Η ανάδειξη λοιπόν της ιστορίας και του πολιτισμού μας αποτελεί βασική προτεραιότητα και στόχευση εάν θέλουμε να έχουμε μέλλον ως χώρα και να μην οδηγηθούμε με μαθηματική ακρίβεια στον μαρασμό – απαξίωση και στην απομόνωσή μας από τα σημαντικά κέντρα λήψης των αποφάσεων που αφορούν τα γεωπολιτικά μας συμφέροντα ειδικά στην ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Δυστυχώς σε αυτή την χώρα δεν έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει ή δεν θέλουν κάποιοι να συνειδητοποιήσουν ότι η ανάδειξη και προβολής της ιστορίας – πολιτισμού θα πρέπει να αποτελεί πρώτη προτεραιότητα και στόχευση και όχι δεύτερη –τρίτη ή τέταρτη.
Η τελευταία δε παρατήρηση αφορά και λαμβάνει χώρα στον δικό μας νομό – την Ηλεία.
Δυστυχώς οι τοπικοί μας φορείς, είτε αυτοί λέγονται Δήμαρχοι, είτε Αντιπεριφερειάρχες, είτε Περιφέρεια, είτε Βουλευτές δεν έχουν δώσει την πρέπουσα σημασία και προσοχή στην ανάδειξη και προβολή της τοπικής ιστορίας και του πολιτισμού. Ο πολιτισμός στην Ηλεία είναι δεύτερη – τρίτη προτεραιότητα και σε αυτό φέρουν ευθύνη οι τοπικοί άρχοντες. Αυτό λοιπόν πρέπει να αλλάξει.
Φωτεινές πρωτοβουλίες όπως η πραγματοποίηση του 3ου Θερινού Σχολείου Ανδραβίδας – Λεχαινών που έλαβε χώρα πριν λίγες μέρες και είχα την χαρά να συμμετάσχω ως ομιλητής σε διαδραστική συζήτηση (πάνελ) αυτό τον σκοπό είχε. Να περάσει δηλαδή το μήνυμα στους εμπλεκόμενους φορείς ότι η ανάδειξη της Τοπικής Ιστορίας – Πολιτισμού είναι ο βασικός στόχος – προτεραιότητα ώστε να μπορέσει να βγει αυτός ο νομός από το τέλμα και την υπανάπτυξη.
Στην Ηλεία υπάρχουν οι άνθρωποι εκείνοι που ασχολούνται με την Ιστορία και τον Πολιτισμό αν και είναι λίγοι.
Εντούτοις εάν υπάρξει ανταπόκριση από τους τοπικούς φορείς αλλά και από το Πανεπιστήμιο Πατρών, θα συνδράμουν με χαρά στην όποια προσπάθεια ή κάλεσμα τους γίνει ώστε να αναδείξουν την τοπική ιστορία και τον πολιτισμό.
Η Ανδραβίδα, το Χλεμούτσι, η Κυλλήνη, η Γλαρέντζα, ο κάμπος, η σχέση με τη θάλασσα και την παραγωγή, όλα αυτά συνθέτουν μια ιδιαίτερη τοπική ταυτότητα. Μια ταυτότητα που δείχνει ότι η Ηλεία δεν διαθέτει μόνο ένα εμβληματικό παγκόσμιο σημείο αναφοράς, την Αρχαία Ολυμπία αλλά ένα ευρύτερο και πολυεπίπεδο πολιτιστικό απόθεμα, το οποίο παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητο ως ενιαία αναπτυξιακή δυνατότητα.
Το βασικό ερώτημα που ανακύπτει από την παραπάνω διαπίστωση είναι το εξής:
Γιατί η Ηλεία, ένας τόπος με τόσο ισχυρή ιστορία, με τόσο αναγνωρίσιμο πολιτιστικό κεφάλαιο, με τόσο σημαντική φυσική και παραγωγική βάση, δεν έχει ακόμη μετατρέψει αυτά τα πλεονεκτήματα σε ένα σταθερό, σύγχρονο και ολοκληρωμένο αναπτυξιακό πρότυπο;
Η Ηλεία είναι ένας τόπος με δυνατότητες πολύ μεγαλύτερες από τη σημερινή του θέση στον αναπτυξιακό χάρτη της χώρας. Είναι ένας νομός με παγκόσμια πολιτιστική ακτινοβολία, με εύφορη γη, με παράκτιο μέτωπο, με σημαντικούς αρχαιολογικούς και ιστορικούς τόπους, με αγροδιατροφική ταυτότητα, με δυνατότητες ειδικών μορφών τουρισμού και με ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί να στηρίξει μια νέα προσπάθεια.
Η ιστορία και ο πολιτισμός μπορούν να γίνουν το δομικό στοιχείο ενός νέου αναπτυξιακού σχεδίου για την Ηλεία. Μπορεί να αποτελέσει τον άξονα γύρω από τον οποίο θα συνδεθούν η ιστορία, η εκπαίδευση, ο τουρισμός, η αγροδιατροφή, η ψηφιακή τεχνολογία, η τοπική επιχειρηματικότητα, η περιβαλλοντική προστασία και η κοινωνική συνοχή.
«Η Ηλεία έχει έλλειμμα σύνθεσης»
Η Ηλεία δεν έχει έλλειμμα ιστορίας, όχι πάντα έλλειμμα πόρων, όχι έλλειμμα φυσικής ομορφιάς, αλλά έλλειμμα σύνθεσης. Διαθέτει στοιχεία μεγάλης αξίας, τα οποία όμως πολλές φορές παραμένουν ασύνδετα μεταξύ τους. Η Αρχαία Ολυμπία λειτουργεί ως παγκόσμιο σύμβολο, αλλά δεν έχει ενταχθεί στον βαθμό που θα έπρεπε σε ένα συνολικό ηλειακό αναπτυξιακό οικοσύστημα. Η Αρχαία Ήλιδα, άρρηκτα συνδεδεμένη με την ολυμπιακή ιστορία, δεν έχει την αναγνωρισιμότητα που της αξίζει. Το Χλεμούτσι, η Ανδραβίδα, η Γλαρέντζα και η Κυλλήνη παραπέμπουν σε μια άλλη μεγάλη ιστορική περίοδο, τη μεσαιωνική και φραγκική διάσταση της Ηλείας, που θα μπορούσε να συγκροτήσει έναν ισχυρό πολιτιστικό άξονα».
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ
