική η συνήθης ρηχότητα (από την οποία κατακλύζεται ο δημόσιος βίος) υποκρύπτει οπωσδήποτε ένα κάποιο βάθος, που διαμορφώθηκε από τα τοξικά λύματα τα οποία επικάθονται στον πυθμένα και τον υποσκάπτουν, μολύνοντας επικίνδυνα τον κοινωνικό υδροφόρο ορίζοντα.
Εκ της θέσεως του -θέση εμφανούς κατωτερότητας- ένας αβαθής και ως εκ τούτου κομπλεξικός πολιτικός, δύσκολα μπορεί να συγκρατήσει την εχθρότητα και το μίσος του προς εκείνον (ακόμα και από τον ίδιο πολιτικό χώρο, όπως κατά κανόνα συμβαίνει) ο οποίος είναι πράγματι ξεχωριστός και τοποθετείται στον αντίποδα της ρηχότητας και της τοξικότητας που παράγεται.
Από της εμφανίσεως του, ως κεντρικό πολιτικό πρόσωπο, ο Αλέξης Τσίπρας έγινε ο υπ’ αριθμ. 1 στόχος των πολιτικών του αντιπάλων, το πλέον δαιμονοποιημένο πολιτικό πρόσωπο και το υπέρτατο κακό, όπως οι διάκονοι της προπαγάνδας τον αποκαλούσαν και συνεχίζουν να τον αποκαλούν, ολημερίς (από τον όρθρο μέχρι και τον εσπερινό) πριν τον καθημερινό αφορισμό του.
Η ΝΔ από την αρχή διέβλεψε -απολύτως σωστά- τον κίνδυνο δημιουργίας ενός διόλου ψευδεπίγραφου και διόλου βολικού γι’ αυτήν δεύτερου -προοδευτικού και ριζοσπαστικού ετούτου- κυβερνητικού πόλου υπό τον Αλέξη Τσίπρα και άνοιξε σκληρό μέτωπο απέναντι του, μέτωπο δολοφονίας του χαρακτήρα του.
Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη, των επιγόνων της Σημιτικής και της εκσυγχρονιστικής λεγόμενης περιόδου (που στη συνέχεια συγκυβέρνησε με τον Σαμάρα και έγινε η αιτία μεγάλων συμφορών για τον λαό), επίσης από την πρώτη στιγμή διέβλεψε -απολύτως σωστά- τον κίνδυνο η Αριστερά του Τσίπρα να τους θέσει οριστικά στο περιθώριο της κυβερνητικής εκπροσώπησης της προοδευτικής παράταξης και με την σειρά του άνοιξε σκληρό μέτωπο απέναντι του, μέτωπο επίσης δολοφονίας του χαρακτήρα του.
Ωστόσο αυτά στην πολιτική κονίστρα θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά όταν μιλάμε για πολιτικούς αντιπάλους, γιατί τις αλγεινές εντυπώσεις δεν κλέβουν οι αντίπαλοι αλλά οι ευεργετηθέντες ομόσταυλοι σύντροφοι και φίλοι, εις επίρρωση του Ουίνστον Τσώρτσιλ ο οποίος έλεγε: «Μέσα στο κόμμα μου βρίσκονται οι εχθροί μου και έξω από το κόμμα οι αντίπαλοι μου».
Τα χρόνια της πολιτικής μεγέθυνσης και συνακόλουθα της κυβερνητικής περιόδου, αλλά και μετά την ήττα του 2019 και μέχρι τις εκλογές του 2023, ουδείς εντός των τειχών από την προθήκη των στελεχών στο πάνω ράφι, αμφισβήτησε φανερά ή κρυφά την πρωτοκαθεδρία του Αλέξη Τσίπρα στην προεδρία (εκτός εάν ο ίδιος κάποια στιγμή θα αποφάσιζε να υποβάλει την παραίτηση του για κάποιο λόγο), άλλωστε μετά το 3ο Συνέδριο τον Μάιο του 2022 στις προεδρικές εκλογές που ακολούθησαν από την βάση, ουδείς διανοήθηκε να θέσει υποψηφιότητα απέναντι του.
Όμως όλα αυτά τα χρόνια ουδείς -πλην ελαχίστων, μόλις μετρημένων στα δάχτυλα του ενός χεριού, από τους πρωτοκλασάτους- έπαψε έστω και λίγο, κρυφά ή φανερά, να υποσκάπτει τον Αλέξη Τσίπρα όχι στην βάση ενός διαφορετικού πολιτικού αφηγήματος αλλά στην βάση π.χ. της «αστικής αυτοπεποίθησης» που ο «κομπλεξικός» λόγω ταπεινής καταγωγής Τσίπρας δεν διαθέτει.
Ο Τσίπρας υπέστη οδυνηρή ήττα το 2023 και αποχώρησε, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο σε όλους όσοι καιροφυλακτούσαν πολλά χρόνια γι’ αυτή τη στιγμή.
Τα αποτελέσματα είναι γνωστά, οι ηγήτορες της ρηχότητας και του τοξικού βάθους κατόρθωσαν να οδηγήσουν τους προοδευτικούς πολίτες στην απομαχία και κατόρθωσαν να οδηγήσουν την νεολαία «στα πιο βαθιά χασμουρητά».
Και το κατόρθωσαν όλοι όσοι αποχώρησαν με σφιχτοδεμένες και προσαρμοσμένες τις έδρες στην έδρα τους, αλλά και όσοι (ευτυχώς λίγοι) από τους παραμένοντες στο κόμμα, οι οποίοι υπηρέτησαν άνευ αντιλόγου το Κασσελακιστάν.
Σήμερα όσοι από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και από την ΝΕΑΡ παλεύουν και πιστεύουν ότι ο Τσίπρας μπορεί να τους δεχτεί στις αγκάλες του νέου πολιτικού φορέα που κυοφορείται, σαν απολωλά πρόβατα, αυτοπροβάλλονται ως οι εγγυητές της δημιουργίας της μιας και μεγάλης προοδευτικής παράταξης της Κεντροαριστεράς, που οπωσδήποτε θα είναι ευρύχωρη και θα χωράει και τον Τσίπρα. Έλα;;;;;
Οι άλλοι, οι σκληροπυρηνικοί της ΝΕΑΡ που αποτελούν το πλειοψηφικό κομμάτι του στελεχιακού δυναμικού, όχι όμως και της κοινοβουλευτικής ομάδας, οι οποίοι δεν έχουν καμία ελπίδα να βρεθούν ξανά παρά τω Τσίπρα, αναλώθηκαν στις ομιλίες στο Συνέδριο τους που έληξε προ ολίγων ημερών, στην απαξίωση του Τσίπρα, γιατί όπως εξήγησαν είναι οπαδοί της μεγάλης ριζοσπαστικής Αριστεράς……βεβαίως όταν ωριμάσουν οι συνθήκες, που δεν είναι η εποχή τους.
Άλλωστε το Λαϊκό Μέτωπο, υπέρ του οποίου τάσσονται αναφανδόν, θέλει χρόνο και προς αυτή την κατεύθυνση εργάζονται, αλλά δεν υπάρχουν σήμερα (δεν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες που λέγαμε) οι προϋποθέσεις.
«Και έσπρωξαν το ντενεκεδάκι πιο κάτω» που είπε κι ο Μπίστης.
Στο κάτω κάτω της γραφής
“Οι άνθρωποι που δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει, συνήθως γλείφουν την μπότα που τους κλωτσάει”.
Έρικ Χόφερ, Αμερικανός συγγραφέας & φιλόσοφος
