Το Δ.Σ. της Α’ ΕΛΜΕ Μεσσηνίας παρατηρεί, μεταξύ άλλων, ότι “στις 13 Μάη απεργούμε, γιατί δεν πάει άλλο με: Τους εξευτελιστικούς, πετσοκομμένους μισθούς μας, που δε φτάνουν να ζήσουμε τις οικογένειές μας, δε φτάνουν ούτε μέχρι τις 20 του μήνα. Την ακρίβεια, τα πανάκριβα ενοίκια, τα πανάκριβα καύσιμα, το πανάκριβο ρεύμα. Η επίσκεψη στο super-market, στο πρατήριο, έχει μετατραπεί σε πραγματικό εφιάλτη. Την αβάσταχτη φορολογία, που γεμίζει θηριώδη υπερπλεονάσματα τα κρατικά ταμεία, αλλά τα σχολεία, τα νοσοκομεία, όλες οι απαραίτητες για το λαό υπηρεσίες, στενάζουν από την υποχρηματοδότηση, τις ελλείψεις σε προσωπικό και μέσα. Την υποβάθμιση και την απαξίωση του λειτουργήματος του εκπαιδευτικού. Τις απολύσεις σε λίγο καιρό χιλιάδων αναπληρωτών εκπαιδευτικών και με τον νέο γολγοθά που ξεκινά: αυτόν της επιβίωσης με το πενιχρό, προπληρωμένο επίδομα ανεργίας και την αβεβαιότητα, για το αν και πού θα βρίσκονται του χρόνου”.
Αναφέρει, ακόμα, πως “στις 13 Μάη απεργούμε, γιατί δε μπορούμε να μένουμε απαθείς όταν: Η κυβέρνηση της ΝΔ, με τη σύμφωνη γνώμη των κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης, εμπλέκει τη χώρα και το λαό μας σε αυτούς τους άδικους πολέμους, μετατρέποντάς τον σε θύτη και σε πιθανό στόχο αντιποίνων. Μας καλούν για μια ακόμα φορά να κάνουμε ‘υπομονή’, να κάνουμε ξανά θυσίες, αυτή τη φορά για να πληρώσουμε τις συνέπειες των πολεμικών επεμβάσεων και το κόστος τους, πότε στο Ιράν, πότε στην Ουκρανία και αλλού!
Στις 13 Μάη απεργούμε, γιατί: Με τον αγώνα μας τα πράγματα, μπορούν να αλλάξουν! Η κυβέρνηση στριμώχνεται! Πρέπει να τη στριμώξουμε κι άλλο! Σπάσαμε τη σιωπή που ήθελε η κυβέρνηση να επιβάλει! Ακυρώσαμε στην πράξη το αντιεκπαιδευτικό περιεχόμενο της αξιολόγησης. Πιέζουμε την κυβέρνηση για διορισμούς, έστω και αν αυτοί είναι πίσω από τις ανάγκες. Χωρίς τους αγώνες μας, δεν θα γίνονταν ούτε αυτοί. Με εκατοντάδες εργατικά συνδικάτα, με τα σωματεία μας μπροστά, ξεδιπλώνεται καθημερινά ένα μεγάλο κίνημα αντίστασης και αντεπίθεσης, που βάζει μπροστά τις σύγχρονες ανάγκες μας”.
