Με τη γέννηση κάθε ανθρώπου γεννιέται και μια δημιουργία. Ένα νέο έργο αρχίζει να χτίζεται από την πρώτη κιόλας στιγμή.

Γύρω από το μωρό συγκεντρώνεται ένας ολόκληρος κόσμος. Άνθρωποι, ιδέες, αξίες, επαγγέλματα, κουλτούρες και φιλοσοφίες. Όλοι, συνειδητά ή ασυνείδητα, γίνονται οι «εργάτες» αυτού του μεγάλου έργου που λέγεται ζωή. Ο καθένας προσθέτει κάτι: μια σκέψη, μια εμπειρία, μια λέξη, μια πράξη. Όλα αυτά λειτουργούν σαν υλικά που διαμορφώνουν σταδιακά την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του ανθρώπου.

Όπως κάθε αρχιτεκτονικό έργο, έτσι και η ζωή χρειάζεται σχέδιο, χρόνο και αφοσίωση. Δεν είναι μια ευθεία πορεία. Χτίζεται και ξαναχτίζεται. Κάποιες φορές γκρεμίζεται για να δημιουργηθεί από την αρχή. Υπάρχουν λάθη, διορθώσεις, παύσεις και στιγμές χάους. Υπάρχουν περίοδοι που το έργο μοιάζει να σταματά, και άλλες που προχωρά με ορμή.

Όμως η δημιουργία συνεχίζεται.

Με τον χρόνο, το έργο αρχίζει να παίρνει μορφή. Οι εμπειρίες γίνονται θεμέλια, οι δυσκολίες γίνονται αντοχή και οι επιλογές μετατρέπονται σε αρχιτεκτονικές γραμμές της προσωπικής μας πορείας.

Κάθε άνθρωπος είναι μια μοναδική κατασκευή. Ένα αρχιτεκτόνημα που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Μερικοί μοιάζουν με κτίρια που υψώνονται σταθερά στον χρόνο. Άλλοι θυμίζουν ποτάμια που κυλούν, αλλάζουν πορεία και συνεχίζουν να προχωρούν. Κάποιοι γίνονται λιμάνια που προσφέρουν ασφάλεια και καταφύγιο. Άλλοι είναι σαν δάση γεμάτα ζωή, σκέψη και ανανέωση. Και μερικές φορές, μια ανθρώπινη ύπαρξη μπορεί να μοιάζει με ένα απλό λουλούδι σε μια γλάστρα — μικρό, αλλά γεμάτο ομορφιά και νόημα.

Η ζωή, τελικά, είναι μια αδιάκοπη αρχιτεκτονική δημιουργία. Ένα έργο που δεν ολοκληρώνεται ποτέ πραγματικά, αλλά εξελίσσεται διαρκώς. Κάθε μέρα προστίθεται ένα νέο στοιχείο, μια νέα γραμμή, μια νέα μορφή.

Και ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι μέσα σε αυτό το έργο αποτυπώνεται κάτι βαθύτερο: η ψυχή.