Η μιντιακή Δημοκρατία των «γαλάζιων ακρίδων» στήνει δημοσκοπήσεις –τέσσερις κατά μέσον όρο ημερησίως- δηλαδή εξαιρετικά περισσότερες από αυτές που μπορεί να καταναλώσει ο μέσος ανθρώπινος νους, αλλά σχετικά λίγες για την ποσότητα που χρειάζεται το πολιτικό μπλέντερ του καθεστώτος Μητσοτάκη για να σου κάνει το μυαλό σούπα (κατά προτίμηση κολοκυθόσουπα) βελουτέ με αυγολέμονο.
Μπορεί το 71% των ερωτηθέντων να ζητά πολιτική αλλαγή και όχι τρίτη θητεία Μητσοτάκη, έναντι του 21% που επιθυμεί να δοθεί μία τρίτη ευκαιρία στην κυβέρνηση.
Μπορεί το 82% να δηλώνει ότι δεν βγάζει τον μήνα με ευθύνη της κυβέρνησης λόγω της ακρίβειας και όχι αποκλειστικά του εισαγόμενου πληθωρισμού όπως διατείνονται οι υπουργοί της.
Μπορεί το 75% να θεωρεί ότι οι παρακολουθήσεις δεν έγιναν για λόγους εθνικής ασφάλειας και τελούσαν σε γνώση του πρωθυπουργού.
Μπορεί στην πρόθεση ψήφου η κυβέρνηση να βρίσκεται κάτω από το 25% αλλά στην (αυθαίρετη) εκτίμηση ψήφου λαμβάνει πάνω από 30% και συνεχώς «τσιμπάει» προς τα πάνω.
Ωστόσο μπορεί όταν θα ξεφουσκώσει η ΕΛΑΣ του Τσίπρα (όπως εκτιμούν οι κρατικοδίαιτοι δημοσκόποι των δημοκόπων) ο Μητσοτάκης να φλερτάρει με την αυτοδυναμία. Bingoooooooo!!!
Έτσι έχουν κάνει συστηματική μονοκαλλιέργεια την εντύπωση ότι το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών έχει ήδη κριθεί. Ότι η ΝΔ αποτελεί μια αδιαμφισβήτητη πολιτική κυριαρχία, ότι η πρωτιά της είναι δεδομένη και ότι το μόνο ερώτημα που απομένει είναι ποιος θα βρεθεί στη δεύτερη θέση. Πρόκειται, όμως, για μια ανάγνωση που εξυπηρετεί αποκλειστικά πολιτικές σκοπιμότητες και δεν αποτυπώνει την πραγματική κατάσταση στην κοινωνία.
Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη διανύει τη δυσκολότερη περίοδο της δεύτερης θητείας της. Η φθορά δεν είναι συγκυριακή. Είναι βαθιά και πολυεπίπεδη. Η ακρίβεια εξακολουθεί να πιέζει τα νοικοκυριά, η στεγαστική κρίση επιδεινώνεται, οι ανισότητες διευρύνονται και μια σειρά από υποθέσεις που απασχόλησαν τη δημόσια ζωή έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα δυσπιστίας απέναντι στο κυβερνητικό αφήγημα περί «σταθερότητας» και «αποτελεσματικότητας».
Παρά ταύτα, ένα σημαντικό τμήμα του πολιτικού και μιντιακού συστήματος επιμένει να παρουσιάζει τη ΝΔ ως τον μοναδικό πόλο εξουσίας. Σαν να μην υπάρχει εναλλακτική. Σαν η πολιτική κυριαρχία να αποτελεί φυσικό φαινόμενο και όχι μια σχέση που ανατρέπεται όταν η κοινωνία αλλάζει διαθέσεις.
Φυσικά οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η πολυκερματισμένη αντιπολίτευση και το (από σπόντα αξιωματική αντιπολίτευση) ΠΑΣΟΚ είναι οι τυφλοί που απέναντι τους επικρατεί ο μονόφθαλμος Μητσοτάκης.
Αυτά μέχρι προχθές, γιατί τώρα -με το καλημέρα- ο λαός δίνει ξεκάθαρα στον Αλέξη Τσίπρα και στην ΕΛΑΣ την δεύτερη θέση των δημοσκοπήσεων, πριν ακόμα ακουστεί έστω μία θέση κυβερνητικού προγράμματος, επί όλων των μεγάλων επίδικων που ταλανίζουν την κοινωνία.
Επιπλέον σήμερα η συζήτηση δεν αφορά την αντιπολίτευση αλλά την συντριπτικά πλειοψηφική προοπτική αλλαγής κυβέρνησης. Άλλωστε το αίτημα της πολιτικής αλλαγής είχε προηγηθεί της αναζήτησης του πολιτικού φορέα που θα το εκφράσει.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αποκτά ιδιαίτερη σημασία η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό προσκήνιο με μία νέα πολιτική πρωτοβουλία όπως αυτή εκφράστηκε με την ΕΛΑΣ.
Σε αντίθεση με όσους βιάζονται να μετρήσουν ποσοστά πριν ακόμη διαμορφωθούν οι πολιτικοί συσχετισμοί, η πραγματικότητα είναι ότι η συγκεκριμένη προσπάθεια βρίσκεται στην αφετηρία της. Δεν έχει ακόμη αναπτύξει πλήρως το πρόγραμμά της, δεν έχει παρουσιάσει το σύνολο των στελεχών της και δεν έχει ξεδιπλώσει ολοκληρωμένα τη στρατηγική της.
Κι όμως, ήδη προκαλεί αναταράξεις στο πολιτικό σκηνικό. Αυτό συμβαίνει επειδή απευθύνεται σε ένα κοινό πολύ ευρύτερο από τα παραδοσιακά κομματικά ακροατήρια. Σε πολίτες που απομακρύνθηκαν από την πολιτική, σε ανθρώπους που επέλεξαν την αποχή, σε ψηφοφόρους που αισθάνονται ότι κανείς δεν τους εκφράζει. Αν καταφέρει να κινητοποιήσει ένα μέρος αυτής της κοινωνικής δεξαμενής, τότε οι σημερινοί συσχετισμοί μπορεί να αποδειχθούν πολύ πιο εύθραυστοι από όσο φαίνονται.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τη ΝΔ πλέον δεν είναι η δύναμη των αντιπάλων της. Είναι η δική της φθορά. Κάθε μήνας που περνά προσθέτει νέα βάρη σε μια κυβέρνηση που εμφανίζεται ολοένα και πιο αποκομμένη από τις καθημερινές αγωνίες της κοινωνίας. Η εικόνα της πολιτικής παντοδυναμίας δεν ενισχύεται, συντηρείται τεχνητά.
Γι’ αυτό και η επόμενη εκλογική αναμέτρηση δεν θα κριθεί από το ποιος θα βγει δεύτερος. Θα κριθεί από το αν η κοινωνική δυσαρέσκεια θα μετατραπεί σε πλειοψηφικό πολιτικό ρεύμα αλλαγής. Θα κριθεί από το αν οι πολίτες που δηλώνουν ότι θέλουν διαφορετική κυβέρνηση θα βρουν έναν πειστικό φορέα για να εκφράσουν αυτή την επιθυμία.
Η θέση μας είναι ότι ο πειστικός πολιτικός φορέας γεννήθηκε πρόσφατα (ΕΛΑΣ) και ο ηγέτης του (Αλέξης Τσίπρας), δοκιμασμένος σε σκληρές συνθήκες, πολύπειρος όσο χρειάζεται και διαφορετικός όσο απαιτείται, βγήκε ξανά μπροστά.
Οι εκλογές δεν έχουν νικητή πριν στηθούν οι κάλπες. Και όσοι σήμερα παρουσιάζουν τη ΝΔ ως αδιαμφισβήτητη πρώτη δύναμη ίσως αγνοούν ένα βασικό μάθημα της πολιτικής ιστορίας: οι κυβερνήσεις συνήθως δεν πέφτουν όταν όλοι προβλέπουν την ήττα τους. Πέφτουν όταν πιστεύουν ότι η νίκη τους είναι δεδομένη.
Στο κάτω κάτω της γραφής
“Μην πιστεύετε καμία στατιστική που δεν έχετε παραποιήσει εσείς οι ίδιοι”.
Ουίνστον Τσώρτσιλ, Βρετανός πρωθυπουργός
