Πείτε μου ειλικρινά. Πόσοι μπήκατε αυτή την εβδομάδα σε ένα σούπερ μάρκετ ή σε ένα κατάστημα τροφίμων χωρίς να κοιτάξετε πρώτα την τιμή; Πόσοι αφήσατε πίσω ένα προϊόν που πραγματικά θέλατε να αγοράσετε; Αν η απάντηση είναι σχεδόν όλοι, τότε δεν μιλάμε απλώς για ακρίβεια. Μιλάμε για έναν νέο τρόπο ζωής.
Το ψυγείο μιας ελληνικής οικογένειας δεν ξέρει πότε γίνονται εκλογές. Δεν γνωρίζει από προεκλογικές εξαγγελίες και δημοσκοπήσεις. Ξέρει μόνο πότε αδειάζει και η σκληρή αλήθεια είναι ότι σήμερα αδειάζει πιο γρήγορα από ποτέ. Υπάρχει όμως μια ειρωνεία. Στην Ελλάδα, το μόνο που φαίνεται να έχει μικρότερη ημερομηνία λήξης από ένα φρέσκο γάλα είναι ορισμένα μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας.
Κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές ακούμε τα ίδια. Πάγωμα τιμών, έκτακτα επιδόματα και προσωρινές παρεμβάσεις. Και ο κόσμος αναρωτιέται εύλογα , και μετά; Όταν περάσουν οι δύο μήνες, τι αλλάζει πραγματικά στην καθημερινότητα μιας οικογένειας;
Οι προσωρινές λύσεις δεν λύνουν μόνιμα προβλήματα
Η ακρίβεια δεν εμφανίζεται μόνο πριν από τις εκλογές. Είναι παρούσα κάθε μέρα, στο ψωμί, στο γάλα, στο λάδι, στο κρέας, στους λογαριασμούς και τελικά στο τραπέζι κάθε Ελληνικής οικογένειας. Αν χρειάζεται να παγώσουν οι τιμές για δύο μήνες, τότε ουσιαστικά παραδέχεστε ότι το κόστος ζωής έχει ξεπεράσει τα όρια αντοχής της κοινωνίας. Αν αυτό ισχύει, γιατί προτείνονται μέτρα με ημερομηνία λήξης αντί για πολιτικές που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα στη ρίζα του;
Η χώρα χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο. Μια σοβαρή συζήτηση για Το ΦΠΑ των βασικών ειδών διατροφής, για την ενίσχυση της ελληνικής παραγωγής, για τον υγιή ανταγωνισμό και για μια αγορά που θα λειτουργεί πραγματικά προς όφελος του καταναλωτή. Αν αποφασιστεί μείωση του ΦΠΑ στα αγαθά πρώτης ανάγκης, το κράτος οφείλει να διασφαλίσει, με ουσιαστικούς και συνεχείς ελέγχους, ότι η μείωση θα φτάσει στο ράφι και δεν θα χαθεί στην πορεία. Αυτό σημαίνει οργανωμένο κράτος να θεσπίζει κανόνες, να τους εφαρμόζει και να προστατεύει τον πολίτη.
Η αλήθεια βρίσκεται στο ράφι
Δεν είμαι οικονομολόγος του υπουργείου οικονομικών. Είμαι άνθρωπος της αγοράς και η αγορά δεν λέει ψέματα. Όσοι εργαζόμαστε καθημερινά δίπλα στον καταναλωτή βλέπουμε εικόνες που καμία στατιστική δεν μπορεί να αποτυπώσει. Πριν από λίγα χρόνια ο πελάτης έμπαινε στο κατάστημα με μια λίστα. Σήμερα μπαίνει με έναν υπολογισμό στο μυαλό του. Δεν σκέφτεται μόνο τι χρειάζεται. Σκέφτεται τι μπορεί να αφήσει πίσω.
Ο Έλληνας δεν αγοράζει λιγότερα επειδή άλλαξαν οι ανάγκες του. Αγοράζει λιγότερα γιατί μειώθηκαν οι αντοχές του. Και ξέρετε ποια είναι η μεγαλύτερη ακρίβεια σήμερα; Δεν είναι μόνο οι τιμές των προϊόντων. Είναι ότι η αξιοπρέπεια μιας οικογένειας αρχίζει να κοστολογείται.
Το πραγματικό μέτρο μιας πολιτικής
Όταν μια οικογένεια αναγκάζεται να κάνει εκπτώσεις ακόμη και στα πιο βασικά αγαθά, το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι κοινωνικό. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται πολιτικές που τελειώνουν όταν κλείσουν οι κάλπες. Χρειάζεται πολιτικές που θα αντέξουν και την επόμενη ημέρα, θα στηρίζουν την ελληνική οικογένεια, θα ενισχύουν την παραγωγή και θα προστατεύουν το εισόδημα του πολίτη.
Η πραγματική αξιολόγηση κάθε κυβέρνησης δεν γίνεται στις δημοσκοπήσεις ούτε στις τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις. Γίνεται κάθε απόγευμα, όταν ανοίγει το ψυγείο μιας ελληνικής οικογένειας. Αν εκεί υπάρχει φαγητό χωρίς αγωνία, τότε κάτι έγινε σωστά. Αν όχι, τότε όλες οι εξαγγελίες μένουν λέξεις. Γιατί το ψυγείο δεν ψηφίζει. Αδειάζει.
