Η είδηση που δημοσιεύτηκε χθες στην «Ελευθερία» αποτυπώνει την πλήρη αποτυχία του οικονομικού και πολιτικού μοντέλου που κυριαρχεί στην Πελοπόννησο. Ενός μοντέλου που έχει στραμμένο το βλέμμα στο κρατικό ταμείο, αδιαφορώντας για την αγορά, την παραγωγικότητα και τη δημιουργία πλούτου. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας έχει εθιστεί στην ήσσονα προσπάθεια, ενώ οι πολιτικοί πλειοδοτούν σε υποσχέσεις για τη διανομή δημόσιου χρήματος.
Ο πρωτογενής τομέας παράγει εξαιρετικά προϊόντα, αλλά αδυνατεί να τα διαθέσει σε ανταγωνιστικές τιμές, καθώς η οικονομική δραστηριότητα σταματά στο χωράφι και δυσκολεύεται να φτάσει οργανωμένα στο ράφι. Ο δευτερογενής τομέας διαθέτει ελάχιστες νησίδες εξωστρέφειας, όπως η Motor Oil και η καπνοβιομηχανία Καρέλια, ενώ ο τουρισμός αδυνατεί να ανταγωνιστεί τις πέντε περισσότερο αναπτυγμένες τουριστικά ελληνικές περιφέρειες, κυρίως εξαιτίας της περιορισμένης προσφοράς κλινών.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον οι παραγωγικές δυνάμεις ασφυκτιούν. Η επιδίωξη ενός διορισμού στο Δημόσιο παραμένει κυρίαρχη κοινωνική φιλοδοξία, με συμπληρωματικό εισόδημα από το ελαιόλαδο ή τα ενοίκια ακινήτων που κληροδότησαν οι προηγούμενες γενιές. Όσοι φιλοδοξούν να δημιουργήσουν μεγαλύτερο πλούτο αναζητούν ευκαιρίες σε άλλες Περιφέρειες. Πίσω μένουν ολοένα περισσότεροι διεκδικητές ενός μεγαλύτερου μεριδίου από την κρατική πίτα, την ώρα που η ίδια η πίτα αδυνατεί να μεγαλώσει.
Το τίμημα αυτής της αποτυχίας πληρώνουν κυρίως τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, που βλέπουν τις προοπτικές τους να περιορίζονται και τον κίνδυνο φτώχειας να αυξάνεται. Η πορεία αυτή θα συνεχιστεί μέχρι να αλλάξει το οικονομικό μοντέλο ή να εξαντληθούν οριστικά οι αντοχές του. Η ιστορία διδάσκει ότι οι πολιτικές αλλαγές συνήθως έρχονται λίγο πριν ή αμέσως μετά την κατάρρευση των συστημάτων που αρνούνται να μεταρρυθμιστούν.
σ.σ. η φωτογραφία είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης
