Από το 1517 και για τετρακόσια χρόνια η περιοχή της Παλαιστίνης ήταν τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από τον 19ο αιώνα και κυρίως στις αρχές του 20ου,    ξεκίνησαν κι εκεί κινήματα που οδήγησαν στην επανάσταση των Αράβων εναντίον των Οθωμανών (Ιούνιος 1916-Οκτώβριος 1918). Κατά τη διάρκεια του Α΄παγκόσμιου πολέμου η Μεγάλη Βρετανία βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση, με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Από τον Ιανουάριο του 1915 μέχρι τις 30 Οκτωβρίου 1918, οι Βρετανοί, με την «εκστρατεία του Σινά και της Παλαιστίνης», κατάφεραν να νικήσουν του Οθωμανούς και τους Γερμανούς συμμάχους τους και να καταλάβουν την Παλαιστίνη. Από τον Ιούλιο του 1920 ανέλαβαν και την πολιτική διοίκηση της περιοχής, με ύπατο αρμοστή για την Παλαιστίνη τον Herbert Samuel. Στις 24 Ιουλίου του 1922 επικυρώθηκε η «Βρετανική Εντολή» από το Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών. Τότε ενσωματώθηκε στην εντολή, ως άρθρο 2, η «Διακήρυξη Balfour». Αυτή είχε πρωτοδιατυπωθεί τον Νοέμβριο του 1917 ως μια επιστολή από τον υπουργό εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας Arthur James Balfour, προς τον Lionel Walter Rothschild. Στην επιστολή ο Balfour δήλωνε ότι η κυβέρνηση της χώρας του υποστήριζε τη δημιουργία στην Παλαιστίνη μιας εθνικής πατρίδας για τον εβραϊκό λαό, χωρίς όμως να βλάπτονται τα δικαιώματα των άλλων κοινοτήτων που ζούσαν εκεί.
Το ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων, σχετικά με το Ισραήλ αναφέρει:
«Το κράτος του Ισραήλ δημιουργήθηκε από τη Βρετανική Εντολή στην Παλαιστίνη, όπου τότε κατοικούσαν περίπου 1,2 εκατομμύρια Άραβες. Αφού περισσότεροι από 700.000 από αυτούς εκδιώχθηκαν ή έφυγαν κατά την αποκαλούμενη από τους Άραβες Νάκμπα, ή αλλιώς Ημέρα της Καταστροφής, περίπου 150.000 παρέμειναν στο νέο κράτος και έγιναν αυτομάτως πολίτες, απαρτίζοντας περίπου το ήμισυ του πληθυσμού του Ισραήλ. Σε αντίθεση με τους Εβραίους πολίτες, οι Άραβες πολίτες του Ισραήλ υπόκειντο σε στρατιωτικό καθεστώς μέχρι το 1966. Σήμερα, περίπου το 21% του πληθυσμού του Ισραήλ είναι Άραβες, συνολικά περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι. Όλοι είναι πολίτες του Ισραήλ, εκτός από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, οι οποίοι είναι μόνιμοι κάτοικοι, ένας προσδιορισμός που τους εξασφαλίζει λιγότερα δικαιώματα. Η πλειονότητα των Αράβων πολιτών είναι σουνίτες μουσουλμάνοι, αν και υπάρχουν πολλοί χριστιανοί όπως επίσης και Δρούζοι, οι οποίοι ασπάζονται συχνότερα την ισραηλινή ταυτότητα. Μοιράζονται ιστορία, πολιτισμό και οικογενειακούς δεσμούς με τους Παλαιστίνιους Άραβες που ζουν στη Δυτική Όχθη, στη Γάζα και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, καθώς και με τους παλαιστινιακούς πληθυσμούς της διασποράς στην Ιορδανία, στον Λίβανο, στη Συρία και σε άλλες χώρες».
Η Λωρίδα της Γάζας είναι μια παράλια χερσαία λωρίδα στο νοτιοανατολικό άκρο της Μεσογείου, μεταξύ της Αιγύπτου και του Ισραήλ που δημιουργήθηκε το 1948. Τη Διοίκηση της Λωρίδας ασκούσε μέχρι το 1967 η Αίγυπτος. Μετά όμως τον πόλεμο των έξι ημερών πέρασε στην κατοχή και τον έλεγχο του Ισραήλ.
Ο εβραϊκής καταγωγής Ουγγροκαναδός γιατρός και συγγραφέας Gabor Maté, μιλώντας πρόσφατα στην «Στέγη του ιδρύματος Ωνάση» για το «τραύμα της Γάζας, το τραύμα της Παλαιστίνης», αναλύει την γενοκτονία που συντελείται στην περιοχή.
Ξεκίνησε την ομιλία του λέγοντας ότι κανείς δεν του είχε μιλήσει για τους Παλαιστίνιους, ότι στη γη που προόριζαν για το κράτος του Ισραήλ, ζούσαν άλλοι άνθρωποι που θα έπρεπε να καταπιέσουν, να σκοτώσουν, να σφάξουν, να ληστέψουν ή να εξορίσουν, για να πάρουν τη γη που κατοικούσαν. Κι αυτό δεν έγινε εκ των υστέρων αλλά από την αρχή, αφού οι ιθύνοντες γνώριζαν. Υπήρχαν και αντίθετες φωνές, αφού πολλοί έλεγαν ότι:
«δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό, ζουν άνθρωποι εκεί…».
Κι οι σιωνιστές απαντούσαν: «το ξέρουμε…».
Και ο Gabor Maté συνέχισε:
Ο David-Ben Gurion (1886-1973), ο ιδρυτής του εργατικού κόμματος, ο πρώτος πρωθυπουργός και θεωρούμενος ως ο ιδρυτής του κράτους του Ισραήλ και ο Vladimir Jabotinsky (1880-1940), ο ιδρυτής του «αναθεωρητικού σιωνισμού» που αργότερα εξελίχθηκε στο πολιτικό κόμμα Λικούντ, είχαν και οι δυο εξ’ αρχής παραδεχτεί ότι:
«Αποκαλούμε τους Άραβες τρομοκράτες, αλλά δεν είναι. Είναι απλώς άνθρωποι που υποστηρίζουν την πατρίδα τους».   
Ανοησίες. Αυτά βέβαια τα έλεγαν ιδιωτικά. Δημόσια έλεγαν:
«Ω, αυτοί είναι τρομοκράτες».
Αλλά αυτό ήταν ψέμα κι από την αρχή το γνώριζαν. Και δεν ξεκίνησε το 1948. Ξεκίνησε πολύ νωρίτερα. Υπήρχε ένας Εβραίος συγγραφέας, θεωρητικός του σιωνισμού, ο οποίος έβλεπε την Παλαιστίνη, ως πνευματική πατρίδα των Εβραίων, όχι εθνική πατρίδα, αλλά πνευματική. Το όνομά του ήταν, Αχάντ Χαάμ, που σημαίνει λαός ή ένας από τον λαό. Αυτός, το 1895, είχε πει ότι:
«αν συνεχίσουμε να φερόμαστε στους Άραβες όπως τώρα, τότε θα καταλήξουμε ένας μικρός μεσογειακός λαός που θα βασανίζει έναν άλλο μικρό μεσογειακό λαό».
Και ο Gabor Matéείπε:
Κανείς δεν παραδίδει την πατρίδα του αμαχητί. Οι Έλληνες το ξέρετε αυτό. Απ’ όλα τα εκατοντάδες χρόνια που πολεμούσατε ενάντια στους Τούρκους. Όταν οι Άραβες, οι Παλαιστίνιοι, μας εναντιώνονται, κάνουν αυτό που θα κάναμε κι εμείς.
Το ισραηλινό συντηρητικό κόμμα Λικούντ, στο οποίο σήμερα ηγείται ο Benjamin Netanyahu (1949), είναι σιωνιστικό, με αρνητική στάση απέναντι στους Άραβες, υποστηρίζοντας τους εποικισμούς και την ολοκληρωτική κατάληψη της Παλαιστίνης.
Το Κράτος της Παλαιστίνης είναι ένα μερικώς αναγνωρισμένο κράτος στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, το οποίο αποτελείται από δύο τμήματα αποκομμένα μεταξύ τους, αυτά της Λωρίδας της Γάζας και της Δυτικής Όχθης. Η Ελλάδα, παρά τους ιστορικούς και φιλικούς δεσμούς, δεν έχει αναγνωρίσει το Κράτος της Παλαιστίνης ως κυρίαρχο κράτος για να μη διαταραχθούν οι σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ.
Υποχρέωση όλων είναι η καθολική αναγνώριση του Κράτους της Παλαιστίνης. Αν φυσικά θέλουμε να χαρακτηριζόμαστε ελεύθεροι Άνθρωποι.