Έχουν πιο ανθρώπινη αισθητική, μικρότερο περιβαλλοντικό αποτύπωμα και αναβαθμίζουν την εικόνα των δρόμων. Όμως ας μην έχουμε αυταπάτες. Δεν δίνουν ταυτότητα στην Καλαμάτα. Ίδιους πεζόδρομους και ίδιες πλακοστρώσεις συναντά κανείς από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κρήτη. Αν αφαιρέσει κάποιος τις πινακίδες, δύσκολα καταλαβαίνει σε ποια πόλη βρίσκεται.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, η Καλαμάτα μπορεί να αποκτήσει πραγματική ταυτότητα μόνο αν αποφασίσει να γίνει η πόλη των πράσινων διαδρομών. Όπου είναι εφικτό, οι δρόμοι και οι ποδηλατόδρομοι πρέπει να πλαισιωθούν από διπλές σειρές δέντρων. Διαδρομές που θα ενώνουν τις γειτονιές με το κέντρο, την παραλία, το Πάρκο Σιδηροδρόμων, τα σχολεία και τους αθλητικούς χώρους. Διαδρομές που θα προσφέρουν σκιά, δροσιά, χρώμα και ποιότητα ζωής σε μια πόλη που κάθε χρόνο δοκιμάζεται περισσότερο από τα κύματα καύσωνα.
Το ερώτημα είναι προφανές. Από πού θα βρεθεί το νερό; Η απάντηση βρίσκεται δίπλα μας. Ο Βιολογικός Καθαρισμός Καλαμάτας απορρίπτει σήμερα περίπου 15.000 κυβικά μέτρα επεξεργασμένου νερού την ημέρα, δηλαδή περίπου 450.000 κυβικά μέτρα τον μήνα, τα οποία καταλήγουν στον Μεσσηνιακό Κόλπο. Σύμφωνα με υπηρεσιακούς παράγοντες, το νερό αυτό είναι κατάλληλο, μετά τις απαιτούμενες προδιαγραφές επαναχρησιμοποίησης, για αρδευτικές χρήσεις Η δημιουργία ενός δικτύου ανακτημένου νερού για το αστικό πράσινο δεν είναι φθηνή υπόθεση, αλλά ούτε και απαγορευτική. Μια πρώτη εκτίμηση ανεβάζει το κόστος σε περίπου 3 έως 8 εκατομμύρια ευρώ, ποσό που μπορεί να χρηματοδοτηθεί από ευρωπαϊκά προγράμματα που στηρίζουν έργα προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή και εξοικονόμησης υδάτινων πόρων.
Η Καλαμάτα δεν θα ξεχωρίσει επειδή θα βάλει πιο όμορφους κυβόλιθους από τις άλλες πόλεις. Θα ξεχωρίσει όταν ο επισκέπτης και ο κάτοικος μπορούν να τη διασχίσουν κάτω από τη σκιά χιλιάδων δέντρων. Αυτή είναι η ταυτότητα που αξίζει να αποκτήσει. Και αυτή είναι μια επένδυση που θα αποδίδει κάθε καλοκαίρι για πολλές δεκαετίες.
Σ.Σ. Η φωτογραφία είναι από δρόμο στο Μόναχο
