Η Ελλάδα έχει προσφέρει πολλά στην ανθρωπότητα. Τη Δημοκρατία, τη Φιλοσοφία, την Αστρονομία, την Ιατρική, τα Μαθηματικά, το Θέατρο και, όπως φαίνεται, μια ολοκαίνουργια πολιτική θεωρία. Την θεωρία του «Κυραν-ακκισμού».
Τι είναι ο Κυραν-ακκισμός; Είναι η θαυματουργή μέθοδος σύμφωνα με την οποία κάθε φορά που η κυβέρνηση βρίσκεται στριμωγμένη από την πραγματικότητα, δεν φταίει ούτε η πραγματικότητα ούτε φυσικά η ίδια η κυβέρνηση. Φταίει η αντιπολίτευση.
Αν δε συμβαίνει αυτό, φταίει η… τοξικότητα. Κι αν ούτε αυτό αρκεί, επιστρατεύεται ο νέος πολιτικός φορέας του Αλέξη Τσίπρα, η ΕΛΑΣ (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη).
Κατ’ επέκταση του Τσίπρα φταίει το όνομα της ΕΛΑΣ που παραπέμπει στον Αντιστασιακό και Απελευθερωτικό στρατό της κατοχής, φταίει ο κομμουνισμός και φταίει η αριστερά.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Οι δράστες μιας εγκληματικής ενέργειας μπορεί να είναι άγνωστοι, αλλά οι ηθικοί αυτουργοί ανακαλύπτονται -από τα κυβερνητικά μικρόφωνα-μέσα σε πέντε λεπτά από την τέλεση του εγκλήματος.
Απορώ πώς το FBI δεν έχει έρθει ακόμη για σεμινάρια στην Αθήνα;
Επειδή η λογική θεωρείται ύποπτη και είναι σήμερα υπό διωγμό,ας ξεκαθαρίσουμε μια και καλή κάτι:
Όποιος βάζει βόμβες, σκοτώνει ανθρώπους ή αδιαφορεί αν θα σκοτωθούν, είναι εγκληματίας. Δεν είναι αγωνιστής, δεν είναι επαναστάτης και δεν είναι πολιτικός ακτιβιστής. Είναι εγκληματίας. Να συλληφθεί, να δικαστεί και να καταδικαστεί σύμφωνα με τον νόμο.
Αυτό όμως απέχει όσο η Ακρόπολη από τον…Άρη από το να ισχυρίζεται κάποιος ότι οι δολοφόνοι εμπνεύστηκαν από την ονομασία ενός κόμματος ή από τις ομιλίες τουαρχηγού του. Αν ισχύει αυτή η λογική, τότε κάθε ληστεία που γίνεται κοντά σε τράπεζα θα πρέπει να χρεώνεται στην Ένωση Ελληνικών Τραπεζών.
Η νέα κυβερνητική εξίσωση είναι απλή:
- Αν λες «Τέμπη», παράγεις τοξικότητα.
- Αν λες «υποκλοπές», ενισχύεις την τρομοκρατία.
- Αν λες «ακρίβεια», χαϊδεύεις τους ακραίους.
- Αν λες «σκάνδαλα», υπονομεύεις τη δημοκρατία.
Ενώ αν λες ότι για όλα φταίει η αντιπολίτευση, τότε είσαι υπεύθυνος πολιτικός και πατριώτης.
Θα ήταν πράγματι για πολλά γέλια και εντελώς ξεκαρδιστικό, αν δεν ήταν φασίζουσα λογική και απολύτως επικίνδυνη συνθήκη.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε πλέον για πολιτική αντιπαράθεση. Μιλάμε για την πλήρη αντικατάσταση της πολιτικής από το αφήγημα. Η πραγματικότητα δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ποιος θα φορτωθεί τον πολιτικό μουτζούρη.
Το πιο διασκεδαστικό –ή μάλλον τραγικό– επεισόδιο είναι η ιστορική ακροβασία γύρω από τον ΕΛΑΣ.
Ξαφνικά παρουσιάζεται σαν να γεννήθηκε στον εμφύλιο πόλεμο (στον οποίο δεν συμμετείχε αφού διαλύθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1945 στο πλαίσιο της Συμφωνίας της Βάρκιζας) λες και δεν υπήρξε ποτέ Κατοχή, Αντίσταση και ναζιστική κατοχή της χώρας. Λες και ο Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός δεν ήταν η μεγαλύτερη και σημαντικότερη αντιστασιακήοργάνωση (η 2η μεγαλύτερη σε όλη την Ευρώπη) απέναντι στους Γερμανούς κατακτητές.
Η ιστορία, βέβαια, είναι πεισματάρα. Δεν αλλάζει επειδή το επιθυμεί ένα τηλεοπτικό πάνελ ή ένας -γκεμπελίσκος- εκπρόσωπος κυβέρνησης και δεν σβήνει επειδή δεν βολεύει το αφήγημα της εβδομάδας.
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Όταν μια κυβέρνηση αρχίζει να βλέπει πίσω από κάθε διαφωνία έναν εσωτερικό εχθρό, έχει σταματήσει να κυβερνά και έχει αρχίσει να κάνει διαδοχικές συνεδρίες ψυχοθεραπείαςoncamera.
Οι Steven Levitsky και Daniel Ziblatt περιγράφουν στο βιβλίο Πώς Πεθαίνουν οι Δημοκρατίες μια επικίνδυνη πολιτική τεχνική: την απονομιμοποίηση του αντιπάλου. «Δεν συζητάς μαζί του. Δεν αντικρούεις τα επιχειρήματά του. Τον παρουσιάζεις ως απειλή για τη χώρα. Έτσι αποφεύγεις τη δύσκολη δουλειά της πολιτικής: να δώσεις απαντήσεις».
Πράγματι, τι να απαντήσεις για τα Τέμπη (έλα μου ντε);Για τις υποκλοπές (εδώ σε θέλω);Για την ακρίβεια (posokanei); Για τη στεγαστική κρίση (σπίτι μου 1, 2, 3); Για τις συνεχείς αποκαλύψεις που προκαλούν πολιτικό κόστος (άλλα λόγια);
Είναι πολύ πιο εύκολο να αλλάξεις θέμα. Να φτιάξεις έναν «εχθρό». Να στήσεις ένα έργο, στο οποίο βέβαια οι κακοί είναι πάντα οι άλλοι.
Μόνο που η κοινωνία δεν ζει μέσα στα δελτία ειδήσεων. Ζει στο σούπερ μάρκετ, στο ενοίκιο, στους λογαριασμούς ενέργειας, στα νοσοκομεία και στους «αυξημένους» μισθούς οι οποίοι όμως έχουν απωλέσει 25% από την αγοραστική τους δύναμη.
Τι, όχι;
Εκεί η προπαγάνδα κι ο γκεμπελισμός έχουν ένα σοβαρό μειονέκτημα: δεν πληρώνουντον λογαριασμόστο ταμείο.
Η ειρωνεία είναι ότι όσοι μιλούν περισσότερο για τοξικότητα είναι συχνά εκείνοι που την παράγουν σε βιομηχανική κλίμακα. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη τοξικότητα από το να βαφτίζεις κάθε αντίπαλο ως ύποπτο, κάθε κριτική ως υπονόμευση και κάθε διαφωνία ως απειλή για τη δημοκρατία.
Η δημοκρατία, όμως, δεν φοβάται τις ερωτήσεις. Οι κυβερνήσεις είναι αυτές που τις φοβούνται όταν δεν έχουν απαντήσεις.
Όσο περισσότερο προσπαθούν να μας πείσουν ότι για όλα φταίει κάποιος άλλος, τόσο περισσότερο επιβεβαιώνουν μια παλιά αλήθεια του Γάλλου συγγραφέα Νικολά ντε Σαμφόρ:
«Ο πιο ασφαλής τρόπος να γελοιοποιηθεί μια κακή ιδέα είναι να την αφήσεις να αναπτυχθεί μέχρι τέλους.»
Στο κάτω κάτω της γραφής
“Η ευημερία των λαών υπήρξε ανέκαθεν το άλλοθι των τυράννων”.
Αλμπέρ Καμύ, Γάλλος συγγραφέας
