Η μεγαλύτερη φτώχεια δεν είναι να έχεις λίγα. Η μεγαλύτερη φτώχεια είναι να τα έχεις όλα και να μην έχεις κανέναν.
Δεν με φοβίζει η φτώχεια. Με φοβίζει όταν ο άνθρωπος δεν ξέρει να πει αρκετά.
Όσο περνούν τα χρόνια και γνωρίζω όλο και περισσότερους ανθρώπους, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας δεν είναι μόνο η έλλειψη χρημάτων. Είναι ότι μας έπεισαν ότι η ευτυχία αγοράζεται.
Κάθε μέρα βλέπουμε εικόνες που μας λένε πως για να δείχνουμε πετυχημένοι πρέπει να έχουμε μεγαλύτερο σπίτι, ακριβότερο αυτοκίνητο, πιο πολυτελείς διακοπές. Και μόλις τα αποκτήσουμε, εμφανίζεται κάτι ακόμη πιο μεγάλο, ακόμη πιο ακριβό.
Δεν είναι κακό να θέλει κάποιος να ζήσει καλύτερα. Όλοι θέλουμε να νιώθουμε ασφάλεια και να προσφέρουμε περισσότερα στην οικογένειά μας. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αγοράζουμε πράγματα όχι επειδή τα έχουμε ανάγκη, αλλά γιατί θέλουμε να δείξουμε στους άλλους ότι τα καταφέραμε.
Από εκεί και μετά χάνεται το μέτρο.
Όταν τα χρήματα γκρεμίζουν αξίες
Έχω δει αδέλφια να μεγαλώνουν στο ίδιο σπίτι και να γίνονται ξένοι για ένα χωράφι. Παιδιά να μαλώνουν με τους γονείς τους για περιουσίες. Συγγενείς να μιλούν μόνο μέσα από δικηγόρους.
Δεν φταίνε τα χρήματα. Τα χρήματα είναι απαραίτητα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν γίνονται πιο σημαντικά από την αγάπη, τον σεβασμό και την οικογένεια. Όταν μια υπογραφή αξίζει περισσότερο από μια αγκαλιά.
Το ποτέ δεν φτάνει
Κάπου διάβασα μια φράση που μου έμεινε
Η φτώχεια δεν υπάρχει επειδή δεν μπορούμε να ταΐσουμε τους φτωχούς, αλλά επειδή δεν μπορούμε να χορτάσουμε τους πλούσιους.
Δεν ξέρω ποιος την είπε. Ξέρω όμως ότι κρύβει μια μεγάλη αλήθεια.
Γιατί η απληστία δεν σταματά όταν αποκτήσεις περισσότερα. Σταματά μόνο όταν πεις στον εαυτό σου , αυτά που έχω μου φτάνουν.
Η ζωή μας θυμίζει τι έχει αξία
Τα νοσοκομεία μάς θυμίζουν κάθε μέρα πόσο εύθραυστη είναι η ζωή.
Εκεί κανείς δεν ρωτά τι αυτοκίνητο οδηγείς ή πόσα χρήματα έχεις στην τράπεζα. Όλοι εύχονται μόνο ένα πράγμα πότε θα γίνει καλά και να γυρίσει ο άνθρωπός τους σπίτι.
Κανείς δεν πήρε μαζί του ούτε ένα ευρώ.
Η πραγματική περιουσία
Η πραγματική περιουσία δεν είναι τα σπίτια, τα χωράφια ή οι τραπεζικοί λογαριασμοί.
Είναι να γυρίζεις σπίτι και να έχεις ανθρώπους που χαίρονται που σε βλέπουν. Είναι οι φίλοι που θα σταθούν δίπλα σου όταν τους χρειαστείς. Είναι η οικογένεια που μένει ενωμένη και στις καλές και στις δύσκολες στιγμές. Αυτά δεν αγοράζονται.
Στο τέλος, τι μένει;
Στο τέλος της ζωής μας κανείς δεν θα μας θυμάται για το αυτοκίνητο που είχαμε ή για το πόσα χρήματα αφήσαμε.
Θα μας θυμούνται για το πώς φερθήκαμε στους ανθρώπους μας. Για το αν ήμασταν καλοί γονείς, καλοί φίλοι, καλοί άνθρωποι.
Τα χρήματα είναι απαραίτητα. Δεν πρέπει όμως να γίνουν ο σκοπός της ζωής μας.
Η μεγαλύτερη περιουσία που μπορούμε να αφήσουμε στα παιδιά μας δεν είναι ένα σπίτι ή ένας τραπεζικός λογαριασμός. Είναι οι αξίες μας, η αγάπη μας και το παράδειγμα ότι ο άνθρωπος δεν αξίζει γι' αυτά που δείχνει πως έχει, αλλά γι' αυτά που πραγματικά είναι.
