Ας μιλήσουμε έξω από τα δόντια. Όπως μιλάει ο άνθρωπος που παλεύει κάθε μέρα στην αγορά, που μετράει το μεροκάματο και αγωνιά για το αύριο της οικογένειάς του.
Ο πολίτης σήμερα βρίσκεται ανάμεσα στο γέλιο και την οργή. Κάθε λίγο το πολιτικό σύστημα μάς σερβίρει το ίδιο πιάτο με άλλο περιτύλιγμα. Νέα κόμματα. Νέα ξεκινήματα. Μεγάλες επιστροφές.
Όμως, μόλις πέσουν τα φώτα της επικοινωνίας, βλέπεις τα ίδια πρόσωπα, τους ίδιους μηχανισμούς και το ίδιο αποτυχημένο έργο. Και ο κόσμος δίκαια αναρωτιέται: Ρε παιδιά, καινούργιο φτιάχνετε ή ανακύκλωση κάνετε;
Το κλειστό club της εξουσίας
Ας πούμε μια αλήθεια που πονάει. Ποιος απλός άνθρωπος της δουλειάς μπορεί σήμερα να μπει στην πολιτική αν δεν έχει άκρες, κομματικούς στρατούς και μεγάλα πορτοφόλια;
Πόσοι άνθρωποι της πραγματικής ζωής μένουν απέξω επειδή αρνούνται να γίνουν γρανάζια μηχανισμών; Και μετά απορούμε γιατί η κοινωνία γυρίζει την πλάτη. Την γυρίζει γιατί βλέπει ότι η πολιτική, από λειτούργημα προσφοράς, κατέληξε για πολλούς επάγγελμα με μόνιμη καρέκλα και μόνιμα προνόμια.
Άλλα ψηφίζουμε, άλλα βλέπουμε
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη πληγή. Ο κόσμος ψήφισε για να αλλάξουν όλα και τελικά άλλαξαν μόνο οι φωτογραφίες στους τοίχους των υπουργείων. Ψήφισε ελπίδα και πήρε απογοήτευση. Ψήφισε το νέο και είδε το ίδιο έργο με άλλους πρωταγωνιστές. Έτσι σπάει η εμπιστοσύνη. Όχι μόνο προς τα πρόσωπα, αλλά προς ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.
Και όταν σπάει η εμπιστοσύνη, ανοίγει ο δρόμος είτε για την οργή είτε για την παραίτηση.
Και οι κοινωνίες που παραιτούνται, γίνονται εύκολη λεία για κάθε λογής Σωστήρες.
Το πόθεν έσχες που έγινε απλό έσχες
Ο κόσμος δεν απαιτεί από τους πολιτικούς να είναι φτωχοί. Απαιτεί όμως να είναι έντιμοι.
Δεν αντέχει να βλέπει ανθρώπους που είναι μια ζωή κρατικοδίαιτοι να δηλώνουν περιουσίες και καταθέσεις που η κοινή λογική αδυνατεί να εξηγήσει πώς αποκτήθηκαν.
Την ίδια ώρα που ο βιοπαλαιστής μετράει τα ευρώ για τη βενζίνη ή το ρεύμα, κάποιοι μοιάζουν να ζουν σε άλλη πραγματικότητα. Αυτό το βράσιμο μέσα στην κοινωνία είναι επικίνδυνο.
Και το χειρότερο είναι ότι πολλοί εκεί πάνω δείχνουν να μην το καταλαβαίνουν καν. Η κοινωνία δεν ζητά θαύματα. Ζητά αλήθεια. Ο κόσμος κουράστηκε από μεσσίες, μεγάλα λόγια και έτοιμες υποσχέσεις. Αυτό που ζητά σήμερα είναι απλό. Αξιοκρατία στην πράξη. Δικαιοσύνη για όλους και όχι μόνο για τους ισχυρούς. Ανθρώπους με ένσημα. Ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει ιδρώτας, λογαριασμός και μεροκάματο.
Γι’ αυτό και πολλοί σήμερα στρέφονται προς οτιδήποτε φαίνεται έξω από το γνωστό πολιτικό σύστημα. Και τότε ξεκινά το γνωστό έργο. Μόλις εμφανιστεί ένας άνθρωπος από την κοινωνία και δεν είναι από αυτους, αρχίζει ο πόλεμος. Λάσπη. Απαξίωση. Επιθέσεις πριν καν προλάβει να ξεκινήσει. Την ίδια στιγμή, πολιτικοί που δοκιμάστηκαν, κυβέρνησαν και κρίθηκαν, επιστρέφουν ξανά με νέες σημαίες και καινούργια συνθήματα σαν να μην συνέβη τίποτα. Αν το παλιό βαφτίζεται ξανά νέο, τότε τι αλλάζει πραγματικά; Η κοινωνία σήμερα δεν διψά μόνο για νέα κόμματα. Διψά για νέα νοοτροπία.
Η επόμενη μέρα είναι δική μας ευθύνη
Το πιο πικρό αστείο που ακούγεται σήμερα στην αγορά είναι το εξής:
Μακάρι να είχαμε κάθε χρόνο εκλογές, μπας και βλέπαμε καμιά άσπρη μέρα.
Το λέμε γελώντας, αλλά μέσα μας πονάμε.
Γιατί ξέρουμε ότι μόνο τότε μας θυμούνται. Μόνο τότε ανοίγουν πόρτες. Μόνο τότε κατεβαίνουν στις γειτονιές και θυμούνται τον απλό κόσμο.
Όμως η Δημοκρατία δεν είναι μια επίσκεψη κάθε τέσσερα χρόνια πάνω από μια κάλπη.
Δημοκρατία είναι να σέβεσαι τον πολίτη και την επόμενη μέρα των εκλογών.
Η λύση δεν είναι η αποχή και η παραίτηση.
Η λύση είναι να βγουν μπροστά άνθρωποι που αγαπούν την πατρίδα, σέβονται την οικογένεια και έχουν το θάρρος να πουν τα πράγματα με το όνομά τους.
Γιατί αν δεν αλλάξουμε εμείς τους πρωταγωνιστές, το έργο θα συνεχίσει να παίζεται ξανά και ξανά με διαφορετικές ταμπέλες και τους ίδιους ανθρώπους.
Ήρθε η ώρα να ακουστεί η φωνή της πραγματικής ζωής.
Γιατί όταν η πραγματική ζωή αρχίζει να μιλά, καμία επικοινωνία και κανένας μηχανισμός δεν μπορούν να την κρύψουν.
