Βιασύνη είναι οι γρήγορες και κατά κανόνα επιπόλαιες ενέργειες. Είναι η τάση να ενεργούμε χωρίς την αναγκαία περίσκεψη, χωρίς προετοιμασία και χωρίς στοιχειώδη πρόβλεψη των επιπτώσεων. Στην πολιτική, η βιασύνη συνδέεται αποκλειστικά με την αρχομανία, αν και η συνήθης αιτιολόγηση βασίζεται στην επίκληση δήθεν πατριωτικών και φιλολαϊκών ή λαϊκίστικων ζητημάτων, για τα οποία ο λαός είναι ευαίσθητος και εύκολα παρασύρεται.
Η βιασύνη στην πολιτική έχει εγκλωβίσει αρκετά πολιτικά πρόσωπα με ηγετικό ρόλο στην ιστορία μας και λειτούργησε σχεδόν πάντα ως παγίδα για τους πρωταγωνιστές αλλά και για τα κόμματα, όπως και για την κοινωνία. Η κυριαρχία του φανατισμού, η δημιουργία πολιτικής αστάθειας, όπως και η αύξηση των εθνικών κινδύνων αποτελούν βέβαια παρεπόμενα και παγίδες της βιασύνης για την εξουσία.
Το 1993 η Ελληνική Κυβέρνηση του Κων. Μητσοτάκη χάνει τη «δεδηλωμένη» και ανατρέπεται από την ΠΟΛΑΝ του κ. Σαμαρά. Στην Κυβέρνηση έρχεται το ΠΑΣΟΚ για τα προσεχή 11(!) χρόνια και ο κ. Σαμαράς καταδικάζεται σε «πολιτική έρημο» για 15(!) σχεδόν χρόνια. Σημειώνεται πως, πιθανότητα, αν δεν υπήρχε η βιασύνη του σε δράσεις και δηλώσεις, ο κ. Σαμαράς να είχε εκλεγεί σύντομα αρχηγός της Ν.Δ και οι εξελίξεις να ήταν διαφορετικές. Η ζημία για τον πρωταγωνιστή και τη Ν.Δ είναι προφανής από την παγίδα της βιασύνης για την εξουσία…
Το 2009 το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου, εκβιάζει για πρόωρες εκλογές, με όπλο την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας και με το γνωστό σύνθημα «λεφτά υπάρχουν». Κερδίζει τις εκλογές, αλλά χρεώνεται αποκλειστικά αυτός και το ΠΑΣΟΚ (άδικα εν μέρει) την πτώχευση της χώρας (2010) και το πρώτο μνημόνιο. Την πολιτική βιασύνη του πλήρωσε ο ίδιος και πληρώνει το ΠΑΣΟΚ μέχρι σήμερα. Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως υποψήφιος για Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν ο αείμνηστος Κ. Παπούλιας (στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και πρόσωπο κοινής αποδοχής), που ψηφίστηκε μετά τις εκλογές και τη νίκη του Γ. Παπανδρέου, η οποία όμως αποδείχθηκε «πύρρεια», αφού ο νικητής πρωθυπουργός παραιτήθηκε λίγους μήνες μετά.
Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται το 2014, με το ΣΥΡΙΖΑ και τον Πρόεδρό του κ. Τσίπρα. Η Βουλή αδυνατεί να εκλέξει Πρόεδρο Δημοκρατίας (υποψήφιος ο κ. Στ. Δήμας), γίνονται πρόωρες εκλογές τον Ιανουάριο του 2015, τις οποίες κερδίζει πανηγυρικά ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας, με τα γνωστά λαϊκιστικά και ιδεοληπτικά συνθήματα και κυρίως το περιώνυμο δημοψήφισμα της «κολοτούμπας». Η βιασύνη για την εξουσία, χωρίς τα κατάλληλα στελέχη και την αναγκαία γνώση, οδήγησαν στην πλήρη κατάρρευση της πολιτικής των συνθημάτων, στην εκπλήρωση όλων των όρων του δεύτερου και στην υπογραφή του τρίτου και σκληρότερου μνημονίου, στην απώλεια σειράς εκλογών και στη σταδιακή διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Η βιασύνη για την κατάληψη της εξουσίας, χωρίς τη συνδρομή των κατάλληλων προϋποθέσεων, λειτούργησε και εδώ ως η καταστροφική παγίδα για το κόμμα και την προοπτική του.
Συνοψίζοντας, η βιασύνη στην πολιτική αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα λάθη, με αρνητικό πάντα αποτέλεσμα για τους πρωταγωνιστές και κυρίως την κοινωνία, που καταβάλλει πάντα το κόστος των επιπόλαιων πολιτικών επιλογών και δράσεων. Η στρατηγική επιλογή της χρονικής στιγμής (timing) καθορίζει την πολιτική και τη μοίρα προσώπων και κομμάτων. Κυρίως, όμως, καθορίζει την πορεία της κοινωνίας και της χώρας, που έχουν ανάγκη από πολιτικό περιβάλλον ειλικρίνειας, διαλόγου, προγραμματισμού και συνεργασίας. Και όλα αυτά χωρίς τον λαϊκισμό και τον ψευδοπατριωτισμό, που αποτελούν πάντα τα παρακολουθήματα της πολιτικής βιασύνης.
pan.e.nikas@gmail.com
