Ο Νάσος Αρώνης, μετά το πρώτο του άλμπουμ «Τα μπλουζ της Δευτέρας», επιστρέφει με τη δεύτερη προσωπική του δουλειά, με τίτλο «Στο δάσος». Στο νέο αυτό άλμπουμ συμμετέχουν σημαντικοί ερμηνευτές, ενώ τα τραγούδια κινούνται ανάμεσα σε δύο άξονες: άλλοτε έχουν χαρακτήρα απολογιστικό και βαθιά ενδοσκοπικό και άλλοτε αποκτούν πιο εξωστρεφή διάθεση, με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Ο τίτλος «Στο δάσος» γεννά εξαρχής μια έντονη, σχεδόν κινηματογραφική εικόνα. Οπως σημειώνει ο ίδιος μιλώντας στην «Ε», «το δάσος δεν είναι πραγματικό· είναι η πόλη μας, ο κόσμος μας, η εποχή μας. Και τελικά είναι ο ίδιος μας ο εσωτερικός κόσμος -το άγριο, το μυστηριώδες και το σκοτεινό στοιχείο μέσα μας». Σε ό,τι αφορά τις συμμετοχές, ο συνθέτης εξηγεί πως, ολοκληρώνοντας κάθε τραγούδι, αναζητά τον ιδανικό ερμηνευτή. Ετσι κατέληξε στη Μυρτώ Βασιλείου για την ευαισθησία της, στον Σπύρο Γραμμένο επειδή συγκινεί με έναν σχεδόν αβίαστο τρόπο, στον Γρηγόρη Κλιούμη ως έκφραση της αυθεντικής ροκ ενέργειας, στη Joanna Drigo γιατί μοιράζονται μια κοινή συναισθηματική αλήθεια, στον Μιχάλη Aτσάλη, τον πιο σταθερό συνεργάτη του, χωρίς τον οποίο δεν φαντάζεται τη δουλειά του, και στην Κατερίνα Γεωργακοπούλου, που παραμένει διαρκώς παρούσα και τον στηρίζει με κάθε τρόπο.στην Κατερίνα, που παραμένει διαρκώς παρούσα και τον στηρίζει με κάθε τρόπο.

Συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Δρακουλάκου


Μετά το πρώτο σας album «Τα μπλουζ της Δευτέρας», επιστρέφετε με το «Στο Δάσος». Τι άλλαξε μέσα σας δημιουργικά από τον πρώτο στον δεύτερο προσωπικό σας δίσκο;
Ο ίδιος άνθρωπος είμαι, δυόμισι χρόνια μετά. Ίσως προσπάθησα να βουτήξω κάπως πιο βαθιά, σε πιο υπαρξιακά μονοπάτια, διατηρώντας ελπίζω την ειλικρίνεια και την αυθεντικότητα που για μένα είναι πάντα ζητούμενο.

Ο τίτλος «Στο δάσος» δημιουργεί αμέσως μια έντονη εικόνα, σχεδόν κινηματογραφική. Τι συμβολίζει για εσάς αυτό το «δάσος»; Είναι ένας πραγματικός τόπος, μια εσωτερική κατάσταση ή μια αλληγορία για την εποχή μας;
Το δάσος δεν είναι πραγματικό. Είναι η πόλη μας, ο κόσμος μας, η εποχή μας. Αλλά πολύ σωστά, εντέλει είναι το μέσα μας. Το άγριο και μυστήριο και σκοτεινό.

Στο album συνυπάρχουν τραγούδια απολογισμού και ενδοσκόπησης, αλλά και πιο εξωστρεφή κομμάτια με βλέμμα στο μέλλον. Ηταν από την αρχή αυτός ο διπλός άξονας μέσα στη σκέψη σας;
Οχι, αυτά τα κρίνουμε εκ των υστέρων. Ολους μας απασχολούν πολλά. Ετσι κι εγώ, γράφω αυτό που έχω μέσα μου που κάθε φορά είναι κάτι διαφορετικό.

Το τραγούδι «Στο δάσος που καίγεται» φαίνεται να καθορίζει και τον συναισθηματικό πυρήνα του δίσκου. Τι ήταν αυτό που θέλατε να εκφράσετε μέσα από την εικόνα ενός δάσους που καίγεται;
Οντως για εμένα είναι ο συναισθηματικός πυρήνας. Η εξήγηση των συναισθημάτων και της τέχνης γενικά δεν είναι εύκολη… ήθελα να εκφράσω τον αναβρασμό, αυτό νομίζω…της εποχής μας, του κόσμου μας και του εαυτού μας.

Στον δίσκο συμμετέχουν σημαντικοί ερμηνευτές, όπως ο Γρηγόρης Κλιούμης, ο Σπύρος Γραμμένος, η Μυρτώ Βασιλείου, η Joanna Drigo, ο Μιχάλης Ατσάλης και η Κατερίνα Γεωργακοπούλου. Πώς επιλέξατε ποια φωνή θα συναντήσει κάθε τραγούδι;
Οταν τελειώνω ένα κομμάτι αρχίζω να αναρωτιέμαι ποιος θα ήταν ο ιδανικός ερμηνευτής. Κατέληξα στην Μυρτώ για την ευαισθησία της, στον Σπύρο γιατί συγκινεί χωρίς καν να προσπαθεί, στον Γρηγόρη γιατί για μένα ενσαρκώνει την αληθινή ροκ, στη Joanna γιατί είναι αλήθεια τόσα πολλά τα «κι εγώ το ίδιο» μας, στο Μιχάλη γιατί είναι ο πιο μόνιμος συνεργάτης μου και δεν διανοούμαι δουλειά μου χωρίς αυτόν και στην Κατερίνα γιατί είναι πάντα παρούσα σε ό,τι κάνω και με βοηθάει με όλους τους τρόπους.

Το «Τι έχω να περιμένω» με τη φωνή του Γρηγόρη Κλιούμη έχει μια πιο δυναμική rock – garage – punk ενέργεια. Τι σας ενδιέφερε να βγει σε αυτό το τραγούδι: η ένταση, η αγωνία ή η ανάγκη για απάντηση;
Οχι η ανάγκη για απάντηση, το ερώτημα είναι μάλλον ρητορικό. Ηθελα να βγει αυτή η ένταση, του ανθρώπου που ωριμάζει, που αρχίζει να ξέρει πια, να ξαναβλέπει το ίδιο έργο και να αναρωτιέται τι καινούργιο περιμένει να έρθει.

Στο «Αυτή τη χρονιά», με τον Σπύρο Γραμμένο, υπάρχει η αίσθηση μιας νέας αρχής που ξεκινά ήσυχα και φτάνει σε ένα πανηγυρικό φινάλε. Πόσο ανάγκη έχουμε σήμερα από τραγούδια που να μιλούν για επανεκκίνηση;
Το «αυτή τη χρονιά» ενώ υποκρίνεται ότι μιλά για επανεκκίνηση, μάλλον μιλάει για αποδοχή του ότι ποτέ δεν θα γίνει καμία επανεκκίνηση! Θα πορευόμαστε πάντα με όλα μας τα φορτία κι αυτό είναι οκ…

Η συνεργασία σας με την Κατερίνα Γεωργακοπούλου συνεχίζεται και σε αυτόν τον δίσκο. Τι είναι αυτό που κάνει μια καλλιτεχνική συνεργασία να αντέχει και να εξελίσσεται από τραγούδι σε τραγούδι;
Η Κατερίνα είναι πάντα εκεί, από τα demo, με ξέρει καλά και αντιλαμβάνεται άμεσα και πλήρως τι εννοώ, τι σκέφτομαι. Εκτός από καταπληκτική ερμηνεύτρια, είναι και καταπληκτική δασκάλα, με βοηθάει να τραγουδάω εγώ καλύτερα και γενικά μου είναι απαραίτητη.

Η τραγουδοποιία σας χαρακτηρίζεται από έμφαση στον λόγο και στην ατμόσφαιρα. Οταν γράφετε ένα τραγούδι, τι έρχεται πρώτο: μια φράση, μια εικόνα, μια μελωδία ή ένα συναίσθημα;
Ξεκινάω από μια φράση. Αν τη βρω, θα την ακολουθήσω, ελπίζοντας να με οδηγήσει σε ένα περιβάλλον συγκίνησης, εκεί όπου συντελείται το θαύμα. Μια συναισθηματική φόρτιση, μια συγκίνηση. Αν βρω την αρχή, τότε σίγουρα θα ολοκληρώσω. Η αρχή είναι το δύσκολο.

Αν θέλατε ο ακροατής να κρατήσει ένα βασικό αίσθημα φεύγοντας από το «Στο Δάσος», ποιο θα ήταν αυτό; Μια αίσθηση ελπίδας, μια ανάγκη για ενδοσκόπηση ή μια επιθυμία να κοιτάξει τον κόσμο λίγο πιο ανθρώπινα;
Φανταστική ερώτηση… θα ήθελα να κρατήσει μια επιθυμία να κοιτάξει τον κόσμο λίγο πιο ανθρώπινα! Η αρχή είναι το δύσκολο.

Λίγα λόγια για τον Νάσο Αρώνη

Ο Νάσος Αρώνης εμφανίστηκε στη δισκογραφία ως στιχουργός και λίγο αργότερα κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο «Τα μπλουζ της Δευτέρας» (2023), υπογράφοντας τόσο τους στίχους όσο και τη μουσική.

H τραγουδοποιία του χαρακτηρίζεται από ένα προσωπικό βλέμμα, με έμφαση στον λόγο και την ατμόσφαιρα. Τραγούδια του έχουν τραγουδήσει ως τώρα η Ρίτα Αντωνοπούλου (Αντέχω λίγο έρωτα ακόμα), η Ιουλία Καραπατάκη (Στην άκρη της σιωπής), η Ρένα Μόρφη (Είναι αργά), ο Σπύρος Γραμμένος (Τα μπλουζ της Δευτέρας), ο Πάνος Φραγκιαδάκης (Σε θέλω πάλι), ο Μιχάλης Ατσάλης (Δευτέρα απόγευμα), η Ελένη Κατσούλη (Μια στιγμή), η Κατερίνα Γεωργακοπούλου (Τι να σε φέρνει), ο Δημήτρης Μπαλογιάννης (Ανακωχή), η Idra Kayne (Το ξέρω) και ο Στέλιος Τσουκιάς με την Ξένια Ντάνια (Μην αργήσεις).
Παράλληλα με την κυκλοφορία του δεύτερου προσωπικού του album «Στο Δάσος», ετοιμάζει νέα τραγούδια και συνεργασίες, συνεχίζοντας να αναζητά έναν ήχο ουσιαστικό και ανθρώπινο.