Το έργο «Η άνοδος του Αρτούρο Ούι» του Μπέρτολτ Μπρεχτ είναι μια πολιτική αλληγορία γραμμένη το 1941. Ο Μπρεχτ, εξόριστος τότε από τη ναζιστική Γερμανία, έγραψε το έργο για να δείξει πώς ο Αδόλφος Χίτλερ κατάφερε να ανέβει στην εξουσία –και κυρίως ότι αυτή η άνοδος θα μπορούσε να είχε αποτραπεί. Η ιστορία διαδραματίζεται στο Σικάγο της δεκαετίας του 1930, μέσα στον κόσμο των εμπόρων κουνουπιδιών (!). Ο πρωταγωνιστής, ο Αρτούρο Ούι, είναι ένας μικρογκάνγκστερ που θέλει να αποκτήσει εξουσία ελέγχοντας το εμπόριο λαχανικών. Οι έμποροι κουνουπιδιών βρίσκονται σε οικονομική κρίση. Φοβούνται τη χρεοκοπία και ψάχνουν πολιτική βοήθεια. Ενας πολιτικός, ο Ντόγκσμπορω, μπλέκεται σε σκάνδαλο διαφθοράς. Μέσα σε αυτό το χάος, ο Ούι προσφέρεται να «προστατεύσει» τους εμπόρους- δηλαδή να τους εκβιάζει για χρήματα, με αντάλλαγμα ασφάλεια. Οι έμποροι, από φόβο και συμφέρον, δέχονται. Ο Ούι αρχίζει να εξοντώνει όποιον του αντιστέκεται. Καίγονται αποθήκες, δολοφονούνται αντίπαλοι, γίνονται ψεύτικες δίκες. Ολα παρουσιάζονται ως «νόμιμα». Παράλληλα, ο Ούι παίρνει μαθήματα ρητορικής για να μάθει να μιλάει θεατρικά και επιβλητικά ώστε να πείθει τα πλήθη. Αφού ελέγχει το Σικάγο, στρέφεται στην πόλη Τσίδερο (Cicero). Εκεί, με δολοφονίες και τρομοκρατία, παίρνει την εξουσία. Οποιος αντιστέκεται, εξαφανίζεται. Στο τέλος, ο Ούι έχει πια κυριαρχήσει πλήρως. Το έργο κλείνει με μι απροειδοποίηση: «Η κοιλιά είναι ακόμα γόνιμη απ'όπου βγήκε το τέρας.» Δηλαδή, ο φασισμός μπορεί να ξαναγεννηθεί.
Για κρατήσεις θέσεων:6945984608 και 2721087902.
Το σημείωμα της «Θεατρικής Διαδρομής» για την παράσταση «Αρτούρο Ούι»
Στο πρόγραμμα μιας θεατρικής παράστασης συνήθως δουλεύει καλά ένα σκηνοθετικό σημείωμα που συνδέει το έργο με το σήμερα και δίνει ένα κλειδί θέασης στο κοινό. Στην περίπτωσή μας, ο «Αρτούρο Ούι» του Μπέρτολντ Μπρεχτ δεν είναι μια ιστορία του παρελθόντος. Είναι ένα εγχειρίδιο εξουσίας. Ο Μπρεχτ γράφει μια αλληγορία για την άνοδο του φασισμού όχι για να μας αφηγηθεί πώς έγινε, αλλά για να μας δείξει πόσο αποτρέψιμο ήταν — και παραμένει. Ο Ούιδεν εμφανίζεται ως τέρας. Αναδύεται μέσα από μικροσυμβιβασμούς, φόβο, σιωπή, ιδιοτέλεια. Μέσα από ανθρώπους «κανονικούς», πρόθυμους να κλείσουν τα μάτια τους για να σωθούν οι ίδιοι. Το έγκλημα δεν είναι μόνο δικό του, αλλά συλλογικό. Στη σκηνοθεσία αυτής της παράστασης, μας ενδιαφέρει να φωτίσουμε τον μηχανισμό: πώς το γελοίο γίνεται απειλητικό, πώς η βία ντύνεται με λόγια τάξης και ασφάλειας, πώς η εξουσία μαθαίνει να παίζει θέατρο. Γιατί, όπως μας προειδοποιεί ο Μπρεχτ, «Η μήτρα που γέννησε το τέρας είναι ακόμα γόνιμη». Ο «Αρτούρο Ούι» είναι μια φάρσα που σταματά να είναι αστεία. Ένα γέλιο που κολλάει στο λαιμό. Σε έναν κόσμο όπου όλα μπορούν να αγοραστούν — ακόμα και η αλήθεια — ένας μικρός εγκληματίας μαθαίνει να μιλά, να ποζάρει, να απειλεί... Και σιγά-σιγά γίνεται «αναγκαίος». Η παράσταση αυτή δεν αναζητά ιστορικές αναλογίες· αναζητά μηχανισμούς: πώς ο φόβος γίνεται κανονικότητα, πώς η βία γίνεται θέαμα, πώς η σιωπή βαφτίζεται ουδετερότητα. Ο Μπρεχτ μας καλεί όχι απλώς να δούμε, αλλά να κρίνουμε. Και ίσως — αν δεν είναι αργά — να αναγνωρίσουμε τη στιγμή πριν το γέλιο μετατραπεί σε κραυγή.
