Η Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 9 Φεβρουαρίου, ημέρα μνήμης του εθνικού μας ποιητή Διονύσιος Σολωμός. Καθιερώθηκε επίσημα από την Ελληνική Πολιτεία το 2017 και επικυρώθηκε από την UNESCO το 2025, αναγνωρίζοντας τη διαχρονικότητα άνω των 3.500 ετών και την οικουμενική συμβολή της ελληνικής γλώσσας στον παγκόσμιο πολιτισμό.
Δεν πρόκειται για μια τυπική επέτειο. Είναι μια στιγμή εθνικής αυτογνωσίας. Μια υπενθύμιση ότι η γλώσσα μας δεν αποτελεί μόνο πολιτιστική κληρονομιά, αλλά ενεργό εργαλείο διεθνούς παρουσίας και στρατηγικής επιρροής.
Πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες, ο αείμνηστος Μεσσήνιος εφοπλιστής Βασίλης Κωνσταντακόπουλος ο γνωστός σε όλους Καπετάν Βασίλης— προχώρησε σε μια πράξη με βαθιά πολιτιστική και γεωπολιτική σημασία: χρηματοδότησε την ίδρυση Έδρας Ελληνικών Σπουδών στο Peking University το 2007, αποτελώντας τον πρώτο Έλληνα που ανέλαβε μια τέτοια πρωτοβουλία στην Κίνα.
Η πράξη αυτή δεν ήταν μια απλή δωρεά. Ήταν επιλογή πολιτιστικής εξωστρέφειας. Σε μια περίοδο που οι ελληνοκινεζικές σχέσεις ενισχύονταν κυρίως σε οικονομικό επίπεδο, ο Καπετάν Βασίλης επένδυσε στο βαθύτερο και διαχρονικότερο κεφάλαιο της Ελλάδας: τη γλώσσα, τη φιλοσοφία και τον πολιτισμό της. Κατανόησε ότι η πραγματική ισχύς μιας χώρας δεν εξαντλείται στους δείκτες ανάπτυξης, αλλά θεμελιώνεται στην πολιτιστική της συνέχεια.
Το 2008, με αφορμή τους Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2008, οι Δρόμοι της Ελιάς πραγματοποίησαν το μεγάλο οδοιπορικό τους έως το Πεκίνο, συναντώντας συμβολικά τους ιστορικούς Δρόμους του Μεταξιού. Μεταφέραμε στεφάνι ελιάς από την αιωνόβια ελιά των Γουβών Κρήτης, το οποίο παραδόθηκε με τελετή στην Αρχαία Μεσσήνη, με σκοπό να προσφερθεί στους διοργανωτές των Αγώνων.
Παρά την άρνηση χορήγησης βίζας από τις κινεζικές αρχές, το στεφάνι έφτασε τελικά στο Πεκίνο μέσω της ελληνικής διπλωματικής οδού, συνεχίζοντας τη διαδρομή του μέσω Καζακστάν και Ρωσίας. Το μήνυμα είχε ήδη δοθεί: ο πολιτισμός μπορεί να συναντά εμπόδια, αλλά δεν ανακόπτεται.
Η Έδρα Ελληνικών Σπουδών στο Πεκίνο και το οδοιπορικό των Δρόμων της Ελιάς δεν ήταν ασύνδετα γεγονότα. Ήταν εκφράσεις της ίδιας στρατηγικής: η Ελλάδα να συνομιλεί με τον κόσμο μέσα από τη γλώσσα της και τα σύμβολά της.
Σήμερα, με την ίδια λογική συνέχειας και θεσμικής διεκδίκησης, οφείλουμε να στηρίξουμε δημόσια και ξεκάθαρα την πρόταση του Βασίλη Ζαμπούνη:
• να διεκδικήσει η χώρα μας τη συμπερίληψη της Ελληνικής ως επίσημης γλώσσας στο International Olive Council (IOC), δίπλα στα Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά και Αραβικά.
Η ελιά δεν είναι απλώς αγροτικό προϊόν. Είναι πολιτισμικός πυρήνας του ελληνικού κόσμου. Η Ελλάδα δεν είναι μία ακόμη ελαιοπαραγωγός χώρα· είναι κοιτίδα του πολιτισμού της ελιάς. Η γλώσσα στην οποία γεννήθηκαν οι έννοιες «αγορά», «οικονομία», «δημοκρατία» και «Ολυμπισμός» δεν μπορεί να απουσιάζει από τον κορυφαίο διεθνή θεσμό της ελαιοκομίας.
Από την Έδρα στο Πεκίνο έως το στεφάνι της Ελιάς που διέσχισε τους Δρόμους του Μεταξιού, και από το όραμα του Καπετάν Βασίλη έως τη σύγχρονη θεσμική πρόταση για το IOC, η κατεύθυνση είναι σαφής:
Η ελληνική γλώσσα δεν είναι απλώς μνήμη. Είναι στρατηγική επιλογή. Και ήρθε η ώρα να το αποδείξουμε θεσμικά.