«Άταχτες σφηκοφωλιές πολυόροφων χτισμάτων και τα σωθικά τους λαβύρινθοι. Διάδρομοι, ανελκυστήρες, κλιμακοστάσια. Κάπου εκεί μέσα μια πόρτα είναι η δική μας. Κλείνει προστατευτικά πίσω μας, ορίζει τον χώρο τής δικής μας ζωής. Στρώνουμε τραπέζι, ανοίγουμε μια μπουκάλα κρασί, κάνουμε έρωτα. Για κάποια χρόνια ζούμε την ψευδαίσθηση τού αιωνίου, τής αδιατάραχτης διάρκειας. Και η κλεψύδρα τού θανάτου καταπίνει τις στιγμές, τους μήνες, τις εποχές». (Χ. Γιανναρά, Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων, σελ. 152).
Η μία πραγματικότητα. Επιλέγεις να σε καταπιεί η κλεψύδρα τού θανάτου ή να «βιάσεις» τη βασιλεία τής αγάπης. Η άλλη πραγματικότητα η βιασύνη για συνάντηση με την Πηγή τής Ζωής. Είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε αθάνατοι. Ασφυκτιούμε στους ανθρώπινους περιορισμούς και επιθυμούμε το άνοιγμα στην κοινωνία με την Αιώνια Αγάπη.
Δρόμος, η προσευχή. Η προσευχή που είναι: «κατά την αυτής ποιότητα, συνουσία και ένωσις ανθρώπου και Θεού». (Ιωάννης Κλίμακος, Λόγος ΚΗ΄, σελ. 159).
Αποκαλύφθηκε στον Άγιο Αντώνιο τον δάσκαλο τής προσευχής και τής άσκησης ότι: «στην πόλη υπάρχει κάποιος που είναι ίσος σου, ένας γιατρός το επάγγελμα. Ο,τιδήποτε εξοικονομεί το δίνει σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη κι όλη τη μέρα ψάλλει τον Τρισάγιο Ύμνο μαζί με τους αγγέλους».
Στο διάβα των αιώνων απλοί άνθρωποι σαν το γιατρό τού Γεροντικού μεταμορφώνονται με την προσευχή και ακτινοβολούν το Φως τής Αγιότητας. Αθόρυβα, ταπεινά που ο κόσμος δεν το αντιλαμβάνεται. Εκεί στο «πολυόροφο κτίσμα», όχι στην μοναξιά τής ερήμου, η χάρη τού Θεού μετατρέπει όλη την ύπαρξη τού προσευχομένου, σε ναό Πνεύματος Αγίου.
Αξιωνόμαστε να συναντούμε αυτούς τους κρυμμένους θησαυρούς, να γαντζωνόμαστε από τις εμπειρίες τους και να βαδίζουμε το δρόμο τού αγώνα, που για τον καθένα μας ορίζει η Εκκλησία τού Χριστού.
Η δύναμη τής προσευχής επηρεάζει όχι μόνο τον ίδιο τον προσευχόμενο αλλά τους πάντες και τα πάντα γύρω του.
Η προσευχή τελείται για όλους και για όλα. Για τους γνωστούς και φίλους, για τους εχθρούς, για την φύση. «Ο κόσμος στέκεται με την προσευχή, κι όταν αδυνατίση η προσευχή, τότε ο κόσμος θα χαθή… Ίσως πης πως τώρα δεν υπάρχουν τέτοιοι μοναχοί, που να προσεύχωνται για όλο τον κόσμο. Κι εγώ σου λέω πως όταν λείψη από την γη αυτή η προσευχή, θα χαθή ο κόσμος και θα έλθουν μεγάλες καταστροφές. Ήδη υπάρχουν και τώρα». (Αγ. Σιλουανός ο Αθωνίτης).
Η κάθε ανθρώπινη ενέργεια συμπληρώνεται με την προσευχή. Η διαρκής επίκληση τού ονόματος τού Χριστού κάμει τον άνθρωπο ικανό να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες, το σημερινό Γολγοθά, και παράλληλα δημιουργείται ο «χώρος» στην καρδιά τού ανθρώπου για να γίνει κατοικητήριο τού Θείου Φωτός.
Όταν η καρδιά τού ανθρώπου γίνει κατοικητήριο τού Αγίου Πνεύματος, η προσευχή δεν σταματά. «Γιατί είναι το Άγιο Πνεύμα που πάντοτε προσεύχεται. Και τότε η προσευχή δεν κόβεται από την ψυχή του ούτε στον ύπνο, ούτε στην εγρήγορση· αλλά και όταν τρώει και όταν πίνει και κοιμάται και ό,τι και να κάνει, ακόμη και μέσα στον βαθύ του ύπνο, οι ευωδίες και οι ατμοί τής προσευχής αναδίδονται από την καρδιά του χωρίς κόπο». (Φιλοκαλία τόμ. Ε’ σελ. 64).
Ολόκληρος ο άνθρωπος, σώμα και ψυχή, προσεγγίζει το Χριστό. Όπως ο Χριστός με το σώμα μετεμορφώθη έτσι και η ανθρώπινη σάρκα δεν μένει ξένη, ούτε αμέτοχη των Θείων Εμπειριών που χαρίζει η προσευχή. «Μακάριοι οι τω Θείω φωτί πλησιάσαντες και ένδον αυτού εισελθόντες και φως όλοι γενόμενοι συγκραθέντες αυτώ». (Συμεών Νέος ο Θεολόγος).
Στον αιώνα μας, ανάμεσά μας, αθόρυβα, υπάρχουν άνθρωποι που με την προσευχή τους μεταμορφούνται από το Φως τού Χριστού και πλησιάζουν τον Θεό. Φυσικά δεν θα τους δούμε σε τηλεοπτικά παράθυρα άχρηστων πληροφοριών αλλά, ελάχιστα υποψιασμένοι αν είμαστε, θα γευτούμε την ταπεινή γλυκύτητα των λόγων και των έργων τους, στους χώρους που λάθρα βιώνουν.
Ο Αγ. Ιωάννης τής Κλίμακος διαχρονικά περιγράφει τον άνθρωπο τής προσευχής. Ακολουθώντας τον μπορούμε να αναγνωρίσουμε τους ασήμαντους ανθρώπους τής προσευχής σήμερα. Είναι αυτοί που συμπεριφέρονται σαν βασιλιάδες. «Γίνε σαν βασιλιάς μέσα στην καρδιά σου, καθισμένος ψηλά πάνω στο θρόνο τής ταπεινοσύνης, και προστάζεις το γέλιο: πήγαινε, και πηγαίνει. Προστάζεις το γλυκό κλάμα: έλα, και έρχεται. Προστάζεις και το σώμα, που είναι και υπηρέτης και τύραννος: κάνε αυτό και το κάνει». Οι συνάνθρωποι λοιπόν που «ελέγχουν» το ψυχόσωμά τους είναι οντότητες άλλης αγάπης, που εύχονται μπρος στο Θεό και που πραγματώνουν την μεταμόρφωσή τους πάντοτε εντός του ζωοποιού χώρου της Εκκλησίας.
