Αναλυτικά η παρέμβαση του κ. Χαρίτσης:
“Πόσες φορές πρέπει να δούμε τον ίδιο τίτλο στις ειδήσεις για να παραδεχθούμε ότι συμβαίνει στην ίδια την πολυκατοικία που ζούμε;
Αυτό που με τρομάζει δεν είναι μόνο η αγριότητα του εγκλήματος, κυριολεκτικά δυο βήματα από το γραφείο μου στο κέντρο της Καλαμάτας.
Είναι η αίσθηση ότι διαβάζοντας τις πρώτες γραμμές ξέρεις ήδη τη συνέχεια γιατί την έχεις ξαναδιαβάσει. Ξέρεις ότι υπάρχει μια γυναίκα μαχαιρωμένη.
Ξέρεις ότι υπάρχουν παιδιά στο διπλανό δωμάτιο που θα ζήσουν για πάντα με τη φρίκη.
Ξέρεις ότι υπάρχει κοινωνικός περίγυρος που για πάντα θα αναρωτιέται αν έπρεπε να είχε επέμβει όταν είδε τα σημάδια.
Ξέρεις ότι σε διπλανά διαμερίσματα και πόλεις υπάρχουν γυναίκες που στη σημερινή είδηση για μια δολοφονημένη γυναίκα στην Καλαμάτα μπορεί και να βλέπουν τον εαυτό τους.
Τι κάνουμε λοιπόν για αυτές τις γυναίκες και για αυτά τα παιδιά;
Πόσο εύκολο είναι να φύγει μια γυναίκα από μια κακοποιητική σχέση ακόμα και αν θέλει; Με τους σημερινούς μισθούς και το ύψος των ενοικίων;
Σε ολόκληρη την Πελοπόννησο υπάρχουν μόνο δύο Ξενώνες Φιλοξενίας γυναικών θυμάτων βίας και των παιδιών τους.
Πώς διασφαλίζουμε την πρόσβαση σε στέγη και την οικονομική ανεξαρτησία;
Πώς διασφαλίζουμε νομική και δικαστική προστασία; Και πώς προστατεύουμε πραγματικά γυναίκες και παιδιά όταν ο νόμος Τσιάρα για τη συνεπιμέλεια αντιμετωπίζει τη συνεχή επικοινωνία ως αυτονόητη, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν σχέσεις ελέγχου, φόβου ή κακοποίησης;
Εξαντλήσαμε τη συζήτηση για τον όρο «γυναικοκτονία» τον οποίο η κυβέρνηση αρνείται σθεναρά να αναγνωρίσει.
Η συζήτηση, όμως, για τη γυναικοκτονία δεν αφορά μόνο το ποινικό δίκαιο.
Αφορά το αν το κράτος αναγνωρίζει ότι οι δολοφονίες γυναικών από συντρόφους και πρώην συντρόφους συγκροτούν ένα διακριτό και επαναλαμβανόμενο μοτίβο έμφυλης βίας.
Αφορά το αν η επανάληψη, η σχέση εξάρτησης ή κυριαρχίας και τα κοινά χαρακτηριστικά αυτών των υποθέσεων συνιστούν κοινωνικό φαινόμενο που απαιτεί ιδιαίτερη καταγραφή, ανάλυση και αντιμετώπιση που δεν εξαντλείται σε πάνικ μπάτον και πρωτόκολλα που δεν τηρούνται. Σε περιπολικά που δεν είναι ταξί.
Βρισκόμαστε στην 6η γυναικοκτονία για το 2026 και στο σημείο 0 της κυβερνητικής αφύπνισης”.
