Έξω από τα δικαστήρια της Καλαμάτας, σε μια συγκέντρωση συμπαράστασης προς αγρότες που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη Δικαιοσύνη για παλαιότερες κινητοποιήσεις, αποτυπώθηκε με τον πιο καθαρό τρόπο ένα διαχρονικό πρόβλημα: πότε μια διεκδίκηση ανήκει σε αυτούς που την κάνουν και πότε επιχειρείται να γίνει εργαλείο άλλων.

Οι αγρότες που βρέθηκαν εκεί δεν πήγαν για να δώσουν πολιτικό στίγμα. Πήγαν για να σταθούν δίπλα σε συναδέλφους τους. Ανθρώπους με οικογένειες, με υποχρεώσεις, με ένα επάγγελμα που νιώθουν πως απειλείται. Πήγαν για να υπερασπιστούν το δικαίωμα να μη μετατρέπεται η ανάγκη σε κατηγορητήριο.

Η ένταση που δημιουργήθηκε δεν προέκυψε από τον ίδιο τον αγώνα, αλλά από την προσπάθεια πολιτικοποίησής του. Από την εμφάνιση συμβόλων και πανό που δεν εξέφραζαν το σύνολο των ανθρώπων που είχαν συγκεντρωθεί στο σημείο. Η αντίδραση του προέδρου του Αγροτοκτηνοτροφικού Συλλόγου Μεσσηνίας ήταν ξεκάθαρη: ο χώρος αυτός δεν είναι πολιτικό βήμα. Είναι χώρος αγροτικής διεκδίκησης, χωρίς κομματικές ταυτότητες.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ζήτησαν εκπροσώπους. Δεν ζήτησαν σωτήρες. Δεν ζήτησαν να μιλήσει κανείς στο όνομά τους. Ζήτησαν απλώς να μην τους καπελώσει κανείς για ακόμα μια φορά. Γιατί κάθε φορά που μια κοινωνική ομάδα βγαίνει να διεκδικήσει το αυτονόητο, εμφανίζονται εκείνοι που θέλουν να φορέσουν στον αγώνα τα δικά τους χρώματα. Να τον εντάξουν σε αφηγήματα, να τον μετατρέψουν σε πολιτικό προϊόν. Όμως η επιβίωση δεν είναι αφήγημα. Είναι καθημερινότητα.Η διαμαρτυρία δεν είναι σκηνικό. Είναι ανάγκη. Και όταν αυτή η ανάγκη αφορά το ψωμί μιας οικογένειας, τότε κάθε προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης δεν είναι απλώς άστοχη, είναι προσβλητική.

Οι αγώνες δεν χρειάζονται σωτήρες.
Χρειάζονται σεβασμό.
Με σεβασμό.