Μια συναρπαστική ιστορία ενός σύγχρονου Οδυσσέα, που αντιμετωπίζει με θάρρος και αξιοπρέπεια τη ζωή, προσπαθώντας να μην παρεκκλίνει από την πορεία που θα τον οδηγήσει στη δική του "Ιθάκη".

Η δασκαλίτσα ήταν λεβεντιά! 

Περίμενε τη μετάθεσή της και την ημέρα που θα έφευγε χαιρέτησε τους μαθητές της και φώναξε τον Οδυσσέα.

– Έλα το απόγευμα στο σπίτι, θέλω να σου δώσω κάτι.

Περασμένο απόγευμα της χτύπησε την πόρτα.

– Καλησπέρα κυρία!

– Έλα, πέρνα, κάθισε.

– Συγγνώμη κυρία. Εγώ φταίω.

Κάθισε κοντά του και τον έσυρε πάνω της τρυφερά.

«Δεν φταις εσύ. Θα σε θυμάμαι πάντα, δεν πρέπει να σε ξεχάσω. Μην τους κάνεις το χατίρι, μην αφήσεις να σε χαλάσουν, μείνε όπως είσαι, μην αλλάξεις τίποτα. Είναι ανθρωπάκια, Οδυσσέα μου, μικρά, άχρηστα, σκονισμένα ανθρωπάκια, ούτε για παιχνίδι δεν κάνουν».

Αγανάκτηση, οργή και θυμός είχαν κάνει τη δασκάλα σαν καταιγίδας ουρανό. Τα χείλη του Οδυσσέα τρεμόπαιζαν και πήραν το σχήμα της λύπης. Ήταν έτοιμος να κλάψει και έτοιμος να ορμήσει. «Θα τους σπάσω μια μέρα τα μούτρα».

Συνέχισε να τον σφίγγει κοντά της. Βάλσαμο στον πόνο του ήταν τα λόγια και η στοργή που του ’δειχνε η ευλογημένη του δασκάλα.

– Μην κλαις, του λέει, λες κι εκείνη δεν έκλαιγε.

Σκούπισε με το χέρι τη μύτη του και της είπε να περιμένει. Άνοιξε την πόρτα, βγήκε και της έφερε το αποχαιρετιστήριο ενθύμημά του.

– Κυρία, ορίστε, και της έδωσε την αγαπημένη του πέτρα.

Πάνω της είχε γράψει με μαρκαδόρο: «Είστε μια μικρή, τεράστια δασκάλα». Εκείνη την έπιασε στα χέρια της και την έβαλε στο στήθος της, έσκυψε και τον φίλησε στα καστανόξανθα μαλλιά του.

– Να κι εγώ, σου ’χω κάτι! και του ’δειξε τη μεγάλη δερμάτινη σάκα πάνω στο τραπέζι.

Ήταν η δική της. Τη γνώριζε ο Οδυσσέας. Με αυτήν πήγαινε η δασκαλίτσα στο σχολείο. Του ’χε πει παλιά πως ήταν χαρισμένη από τον φτωχό αγρότη πατέρα της, όταν αποφοίτησε με άριστα από την Ακαδημία. Ήταν βαριά. Την άνοιξε αμέσως και τα άδειασε όλα πάνω στο τραπέζι. Καινούργια τετράδια, στυλό, γόμες, μολύβια. Άστραψε από χαρά. Μαζί είδε και κάτι που δεν ήξερε τι ήταν.

– Αυτό; της κάνει.

– Είναι το ημερολόγιό μου. Το γράφω από τότε που ήμουνα φοιτήτρια. Θέλω να το πάρεις εσύ. Να μου υποσχεθείς ότι θα το διαβάσεις όταν τελειώσεις την έκτη γυμνασίου. Τότε να το διαβάσεις και κράτησε μέσα στην ψυχούλα σου ό,τι από αυτά θέλεις. Μου το υπόσχεσαι;

– Το υπόσχομαι κυρία!

– Βάλ’ το μέσα, είναι δικό σου.

Το έπιασε στα χέρια του και διάβασε: «Ημερολόγιο, Ελμίνα Δρόσου». Ψιθύρισε ξανά: «Το υπόσχομαι κυρία».

Θα τηρούσε το υποσχετικό που έδωσε ο Οδυσσέας;

Ο συγγραφέας Στέλιος Χαλκίτης έφυγε από τη ζωή στις 17 Σεπτεμβρίου 2024, σε ηλικία 62 ετών. Γεννήθηκε στην Κάλυμνο τον Νοέμβριο του 1962, όπου έζησε, εργάστηκε, ανέπτυξε τη δράση του και δημιούργησε το μεγαλύτερο μέρος του συγγραφικού του έργου. Από τα μαθητικά του χρόνια, αναζητώντας απαντήσεις σε βαθύτερα υπαρξιακά ερωτήματα, πραγματοποίησε ταξίδια στην Ινδία, το Θιβέτ, τα Ιμαλάια, το Άγιο Όρος και άλλους τόπους πνευματικής αναζήτησης. Παράλληλα, μελέτησε την αστροφυσική και τη φιλοσοφία, πεδία που επηρέασαν καθοριστικά τη σκέψη και το έργο του. Για πολλά χρόνια αρθρογραφούσε στον ελληνικό Τύπο πάνω σε πολιτικά, φιλοσοφικά και κοινωνικά ζητήματα, υπερασπιζόμενος με συνέπεια τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ισότητα των φύλων και την ανάγκη διαρκούς αμφισβήτησης κάθε είδους βεβαιότητας. Συμμετείχε συχνά ως ομιλητής σε πνευματικά ιδρύματα, φιλοσοφικά συμπόσια και άλλες εκδηλώσεις, όπου οι διαλέξεις του, με φιλοσοφικό και ψυχολογικό περιεχόμενο, γνώριζαν ιδιαίτερη απήχηση τόσο στο ευρύ κοινό όσο και στην πανεπιστημιακή κοινότητα. Με το συγγραφικό του έργο άφησε το δικό του στίγμα στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, αναδεικνύοντας μέσα από τις σελίδες των βιβλίων του φιλοσοφικούς και υπαρξιακούς προβληματισμούς γύρω από τον άνθρωπο, την κοινωνία και την αναζήτηση της αλήθειας.