Την Παρασκευή 17 Ιουλίου, με προγραμματισμένο ραντεβού για έκδοση νέων ταυτοτήτων, επισκέφθηκα με τη σύζυγο και το παιδί μου – άτομο με βαριά αναπηρία σε αμαξίδιο – το Αστυνομικό Τμήμα Οιχαλίας στον Μελιγαλά. Διαπιστώσαμε ότι το κτίριο δεν διαθέτει καμία υποδομή προσβασιμότητας, ούτε χώρο στάθμευσης ΑμεΑ, ούτε ράμπα στο πεζοδρόμιο μπροστά από το κτίριο - όπως προβλέπεται-αλλά κυρίως δεν υπάρχει ανελκυστήρας εκτός από μία σχετικά στενή σκάλα σε δυο επίπεδα.

Η υπεύθυνη αστυνομικός μας ενημέρωσε ευγενικά ότι η φυσική παρουσία στο συγκεκριμένο χώρο είναι απαραίτητη, λόγω του ψηφιακού εξοπλισμού που έχει εγκατασταθεί εκεί. Έτσι, μας  προτάθηκε ότι πρέπει να μεταβούμε σε άλλο αστυνομικό τμήμα. Με τη σύζυγό μου, όμως, λόγω χρόνου και ταλαιπωρίας αποφασίσαμε – παρά τις δυσκολίες – να εξετάσουμε την περίπτωση να γίνει η μεταφορά του παιδιού με τα χέρια.

Η πρόσβαση ήταν αδύνατη. Για μας ήταν αδύνατο να μεταφέρω το παιδί και το βαρύ ειδικό αμαξίδιο με τα χέρια, οπότε αναγκάστηκα και ζήτησα βοήθεια. Τρεις αστυνομικοί ανταποκρίθηκαν άμεσα και με αξιοθαύμαστη ανθρωπιά ανέλαβαν την ανύψωση και ασφαλή μεταφορά του παιδιού μου μέσα και έξω από το κτίριο.

Ο προβληματισμός μου όμως παραμένει  έντονος: Πόσοι ακόμη άνθρωποι με αναπηρία θα χρειαστεί να βιώσουν την ίδια ταλαιπωρία και ταπείνωση επειδή μια δημόσια υπηρεσία δεν διαθέτει τις απαραίτητες υποδομές για ΑΜΕΑ; Και πώς γίνεται, στη σύγχρονη ευρωπαϊκή Ελλάδα, να μην υπάρχει ούτε μια απλή λύση, όπως μια καρέκλα, αναβατόριο που με ελάχιστο κόστος θα εξασφάλιζε αξιοπρεπή πρόσβαση – όπως άλλωστε υποχρεούνται να διαθέτουν πολλοί ιδιωτικοί φορείς;

Με το παρόν κείμενο θέλω να αναδείξω το πρόβλημα της παντελούς έλλειψης προσβάσιμων υποδομών στο Α.Τ. Οιχαλίας και να ζητήσω από τους αρμόδιους φορείς να προχωρήσουν σε άμεσες παρεμβάσεις.

Ταυτόχρονα, όμως εκφράζω ειλικρινές ευχαριστώ στους αστυνομικούς που στάθηκαν δίπλα μας με πραγματικό ενδιαφέρον και σεβασμό. Η στάση τους τιμά το Σώμα και δείχνει ότι η ανθρωπιά δεν πρέπει να είναι η μόνη λύση εκεί όπου οι υποδομές απουσιάζουν.