Τετάρτη, 08 Απριλίου 2020 09:56

Η  MSc ψυχολόγος υγείας Τζένη Τσερπέ στην “Ε”:  Η διαχείριση των εφήβων όσο “Μένουμε σπίτι”

Γράφτηκε από την
Η  MSc ψυχολόγος υγείας Τζένη Τσερπέ στην “Ε”:  Η διαχείριση των εφήβων όσο “Μένουμε σπίτι”

 

Διαβάζω στον τοίχο ενός φίλου στο Facebook: “Γίναμε που γίναμε όλα τα σπίτια Big Brother, λέω να κάνουμε καμιά ψηφοφορία αποχώρησης. Η κόρη μου δεν αντέχεται...”.

Αυτή η χιουμοριστική και συνάμα απεγνωσμένη φωνή διαμαρτυρίας ενός γονιού για την έφηβη κόρη του αποτέλεσε την αφορμή να συζητήσουμε με την Τζένη Τσερπέ, MSc ψυχολόγο υγείας, για το πώς μπορείς άραγε να πείσεις έναν έφηβο ότι θα πρέπει για κάποιο χρονικό διάστημα να θυσιάσει την ατομική του ελευθερία προς χάριν του γενικού συνόλου. Πώς μπορείς να τον καθηλώσεις σε ένα σπίτι μαζί με όλη την οικογένεια, σε μια αναπτυξιακή περίοδο που πασχίζει να κόψει τον ομφάλιο λώρο από αυτήν, προκειμένου να βρει τα δικά του πατήματα; Πώς μπορούν οι γονείς να διαχειριστούν τις τόσες προκλήσεις; Τόσο τις γονεϊκές αλλά ταυτόχρονα και όλες τις άλλες (προσωπικές, συζυγικές, εργασιακές);

 

Ρεπορτάζ: Νικολέττα Κολυβάρη

 

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ Ο ΘΥΜΟΣ

Τις τελευταίες εβδομάδες η χώρα μας, αλλά και ολόκληρη η υφήλιος, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρωτόγνωρη κατάσταση λόγω της “αόρατης απειλής” του Covid-19. Καλούμαστε όλοι να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση η οποία διακινεί πολλά και έντονα (κυρίως αρνητικά) συναισθήματα. Φόβος, ανησυχία, αβεβαιότητα, ανυπομονησία, άγχος είναι μερικά από αυτά. “Αδιαμφισβήτητα είναι μια συνθήκη πολύ δύσκολα διαχειρίσιμη για όλους μας”, διαπιστώνει η ψυχολόγος. Το ότι οι έφηβοι λοιπόν διαμαρτύρονται που τους έχουμε εγκλωβίσει στο σπίτι μαζί μας, “είναι μια απόλυτα φυσιολογική αντίδραση”.

Και αυτό γιατί, εξηγεί, “βιώνουν συναισθήματα θυμού γιατί δεν μπορούν να δουν τους φίλους τους (που σε αυτή την ηλικία είναι πολύ πιο σημαντικοί από τους γονείς), ανησυχία για το αύριο, άγχος για την πιθανή απώλεια των δικών τους ανθρώπων”.

Ετσι, το ότι η μόνη τους έννοια είναι “το ότι δεν μπορούν να πάνε βόλτα με τους φίλους τους και ξεσπούν έντονα για αυτό, είναι απόλυτα φυσιολογικό. Και εμείς στην ηλικία τους αυτή την έννοια είχαμε! Οι έφηβοι νιώθουν ότι είναι αθάνατοι, αήττητοι, διακατέχονται από συναισθήματα που κυριαρχεί το εγώ. Και εμείς τους λέμε να υποχωρήσουν προς χάριν των πολλών!” περιγράφει η Τζ. Τσερπέ για το πώς νιώθουν οι έφηβοι/ες την καταναγκαστική παραμονή στο σπίτι.

 

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ

Γι' αυτό και “είναι σημαντικό να δείχνουμε κατανόηση στα αρνητικά συναισθήματα που προκύπτουν, και να προσπαθούμε να μιλάμε για αυτά. Μιλήστε στους έφηβους για το πώς εσείς νιώθετε κάτω από αυτή την ιδιαίτερη συνθήκη” συμβουλεύει. Και προσθέτει:

“Μπορείτε να αφιερώσετε χρόνο να μιλάτε σαν οικογένεια για το πώς νιώθει ο καθένας σας και πώς διαχειρίζεστε αυτό που συμβαίνει. Δώστε τους χώρο και χρόνο να σας μιλήσουν και αυτοί.

Εμείς οι ειδικοί συμβουλεύουμε τους γονείς να είναι συνεπείς με τα όποια όρια βάζουν στα παιδιά τους. Ομως τώρα είναι από αυτές τις στιγμές που θα χρειαστεί να αφήσουμε κάποια πράγματα να… πέσουν κάτω, προκειμένου να αποφύγουμε τις έντονες αντιπαραθέσεις. Είναι και αυτά πολύ αναστατωμένα όπως κι εμείς” επισημαίνει η ειδικός.

 

ΜΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΡΟΥΤΙΝΑ

Μάλιστα, η ίδια παροτρύνει “προσπαθήστε να φτιάξετε ένα ημερήσιο ή εβδομαδιαίο πρόγραμμα με τα παιδιά σας. Είναι πολύ σημαντικό για όλους να υπάρχει μια καθημερινή ρουτίνα.

Προτείνετε στα παιδιά σας να συναντούν διαδικτυακά τους φίλους τους (μέσω βιντεοκλήσης για να έχουν οπτική επαφή) προκειμένου να μιλούν, να εκφράζονται στη δική τους γλώσσα, να αποφορτίζονται. Συμφωνήστε μαζί τους για το πόση ώρα ή πόσες φορές την ημέρα μπορούν να το κάνουν. Κάντε και εσείς το ίδιο με τους δικούς σας φίλους”. Είναι άλλωστε πολύ σημαντικό τονίζει η κ. Τσερπέ για την ψυχολογία μας “να διατηρήσουμε τις κοινωνικές μας επαφές, και η σημερινή τεχνολογία μας βοηθά πολύ σε αυτό”.

 

ΠΡΟΚΛΗΣΗ Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Τώρα, “το να φωνάζουμε στους έφηβους για το πόσο μιλούν στο κινητό, πόση ώρα κάθονται μπροστά από την οθόνη, σίγουρα αυτή την χρονική περίοδο κάτω από αυτή την ιδιαίτερη συνθήκη, δεν βοηθά καθόλου” λέει η ψυχολόγος.

Και προτείνει, αντί να φωνάζουμε για όλα τα παραπάνω, “να το κάνουμε με έναν πιο έμμεσο τρόπο: Προτείνετέ τους να πάτε μαζί μια κοντινή βόλτα, να ακούσετε μουσική και να κάνετε μαζί γυμναστική ή να χορέψετε, να μαγειρέψετε, να φτιάξετε ένα μεγάλο παζλ, να δείτε μαζί μια ταινία που θα επιλέξει ο έφηβος, να παίξετε επιτραπέζια”...

 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ

Επειδή όμως κάποιοι “θα αναρωτιέστε πώς μπορούν να επιτευχθούν όλα αυτά, όταν η επικοινωνία με τους έφηβους είναι τόσο δύσκολη, ακόμα και για αυτούς τους γονείς που μοιάζει να έχουν μια καλύτερη επαφή με τα παιδιά τους”, η ειδική απαντά:

“Σίγουρα δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα. Θα μπορούσε όμως να είναι μια πρόκληση για όλους μας το να καταφέρουμε να βρούμε αποτελεσματικούς κώδικες επικοινωνίας με τα παιδιά μας.

Ας είναι η συνθήκη της πανδημίας του κορονοϊού μια συνθήκη που μπορεί να δώσει την ευκαιρία στον καθένα μας ατομικά να αναλογιστεί τι επιθυμεί να αλλάξει. Να στραφούμε σε πιο ουσιαστικά και αληθινά πράγματα. Να μάθουμε να βρίσκουμε χαρά μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις, να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια και την αξία της ουσιαστικής, συναισθηματικής επαφής.

Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί να επανεκτιμήσουμε την καθημερινότητά μας, την οποία θεωρούμε δεδομένη - που τελικά μοιάζει και να μην είναι τόσο!” προτρέπει καταλήγοντας η Τζένη Τσερπέ.


NEWSLETTER