Αντικείμενο της ερώτησης είναι “οι σοβαρές ανησυχίες που έχουν προκύψει, καθώς η κυβέρνηση της Ν.Δ. φαίνεται να οδηγεί σε πλήρη ανατροπή έναν κρίσιμο εθνικό σχεδιασμό για το σύστημα αιμοδοσίας στη χώρα, με άμεσες επιπτώσεις τόσο στην ασφάλεια και επάρκεια αίματος όσο και στη διαφάνεια διαχείρισης δημόσιων πόρων”.
Οι βουλευτές της Νέας Αριστεράς αναφέρονται σε καταγγελίες ασθενών και συλλόγων πολυμεταγγιζόμενων ατόμων, καθώς και σε ανακοίνωση του Συλλόγου Εργαζομένων στο Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας, σύμφωνα με τις οποίες “το υπουργείο Υγείας προχώρησε μέσω της ΗΔΙΚΑ, στην υπογραφή τριών εκτελεστικών συμβάσεων χρηματοδοτούμενων από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, που αφορούν την αναβάθμιση παλαιών και τοπικών συστημάτων αιμοδοσίας, χωρίς συμμετοχή ή γνωμοδότηση του ΕΚΕΑ και χωρίς να έχει διασφαλιστεί η διαλειτουργικότητα μεταξύ ΗΔΙΚΑ και ΕΚΕΑ”. “Κι όλα αυτά ενώ το ενιαίο πληροφοριακό σύστημα αιμοδοσίας e-Delphyn έχει ήδη εγκατασταθεί και λειτουργεί, μέσω του ΕΚΕΑ και της ΕΔΥΤΕ Α.Ε. και έχει ήδη επιφέρει ουσιαστικές βελτιώσεις”, σημειώνουν οι βουλευτές.
Παρατηρούν, επίσης, ότι “το κόστος των νέων συμβάσεων ανέρχεται περίπου σε 14 εκ. ευρώ, τη στιγμή που το ήδη εγκατεστημένο ενιαίο σύστημα κόστισε περίπου 2 εκ. ευρώ”. Υπογραμμίζουν πως “η πρόσφατη τροποποίηση της απόφασης ένταξης του έργου «Βελτίωση της Ψηφιακής Ετοιμότητας των Νοσοκομείων» που χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας με αύξηση του προϋπολογισμού του κατά 8 εκ. ευρώ περίπου σε συνδυασμό με τον «επείγοντα χαρακτήρα της ρύθμισης» του άρθρου 36 στο υπό ψήφιση νομοσχέδιο του υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης, προκειμένου να επιταχυνθούν έργα του Ταμείου Ανάκαμψης - όπως αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση δημιουργεί εύλογες υποψίες ότι προστίθενται έργα με προχειρότητα, χωρίς να υπολογίζονται οι συνέπειες σε έναν τόσο κρίσιμο τομέα και χωρίς να υπάρχει όχι μόνο σύμφωνη γνώμη αλλά ούτε ενημέρωση του Εθνικού Κέντρου Αιμοδοσίας”.
Καταλήγοντας, οι βουλευτές της Νέας Αριστεράς εκτιμούν ότι “οι εξελίξεις αυτές δημιουργούν σοβαρούς κινδύνους εγκατάλειψης της ενιαίας αρχιτεκτονικής της Κεντρικής Διαχείρισης Αίματος και επιστροφής σε ένα κατακερματισμένο μοντέλο λειτουργίας των αιμοδοσιών”.
