Σε δήλωσή του στην “Ε” ξεκαθαρίζει ότι “όποιος ανατρέξει στο νόμο, θα αντιληφθεί πως το μόνιμο επιχείρημα των στελεχών της τοπικής αυτοδιοίκησης, ότι δηλαδή «δεν μπορώ», δεν ισχύει και εκείνο που ισχύει είναι το «δε θέλω»”. Κι επισημαίνει πως “με την τακτική λοιπόν αυτή, «από τον Άννα στον Καϊάφα», φτάσαμε στο σήμερα, όπου οι υποδομές έχουν πλέον καταστραφεί” και δεν υπάρχει πρόσβαση στο Πολυλίμνιο.
Αναλυτικά, ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Χαραυγής Τάσος Γραμματικόπουλος σημειώνει:
“Η υπόθεση του Πολυλιμνίου έτσι όπως διαμορφώθηκε από το 2016 μετά το δυστύχημα με την άτυχη φοιτήτρια από την Πάτρα, αποτελεί ένα «μνημείο» ανευθυνότητας όλων των εμπλεκόμενων φορέων: Δασαρχείο, Δήμος Μεσσήνης, Περιφέρεια Πελοποννήσου. Κι αυτό γιατί στην προσπάθειά τους να αποφύγουν την εμπλοκή τους με το θέμα, μεταθέτουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλον σαν τα παιδάκια του νηπιαγωγείου που κατηγορούνται μεταξύ τους στη δασκάλα, για τις αταξίες που έκαναν. Οι υποδομές του χώρου (γεφύρια, μονοπάτι, κιόσκι κλπ.) έχουν κατασκευαστεί από τον Δήμο Μεσσήνης στο παρελθόν και ο οποίος ισχυρίζεται πως έκτοτε δεν υποχρεούται να τις συντηρεί. Η Περιφέρεια χρηματοδοτούσε την πρόσληψη 2 υπαλλήλων με τρίμηνη σύμβαση τα καλοκαίρια για τη φροντίδα της καθαριότητας του χώρου και τη διευκόλυνση των επισκεπτών στο χώρο στάθμευσης, καθώς και την τοποθέτηση 2 χημικών τουαλετών, κάτι που από την ημέρα ανάληψης των καθηκόντων του νέου περιφερειάρχη σταμάτησε. Το Δασαρχείο για να τοποθετήσει 2 επιγραφές με οδηγίες για την ασφάλεια των επισκεπτών έπρεπε να περάσουν 8 χρόνια (2016-2024). Ο Δήμος Μεσσήνης από τη μια, στις πιέσεις που του ασκούνται, απαντά με το επιχείρημα πως αφού δεν είναι αρμόδιος ο ίδιος, θα πρέπει να ιδρυθεί φορέας διαχείρισης που θα αναλάβει την ευθύνη της λειτουργίας του χώρου, αλλά δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα προς αυτήν την κατεύθυνση όλα αυτά τα χρόνια. Η Περιφέρεια από την άλλη, χρηματοδότησε μια μελέτη που αφορά σε τεχνικές παρεμβάσεις εντός του σχηματισμού, με σκοπό την ασφάλεια των επισκεπτών. Η μελέτη εκπονήθηκε από την ομάδα του καθηγητή κ. Ευθύμη Λέκκα και παραδόθηκε στην Περιφέρεια τον Ιανουάριο του 2021 κι έκτοτε βρίσκεται καλά φυλαγμένη σε κάποιο από τα συρτάρια της. Το δε Δασαρχείο μονίμως δηλώνει αδυναμία, κυρίως οικονομική, για την οποιαδήποτε παρέμβαση στο χώρο. Ο νομοθέτης, βέβαια,έχει προβλέψει και έχει ορίσει τις πρέπουσες αρμοδιότητες και ευθύνες (Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, Τεύχος Β 206/30.01.2017, αριθμός απόφασης 151344/165). Όποιος ανατρέξει στο νόμο, θα αντιληφθεί πως το μόνιμο επιχείρημα των στελεχών της τοπικής αυτοδιοίκησης, ότι δηλαδή «δεν μπορώ», δεν ισχύει και εκείνο που ισχύει είναι το «δε θέλω».
Με την τακτική λοιπόν αυτή, «από τον Άννα στον Καϊάφα», φτάσαμε στο σήμερα, όπου οι υποδομές έχουν πλέον καταστραφεί και συγκεκριμένα το πρώτο από τα δύο γεφύρια που συναντά κάποιος στα πρώτα μέτρα της διαδρομής έχει καταρρεύσει και έχει παρασυρθεί από τις βροχές του φετινού χειμώνα. Έτσι, λοιπόν, οι επισκέπτες που θα το επισκεφτούν τώρα που ο καιρός βελτιώνεται λόγω εποχής, θα έχουν δύο επιλογές: ή να ρισκάρουν τη ζωή τους στην προσπάθεια να διασχίσουν το ποτάμι (προφανώς δεν πρέπει ούτε να το σκεφτούν) ή να γυρίσουν πίσω άπρακτοι και ταλαιπωρημένοι. Ο Δήμος βέβαια θα το προβάλει μέσα από τη σελίδα του στο Διαδίκτυο σαν ένα θαύμα της φύσης που αξίζει κάποιος να το θαυμάσει και να το χαρεί. Γιατί για τα πανηγύρια είμαστε πρώτοι. Στα σοβαρά έχουμε κάποια θεματάκια!”.
