Το πολιτικό σκηνικό θυμίζει συχνά θέατρο του παραλόγου, όπου οι πρωταγωνιστές αρνούνται να κοιτάξουν το ημερολόγιο.
Όταν μια κυβέρνηση δίνει μάχη χαρακωμάτων απλώς και μόνο για το ποιος θα ανέβει πρώτος στο βήμα της Θεσσαλονίκης, δεν επιδεικνύει ισχύ· αποκαλύπτει τον πανικό της.
Όταν το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης κοστολογεί το πρόγραμμα της αντιπολίτευσης τη μία ημέρα στα 7 δισεκατομμύρια, την επομένη στα 18 και τη μεθεπόμενη στα 28 δισεκατομμύρια, η σοβαρότητα υποχωρεί μπροστά σε μια αριθμητική της απελπισίας.
Και όταν ένα σύστημα εξουσίας, συμπληρώνοντας επτά χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας, επιμένει να καταφεύγει στα πεπραγμένα της προηγούμενης δεκαετίας για να δικαιολογήσει το παρόν, τότε το πρόβλημα δεν είναι πλέον τακτικό αλλά δομικό.
Όπως είχε σημειώσει ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά: «Το γάρ εξαπατάσθαι ταχύ συμβαίνει τοις οργιζομένοις και τοις φοβουμένοις» — η πολιτική τυφλότητα είναι πάντα καρπός του φόβου.
Η πρόσφατη δημόσια παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη αποκάλυψε τα αμήχανα αντανακλαστικά του κυβερνητικού μηχανισμού.
Αντί για το αναμενόμενο «ακραίο» αφήγημα (κατά τον εκπρόσωπο Μαρινάκη), παρουσιάστηκε ένα περίγραμμα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής με μέτρα που σε σημαντικό βαθμό εφάπτονται με τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ.
Η κυβερνητική ρητορική περί «τίναξης της μπάνκας στον αέρα» φαντάζει ειρωνική, αν αναλογιστεί κανείς τις υποσχέσεις που επιστρατεύονται κάθε φορά για να χρυσώσουν το χάπι της καθημερινότητας. Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η υποδοχή από τα μέσα ενημέρωσης.
Αν ο πολιτικός αντίπαλος ήταν πράγματι απαξιωμένος, ξεπερασμένος και «τελειωμένος», όπως διακινεί η επίσημη προπαγάνδα, η παρουσία του θα περνούσε στα ψιλά γράμματα.
Ωστόσο, η καταιγιστική προβολή και οι επιθέσεις κατά ριπάς απέδειξαν το αντίθετο: κανείς δεν ξοδεύει τόση ενέργεια για να εξουδετερώσει έναν αδιάφορο αντίπαλο. Η αλήθεια είναι πως το κυβερνητικό παρελθόν του 2015 έχει κριθεί επανειλημμένα στις κάλπες.
Σήμερα, οι πολίτες δεν ξυπνούν με το άγχος του δημοψηφίσματος, αλλά με την αγωνία του επόμενου λογαριασμού.
Παρά τις διακηρύξεις για ανάπτυξη και την εισροή κοινοτικών πόρων, η πλειοψηφία βιώνει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.
Η αγοραστική δύναμη βρίσκεται στον πάτο της Ευρώπης, η στεγαστική κρίση εμποδίζει τη νέα γενιά να ανεξαρτητοποιηθεί, και οι «πολλές και καλοπληρωμένες δουλειές» του 2019 αποδείχθηκαν ευσεβείς πόθοι σε μια αγορά χαμηλών αμοιβών.
Η επίκληση του παρελθόντος είναι δίκοπο μαχαίρι. Αν ανατρέξουμε στην ιστορία των τελευταίων δεκαπέντε ετών, όλοι οι πρωθυπουργοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις δικές τους διακηρύξεις.
Ο Γιώργος Παπανδρέου υποσχόταν εφαρμογή προγράμματος λίγο πριν το πρώτο μνημόνιο.
Ο Αντώνης Σαμαράς διακήρυττε την αμφισβήτηση των μνημονίων για να καταλήξει στην εφαρμογή τους.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο πιο ευνοημένος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης —χωρίς μνημονιακούς καταναγκασμούς, με ταμειακό μαξιλάρι 37 δισεκατομμυρίων και άφθονη δημοσιονομική χαλαρότητα— αφήνει πίσω του μια κοινωνία κουρασμένη από την ακρίβεια και την αλαζονεία της εξουσίας.
Την ίδια στιγμή, η κριτική που ασκείται από τους ίδιους τους συντηρητικούς κύκλους είναι καταπέλτης.
Κατηγορούν την κυβέρνηση για εγκατάλειψη της μεσαίας τάξης, φτωχοποίηση της περιφέρειας, έξαρση των απευθείας αναθέσεων, θεσμικές αγκυλώσεις, καθώς και για μια εξωτερική πολιτική που συχνά διολισθαίνει στον κατευνασμό.
Όταν η αμφισβήτηση προέρχεται από τα σπλάχνα της ίδιας της παράταξης, οι δικαιολογίες περί «επιστροφής του λαϊκισμού» καταρέουν.
Ακόμη και η στάση του ΠΑΣΟΚ, που σπεύδει να κατηγορήσει τον Τσίπρα για «copy-paste» του δικού του προγράμματος ενώ ταυτόχρονα το χαρακτηρίζει «αυταπάτη», αποκαλύπτει τη συνολική σύγχυση του πολιτικού συστήματος.
Αν το πρόγραμμα είναι ταυτόσημο κατά 80%, τότε ποιος ακριβώς τρέφει αυταπάτες;
Ο Οράτιος είχε γράψει: «Mutato nomine de te fabula narratur» — άλλαξε το όνομα και η ιστορία μιλάει για σένα.
Η κυβερνητική παράταξη θεωρεί πως ο μεγαλύτερος σύμμαχός της είναι ο φόβος της επιστροφής στο 2015.
Πάνω σε αυτό το αφήγημα οικοδόμησε την κυριαρχία της, πείθοντας τους πολίτες ότι αποτελεί τη μοναδική εγγύηση σταθερότητας.
Όμως η πολιτική ιστορία είναι πλήρης εκπλήξεων. Η μεγαλύτερη ανατροπή δεν θα έρθει από τις εξαγγελίες της αντιπολίτευσης, αλλά από την ίδια την κάλπη: όταν η φτωχοποίηση γίνει βίωμα, ο φόβος του χθες παύει να λειτουργεί ως μπαμπούλας.
Και τότε, η κυβέρνηση θα ανακαλύψει με τρόμο ότι ο «βολικός αντίπαλος» που τόσο λοιδορούσε, δεν ήταν παρά καθρέφτης της δικής της πολιτικής κατάρρευσης.
Διότι το πραγματικό δράμα αυτής της χώρας δεν είναι αν θα επιστρέψουν οι αυταπάτες του χθες, αλλά ότι η «σταθερότητα» του σήμερα κατάντησε η πιο ακριβή ψευδαίσθηση.
Και όταν το πιάτο μένει άδειο, το παραμύθι του «λιγότερο κακού» παύει να ταΐζει την κοινωνία.
Η αυλαία πέφτει και «ο βασιλιάς είναι γυμνός», από το γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα», σε σχέδια του γνωστού οίκου μόδας Zeus+Dione, της υπέρλαμπρής Μαρέβας Γκραμπόφσκι - Μητσοτάκη φυσικά!!!
Στο κάτω κάτω της γραφής
“Η υπόσχεση που δόθηκε ήταν μια αναγκαιότητα του παρελθόντος. Ο λόγος που δεν κρατήθηκε είναι μια αναγκαιότητα του παρόντος”.
Νικολό Μακιαβέλι, Ιταλός πολιτικός & φιλόσοφος
