Υπάρχουν πληγές που ο χρόνος τις επουλώνει. Και υπάρχουν άλλες που μαθαίνει απλώς να ζει μαζί τους. Ο Ταΰγετος ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Δεκαεννέα χρόνια μετά τον πύρινο όλεθρο του 2007, όποιος περπατήσει στις πλαγιές του μπορεί ακόμη να αφουγκραστεί μια σιωπή διαφορετική. Δεν είναι η γαλήνη του βουνού· είναι η σιωπή της μνήμης. Εκεί όπου άλλοτε υψώνονταν πανύψηλα έλατα, όπου το άρωμα της ρητίνης ανακατευόταν με τη δροσιά των φαραγγιών, η φωτιά άφησε ένα τοπίο που θύμιζε περισσότερο απουσία παρά καταστροφή.
Οι μεγάλες πυρκαγιές δεν καίνε μόνο δέντρα. Καίνε αναμνήσεις, διαδρομές, παιδικές εικόνες, την ίδια τη σχέση του ανθρώπου με τον τόπο του. Κι όταν οι κάμερες σβήσουν και οι ειδήσεις πάψουν να ασχολούνται, αρχίζει μια άλλη, πιο δύσκολη δοκιμασία: η εγκατάλειψη. Ένα βουνό δεν πεθαίνει μόνο από τη φωτιά. Πεθαίνει όταν πάψουν να το περπατούν οι άνθρωποι, όταν τα μονοπάτια κλείσουν, όταν τα χωριά σωπάσουν.
Κι όμως, ο Ταΰγετος αρνήθηκε να παραδοθεί. Όχι επειδή το επέβαλε κάποια κρατική πολιτική ή κάποιο μεγάλο σχέδιο. Αλλά γιατί βρέθηκαν άνθρωποι που πίστεψαν πως η επιστροφή στο βουνό είναι πράξη πολιτισμού. Σύλλογοι, κάτοικοι, εθελοντές και φορείς κράτησαν ζωντανή τη φλόγα της ελπίδας, όχι με λόγια αλλά με παρουσία. Με μια πεζοπορία, μια δενδροφύτευση, μια γιορτή, μια αφήγηση, ένα παιδί που γνώρισε για πρώτη φορά το δάσος.
Μέσα σε αυτή τη σιωπηλή προσπάθεια, η πεζοπορική βιωματική ομάδα «Τα Γεράκια» δεν αναζητά απλώς κορυφές. Αναζητά το νήμα που ενώνει τον άνθρωπο με τη γη του. Κάθε εξόρμηση είναι μια μικρή επιστροφή στις ρίζες, μια υπενθύμιση πως ο τόπος σώζεται όταν τον αγαπάς έμπρακτα. Δεν αρκεί να θρηνούμε τον Ταΰγετο στις επετείους των καταστροφών· χρειάζεται να τον συναντάμε όλες τις εποχές του χρόνου.
Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη απέναντι στη φωτιά. Όχι ότι ξαναπράσινισε το δάσος — η φύση γνωρίζει τον τρόπο της. Αλλά ότι ξαναγύρισαν οι άνθρωποι. Γιατί όσο ακούγονται βήματα στα μονοπάτια, όσο παιδιά γελούν κάτω από τη σκιά των δέντρων που επέζησαν, όσο υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να ανεβαίνουν στο βουνό με σεβασμό και αγάπη, ο Ταΰγετος δεν θα είναι ποτέ ένα καμένο βουνό.
Θα είναι ένα ζωντανό μάθημα μνήμης. Και μια διαρκής υπενθύμιση ότι οι τόποι δεν αναγεννιούνται μόνο από τη φύση. Αναγεννιούνται από τους ανθρώπους που αρνούνται να τους ξεχάσουν.