Η απόφαση έχει να κάνει τόσο με τα τεχνικά χαρακτηριστικά του δρόμου όσο και με την εκπλήρωση των περιβαλλοντικών όρων που έχουν τεθεί από το ΣτΕ και αφορούν κυρίως στη διέλευση του δρόμου από την περιοχή του Καϊάφα.
Να σημειωθεί ότι οποιαδήποτε απόφαση ληφθεί θα πρέπει να εγκριθεί και από την Ε.Ε., διαδικασία που δεν είναι τόσο απλή, μιας και για το Πάτρας – Πύργος η συγκεκριμένη διαδικασία είχε διαρκέσει σχεδόν δύο χρόνια.
Σε κάθε περίπτωση υπάρχει κινητικότητα για το έργο, κάτι που αποτυπώνεται τόσο στις πρόσφατες ανακοινώσεις του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη σε Καλαμάτα και Πύργο όσο και στις διαρροές που γίνονται από την κυβέρνηση σε αθηναϊκά μέσα ενημέρωσης.
Τα όσα αναφέρονται σε χθεσινό δημοσίευμα στην εξειδικευμένη σε θέματα κατασκευών ιστοσελίδα ypodomes.com είναι χαρακτηριστικά της κινητικότητας που παρατηρείται. Στο σχετικό δημοσίευμα σημειώνεται:
Σε παζλ για δυνατούς λύτες εξελίσσεται η προσπάθεια χρηματοδότησης του τελευταίου τμήματος της Ολυμπίας Οδού, Πύργος – Καλό Νερό – Τσακώνα. Μετά την ολοκλήρωση του τμήματος Πάτρα – Πύργος, το ενδιαφέρον πλέον στρέφεται στην υλοποίηση του τμήματος που όχι μόνο ολοκληρώνει την Ολυμπία Οδό αλλά και όλο το οδικό κύκλωμα της Πελοποννήσου.
Σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα δεδομένα, υπάρχουν τρία σενάρια με κόστος από 700 εκατ. ευρώ μέχρι και 1 δισ. ευρώ, γεγονός που δημιουργεί μεγάλες προκλήσεις για τη δυνατότητα χρηματοδότησης αυτού του πολύ σημαντικού έργου.
Ένα σημαντικό ερώτημα είναι αν αυτό το ποσό είναι ρεαλιστικό να δοθεί για την κατασκευή ενός κλειστού αυτοκινητόδρομου με πολύ μικρή ημερήσια κίνηση οχημάτων ή αν πρέπει να επανεξεταστούν μειωμένα χαρακτηριστικά, όπως στην περίπτωση του Ιωάννινα – Κακαβιά, όπου το κόστος για 70 χιλιόμετρα κυμαίνεται στα 310 εκατ. ευρώ.
Στην περίπτωση του άξονα Ιωάννινα – Κακαβιά, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί το καταληκτικό κομμάτι από το Καλπάκι, οι Jaspers μείωσαν τη διατομή του άξονα, διότι δεν «έβγαινε» βάσει της μελέτης κόστους – οφέλους. Σε κάθε περίπτωση, για την επιλεγείσα λύση θα πρέπει να υπάρξει νέα περιβαλλοντική αδειοδότηση.
Όλα κρίνονται από τις αποφάσεις που θα ληφθούν για τη χάραξη στον Καϊάφα, που άλλωστε αποτέλεσε το σημείο καμπής για το πάγωμα των έργων το 2010 στο τμήμα αυτό. Σύμφωνα με πληροφορίες, αυτό που πιθανότατα θα επιδιωχθεί είναι να παραμείνει η χάραξη στην περιοχή αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να μην δημιουργεί προβλήματα με τον χαρακτηρισμό του Καϊάφα ως Natura.
Αυτό που φαίνεται πως θα γίνει είναι να ξεκινήσει η διαδικασία έγκρισης από την Κομισιόν μέσα στο 2026. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, έχει επιτευχθεί επίπεδο οριστικών μελετών σε όλα τα υποτμήματα με εξαίρεση τη διάβαση από την περιοχή του Καϊάφα.
Το συνολικό μήκος του έργου είναι 90 χλμ., εκ των οποίων το «Πύργος – Αλφειός» μήκους 13 χλμ. και το «Αλφειός – Καλό Νερό – Τσακώνα» μήκους 76,2 χλμ. Η απόφαση του ΣτΕ ήταν σημείο καμπής για το έργο, καθώς στη συνέχεια, λόγω της κρίσης, απεντάχθηκε το 2013 όλο το τμήμα από τον Πύργο μέχρι την Τσακώνα.
Για το επίμαχο κομμάτι εξετάζεται, από τη μία, η λύση της ανατολικής χάραξης μέσω του ορεινού όγκου Λαπίθα, με σήραγγα μήκους έως και 10 χλμ., που θα παρακάμπτει τη Ζαχάρω. Από την άλλη βρίσκεται η «μηδενική» λύση, στην οποία προβλέπεται βελτίωση της υφιστάμενης χάραξης, με διαφοροποίηση των τεχνικών χαρακτηριστικών όπου απαιτείται, ώστε να ανταποκρίνεται στις περιβαλλοντικές απαιτήσεις.
Η περίπτωση άλλης χάραξης συνεπάγεται την κατασκευή σήραγγας έως και 10 χιλιομέτρων, γεγονός που καθιστά πρακτικά απαγορευτική τη χρηματοδότηση του έργου. Για αυτό παραμένουν υπό εξέταση τα επιμέρους χαρακτηριστικά του άξονα Πύργος – Καλό Νερό – Τσακώνα, δηλαδή αν θα είναι κλειστός αυτοκινητόδρομος ή θα περιοριστεί σε δύο λωρίδες (χωρίς ΛΕΑ) με διαχωριστικό στηθαίο, διατηρώντας χαμηλότερα το κόστος αλλά και το περιβαλλοντικό αποτύπωμα.
Σε κάθε περίπτωση, το προηγούμενο της Πατρών – Πύργου δημιουργεί αισιοδοξία ότι μπορεί να λειτουργήσει ως πιλότος για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Θυμίζεται ότι η επανένταξη του άξονα στην Ολυμπία Οδό χρειάστηκε το «ΟΚ» τριών επιτροπών — DG Grow, DG Comp και DG Move — μετά από διαπραγματεύσεις που κράτησαν περίπου δύο χρόνια.
