Βλέπω εδώ και εβδομάδες τα τρακτέρ στους δρόμους της Μεσσηνίας.
Στη Θουρία, σε κόμβους, σε χωριά. Βλέπω ανθρώπους κουρασμένους, αγανακτισμένους, αλλά αποφασισμένους. Και δεν μπορώ να κάνω ότι δεν τους βλέπω.
Δεν είμαι αγρότης.
Είμαι όμως άνθρωπος της αγοράς. Ζω καθημερινά μέσα στον κόσμο, μιλάω με ανθρώπους, ακούω προβλήματα. Και ξέρω πότε μια διαμαρτυρία γίνεται από συνήθεια και πότε γίνεται από απόγνωση.
Αυτό που ζούμε σήμερα είναι το δεύτερο.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι πάνω από ενάμιση μήνα στους δρόμους. Μέσα στο κρύο, αφήνοντας τα χωράφια και τα σπίτια τους. Κανείς δεν το κάνει αυτό για πλάκα. Το κάνει όταν νιώθει ότι δεν έχει άλλη επιλογή.
Φέτος, ειδικά για τη Μεσσηνία, τα πράγματα ήταν χειρότερα από άλλες χρονιές.
Μειωμένη παραγωγή, προβλήματα ποιότητας στο λάδι λόγω καιρού και ασθενειών, τιμές που δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά έξοδα. Δηλαδή λίγη σοδειά, χαμηλό εισόδημα και χρέη που τρέχουν.
Και αναρωτιέμαι , πώς περιμένουμε από τον αγρότη να ζήσει την οικογένειά του έτσι;
πώς περιμένουμε να κρατήσει τα παιδιά του στον τόπο και να μην τα δει να φεύγουν;
Το πρόβλημα, όμως, δεν αφορά μόνο τον αγρότη.
Αφορά όλη την τοπική κοινωνία και την αγορά.
Γιατί ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος στηρίζουν την τοπική οικονομία καθημερινά.
Από το συνεργείο και το κατάστημα του χωριού, μέχρι τον επαγγελματία στην πόλη.
Όταν αυτοί δεν έχουν εισόδημα, η αγορά παγώνει, τα μαγαζιά στενάζουν και ο τόπος μπαίνει σε φαύλο κύκλο.
Το βλέπουμε όλοι.
Όταν δεν υπάρχει χρήμα στην παραγωγή, δεν υπάρχει χρήμα πουθενά.
Αν σβήσει ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος, θα σβήσει το χωριό.
Και αν σβήσει το χωριό, θα χαθεί η τοπική οικονομία, η αυτάρκεια και η ταυτότητά μας. Θα γεμίσουν τα ράφια εισαγόμενα προϊόντα αμφιβόλου ποιότητας και εμείς θα πληρώνουμε όλο και περισσότερα.
Δεν γίνεται ο παραγωγός να πουλάει για ψίχουλα και ο καταναλωτής στην πόλη να πληρώνει τα πάντα χρυσάφι.
Δεν γίνεται το πετρέλαιο, το ρεύμα, τα λιπάσματα και τα εφόδια να έχουν πάει στον θεό και να ζητάμε από τον Μεσσήνιο αγρότη να αντέξει κι άλλο.
Η στήριξη δεν μπορεί να είναι στα λόγια.
Χρειάζεται ουσιαστική μείωση του κόστους παραγωγής, δίκαιες αποζημιώσεις όταν υπάρχει καταστροφή και αυστηροί έλεγχοι στις ελληνοποιήσεις που κλέβουν τον κόπο των δικών μας ανθρώπων.
Δεν μιλάω κομματικά.
Μιλάω σαν άνθρωπος της αγοράς που ζει εδώ, δουλεύει εδώ και θέλει να συνεχίσει να ζει εδώ.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να σταθούμε δίπλα στους ανθρώπους της παραγωγής.
Γιατί αν χαθούν αυτοί, χάνουμε όλοι.