Στις 4 Φεβρουαρίου του 1843 έφυγε από την ζωή ένας άνθρωπος με ψυχή λιονταριού και καρδιά μικρού παιδιού. Αυτός δεν είναι άλλος από τον Γέρο του Μοριά Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Ο Κολοκοτρώνης έδωσε τα πάντα για να ελευθερωθεί η Ελλάδα. Γιατί ήθελε πριν κλείσει τα μάτια του να δει την χώρα του ελεύθερη. Αυτό το πέτυχε είδε την Ελλάδα ελεύθερη, αλλά θυσίασε για αυτό το παιδί του τον Πάνο Κολοκοτρώνη που σκοτώθηκε κατά την διάρκεια του δεύτερου εμφυλίου πολέμου. Ο χαμός του Πάνου τον πλήγωσε πολύ, γιατί μέσα από τον Πάνο έβλεπε την δική του συνέχεια αλλά γιατί ο Πάνος έφυγε από τα χέρια των Ελλήνων και όχι από τα χέρια των εχθρών. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν λύγισε, δεν εγκατέλειψε, πάλεψε μέχρι εσχάτων με σχέδιο ,τήν δύναμη και αποφασιστικότητα.
Σε αυτόν τον ήρωα χρωστάμε την ελευθερία μας. Σαν σήμερα η ψυχή του έφυγε από αυτόν τον κόσμο. Καλό είναι να περπατήσουμε λίγο μαζί του, γιατί όταν περπατάς με τους ήρωες γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Όπως μας ενημερώνει ο ίδιος στα απομνημονεύματά του γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1770 την Δευτέρα της Λαμπρής κάτω από ένα δέντρο σ΄ ένα βουνό της Μεσσηνίας που ονομάζεται Ραμοβούνι. Ο μικρός Θοδωρής γεννήθηκε σε μια δύσκολη εποχή αφού τα γεγονότα των ορλοφικών βρισκόταν σε εξέλιξη, με τους Ρώσους να βάζουν φωτιά στην Πελοπόννησο με απατηλές υποσχέσεις για αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού. Ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης όταν έγινε δεκαπέντε χρονών έγινε αρματολός στην επαρχία του Λεονταρίου. Πέντε χρόνια αργότερα παντρεύτηκε την Άκοβα την κόρη ενός τοπικού προεστού. Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν γεμάτα ένταση και ο Κολοκοτρώνης μετακόμισε στην Καρύταινα.
΄Ετσι ξεκίνησε η δραστηριότητα του ευπατρίδη οπλαρχηγού. Πρωτοστάτησε στην απελευθέρωση της Καλαμάτας, έδωσε μάχες στην Τριπολιτσά και τα Δερβενάκια. << ο θεός έβαλε την υπογραφή του για την λευτεριά της Ελλάδας και δεν την παίρνει πίσω>> έλεγε και το πίστευε. Ο Κολοκοτρώνης ήταν ο άνθρωπος της ενότητας ήταν του εμείς και όχι του εγώ. Προέβλεπε πως θα κινηθεί ο εχθρός και έδινε την ψυχή του στην μάχη. Πληγώθηκε όμως, όταν στην διάρκεια του δεύτερου εμφυλίου πολέμου έχασε τον αγαπημένο του γιό Πάνο. Ο Πάνος ήταν ένα παιδί γενναίο ειλικρινής και ευπατρίδης που για την εποχή του είχε σπάνια μόρφωση. Μιλούσε και διάβαζε τα ιταλικά αρκετά καλά και τον ελεύθερο χρόνο του ασχολούνταν με την εκμάθηση της Γαλλικής γλώσσας. Είχε παντρευτεί την κόρη της Μπουμπουλίνας και απέκτησε μεγάλη περιουσία, διότι η Μπουμπουλίνα είχε δύο νομισματοκοπεία στις Σπέτσες όπου έκοβε κίβδηλα τούρκικα γρόσια και τα διοχέτευε στην Μικρά Ασία έχοντας ως στόχο την αποσταθεροποίηση της οθωμανικής οικονομίας. Ο θάνατος του Πάνου έριξε ψυχολογικά τον Κολοκοτρώνη κυρίως για δύο λόγους ο πρώτος είναι ότι μέσα από τον Πάνο έβλεπε την συνέχειά του, ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο Πάνος σκοτώθηκε κατά την διάρκεια του δεύτερου εμφυλίου πολέμου πράγμα που σημαίνει ότι έφυγε από τα χέρια των Ελλήνων και όχι από τα χέρια των εχθρών.
Ο γέρος του Μοριά είναι αυτός που πρώτος διέγνωσε την αξία του Ιωάννη Καποδίστρια. Στα δεκαπέντε χρόνια που ήταν στην Ζάκυνθο έκανε ένα ταξίδι στην Κέρκυρα καί εκεί γνώρισε τον Καποδίστρια και εκτίμησε την οξυδέρκειά του και την καλλιέργεια της ψυχής του. Οι Εργασίες της Γ΄ εθνοσυνέλευσης επαναλήφθηκαν στην Τροιζήνα πού είναι η επανάληψη της Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου που είχε διακοπεί, όταν έμαθαν τα νέα της πτώσης του Μεσολογγίου. Έτσι στις 19 Μαρτίου του 1827 έχουμε την επανάληψη της εθνοσυνελεύσεως όπου μετά από εισήγηση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη θα εκλεγεί ως πρώτος κυβερνήτης της χώρας ο Ιωάννης Καποδίστριας. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να δει κανείς ότι το σύνταγμα της Τροιζήνας ήταν το πιο προοδευτικό σύνταγμα εκείνη την εποχή. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας ως πρώτος κυβερνήτης της χώρας. Τον υποδέχονται πρώτα στο Ναύπλιο και μετά στην Αίγινα. Ο Καποδίστριας προσπαθεί να αναστήσει μία διαλυμένη χώρα. Ο Καπετάν Θεοδωράκης στέκεται κοντά του μέχρι το τέλος. Η δολοφονία του κυβερνήτη στις 27 Σεπτεμβρίου του 1831 θα φέρει αναστάτωση και χάος στην κοινωνία. Ο Κολοκοτρώνης γράφει στα απομνημονεύματά του << Το βράδυ το είχα βαστάξει μυστικό και δεν εκοινοποίησα στην πόλη τον θάνατο του κυβερνήτου. Την αυγήν σαν το έμαθαν οι πολίται της τριπολιτσάς έμειναν νεκροί,άφησαν τα εργαστήριά των ταις δουλειές τους και επερπατούσαν στούς δρόμους ωσάν τρελοί. ΄Εστειλα εις όλας τας επαρχίας ταχυδρόμους με δεύτερα γράμματα να μείνουν ήσυχοι οι επαρχίαι, να σταθούν οι έπαρχοι εις τας θέσεις των και να εξακολουθήσουν τας εργασίας των>>.
Ο Κολοκοτρώνης είχε το χάρισμα να κατευνάζει τα πάθη και να φέρνει την ενότητα κυρίως στο στράτευμα. Όμως δεν τα παράτησε συνέχισε να αγωνίζεται για την λευτεριά. Τελικά είδε την Ελλάδα ελεύθερη είδε τον ήλιο να λάμπει όμως τα δεινά του δεν είχαν τελειώσει ακόμα.
Μετά λοιπόν την δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια η τύχη της χώρας θα περάσει στα χέρια του νεαρού βασιλιά Όθωνα, ο οποίος ήταν ανήλικος και έτσι σχηματίστηκε αντιβασιλεία από τους Αρμανσμπέργκ όπου έκανε χρέη προέδρου τον Μάουερ εκκλησιαστικών δημόσιας εκπαίδευσης και δικαιοσύνης και Χαίντεκ επί των στρατιωτικών και ναυτικών. Την 7 Σεπτεμβρίου του 1833 ένα απόσπασμα σαράντα χωροφυλάκων υπό τον μοίραρχο του Ναυπλίου Γεώργιο Κλέωπα, προέβη στην σύλληψη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην κατοικία του στην θέση κιούλου τεπέ έξω από το Ναύπλιο. Ταυτόχρονα συνελήφθη και ο φημισμένος αγωνιστής Δημήτριος Πλαπούτας. Η σύλληψη των δύο οπλαρχηγών προκαλεί αναστάτωση. Ο άνθρωπος που έδωσε τα πάντα για την ελευθερία της Πατρίδας κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία. Μάλλον ήταν γραφτό η πρώτη ποινική δίκη στην χώρα να γίνει με κατηγορούμενο έναν ήρωα που έδωσε τα πάντα για την λευτεριά της.
Ο Κολοκοτρώνης θα περάσει πολλά. Ο διχασμός και ο ανταγωνισμός φτάνουν στα άκρα και στην δίκη είδαμε τον ευπατρίδη Κωνσταντίνο του Δημ.Σχινά να δικάζει τον Γέρο του Μοριά. Είναι φανερό ότι οι ξένες δυνάμεις μας οδηγούσαν σε αυτά τα επικίνδυνα μονοπάτια. Με την ενηλικίωση του Όθωνα δόθηκε χάρη στον Κολοκοτρώνη όπου έγινε Οθωνικός στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Και το πιο συναρπαστικό είναι ότι ο Κολοκοτρώνης έφυγε για το μεγάλο ταξίδι στις 3 Φεβρουαρίου του 1844 αφού πρώτα παραβρέθηκε στον χορό του Όθωνα και της Αμαλίας στο παλάτι. Γυρνώντας στο σπίτι του δεν ένιωσε καλά κάλεσε τον γιατρό του ήταν όμως πλέον αργά. Θα πρέπει να δει κανείς ότι ο Κολοκοτρώνης φεύγει το 1843 και το 1844 έχουμε το πρώτο σύνταγμα. Ο γιός του ο γενναίος έκανε αντικίνημα στο κίνημα του Καλέργη για την κατάκτηση του συντάγματος. Άρα μοιραία οδηγούμαστε στο γεγονός ότι αν ζούσε ο Κολοκοτρώνης δεν θα είχαμε το Σύνταγμα.
Ο Γέρος του Μοριά είναι μια εμβληματική μορφή του 1821 έδωσε τα πάντα για την πατρίδα, έφυγε πικραμένος για τον θάνατο του γιου του, απογοητευμένος για την συμπεριφορά των συμπατριωτών του, όμως πάνω από όλα έφυγε δικαιωμένος γιατί είδε τον ήλιο να λάμπει σε μια Ελλάδα ελεύθερη.
